05-05-08

maandag 5 mei - Take me on a trip ...

All things happen for a reason, fluistert hij me toe. It is going to be allright, i tell you. Hij is de man die ik weer eens niet had mogen ontmoeten, iemand die voorbij komt en waar je al op voorhand van weet dat hij je gaat verlaten. Ik ben helemaal verscheurd vanbinnen, kapot, leeg. Het valt niet te begrijpen dat twee mensen, die elkaar maar enkele dagen kennen, zo’n verbondenheid kunnen voelen. Van minuut één bij hem, van minuut twee bij mij. Misschien zit het wel in mijn hoofd, moet ik toch geloven dat ik een klein beetje gek ben, waarom kan ik me anders zo snel verliezen in iemand? Wat voor mij begon als een onschuldig avondje uit, mondt uit in een drama dat enkel mij kan overkomen. En hem. Drie kernzinnen heb ik in het leven, het blijken ook die van hem te zijn. All things happen for a reason; Why does something like that always happens to me, what did i do wrong or right?; and everything will be allright in the end. Ze zijn vrij algemeen en er zullen ongetwijfeld nog miljoenen mensen zijn die deze heilige woorden al eens uitspreken, maar ze op tijd van tien minuten uit de mond  horen komen van een man die sowieso zijn plek in je hart al heeft veroverd, doet verschrikkelijk veel pijn. De tranen rollen, over mijn wangen, wanneer ik in zijn armen lig, ik kan ze niet tegenhouden. We zeggen geen woord, luisteren enkel naar elkaars ademhaling, af en toe kijk ik op naar zijn stevige kaaklijn, zijn korte haar en zijn gespierde schouders. Er valt niets te zeggen, de tijd tikt weg, het afscheid, wat enkele dagen geleden nog een eeuwigheid ver leek, is zo onafwendbaar. Hij krijgt zijn wake-up call en dit voelt helemaal aan als het einde. Ik wil vluchten, weg van hem, wil niet dat hij me ziet instorten, hij houdt me tegen en gaat rustig aan een tafel zitten en schrijft een briefje, aan mij. Ik wil niet dat hij weggaat. Ik wil hem niet zien vertrekken. En ik wil al zeker niet het hulpeloze gevoel voelen dat straks het mijne gaat worden. Ik weet niet of dit liefde is, weet niet of hij de man van mijn dromen is, daarvoor heb ik weer te veel gevochten, tegen hem en mezelf. Ik weet wel dat hij, die ik in de eerste aanblik zag als een grote, zwarte aantrekkelijke man, iemand is geworden waarvan ik zelfs de kleur niet meer zie. Anderen zien het, en die reacties maken me er bewust van, voor mij is hij enkel de man die mijn leven nog maar eens een andere wending heeft gegeven. Ik lig hier nu, in zijn T-shirt, te denken of zijn woorden echt waren, dat we elkaar snel terug zullen zien, in Amsterdam, NY of Parijs. Hij is een wereldreiziger in de puurste zin van het woord, ik kan enkel neuriën ‘take me on a trip, my American boy’. Ik weet dat deze song, die me gisteren, en zelfs vandaag nog breed deed lachen, me nu telkens aan het huilen zal brengen. Ik ga telkens opnieuw die gebrokenheid voelen die ik voelde tijdens onze laatste blik, hij die de deur achter zich toedeed, ik die in tranen uitbarstte en geen één van ons twee kon iets aan de situatie veranderen. Geen woorden meer, leeg, op, enkel verdriet.

20:26 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.