22-03-08

zaterdag 22 maart - De draad ...

Er zijn periodes van komen en van gaan, en in mijn leven is dat ongeveer de enige rode draad. Mensen die komen en gaan. Hij, hem, heeft me voorgoed verlaten, het is voorbij. Ons partnership, onze inside jokes, onze blikken die kruisen en waarmee we beiden wisten we er niet gezegd diende te worden. Hij was er, dikwijls, voor mij, ik was er, dikwijls, voor hem. Maar het is voorbij. Ik heb me sterk gehouden, in zijn bijzijn, koel, hard, bijna harteloos, maar toen ik naar huis reed en Tim van Hamel hoorde zingen, kwamen de tranen, het schokken, het beseffen dat het nooit meer zal worden zoals het was. Het dringt nog niet helemaal tot me door, dat ik hem minder ga zien, dat we als we elkaar terug zien, gaan moeten zoeken naar elkaar, naar onze positie ten opzichte van elkaar, niet dat dit in het verleden zo duidelijk gedefinieerd was, maar toch. Het zal wennen worden. Ze komen, en ze gaan. Onze voorlaatste blik was er weer één van een ongekende intensiteit, en het is net dat, dat wat me zo pijnigt. Het is voorbij, maar ik vraag me af of het echt voorbij is. Net toen ik bij J. enkele jaren geleden dacht dat het voorbij was, en het nu helemaal niet voorbij lijkt te zijn. Ook toen al, had ik een zwak voor lichtjes omhooggevallen mannen, vol van zichzelf, scherpe humor en scherpe ogen. Ik zie hem nog binnenwandelen, als de dag van gisteren, en in enkele minuten tijd, met wat rake zinnen en intens oogcontact, me inpalmen. Lang heeft het niet geduurd, ons dingetje, maar er is me één ding bijgebleven, als hij me kuste voelde ik het zoals nooit eerder te voor. Was het een kwestie van techniek, feromonen, of gewoon zijn volle lippen, ik weet het niet, maar het ging los door alles heen. Het is gestopt, toen, waarom weet ik niet meer, waarschijnlijk omdat we in een andere wereld leefden. Maar het bloeide dood, kwijnde weg. Maar hij is er dus ook zo ééntje, die me niet loslaat, blijft terugkomen, me blijft bestoken met absurde humor, me telkens opnieuw laat verlangen naar die lippen. We staan oog in oog, en ik ben in een impulsieve kwetsbare bui en kus hem vol. Alsof ik geraakt was door de bliksem krijg ik weer dat tintelend verlangen in heel mijn lijf. Raar. Onverwacht ook. We delen de lakens, maar het is enkel intiem en knus, niet stomend of wild. We houden de rem erop. Hij streelt me, knuffelt me, aait me door mijn haar, houdt me stevig vast. En ik, ik voel me enkel veilig. Ik vraag me af waar dit nu weer naartoe gaat …

16:56 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Veel sterkte ...
en een dikke warme knuffel van een compleet wild vreemde persoon. Iedereen kan wat warmte gebruiken is sombere dagen

Gepost door: kobe | 26-03-08

De commentaren zijn gesloten.