25-02-08

maandag 25 februari - Hormonia ...

Hormonen zijn het niet. Hormonen geven me zo geen ambetant gevoel daar waar vroeger iets klopte. Hormonen jagen me geen angst aan, wanneer ik denk hoe het zou zijn hem nooit meer te zien. Hormonen zouden ervoor zorgen dat wanneer hij me wil zien, ik rechtspring en iets in de trant van ‘You Tarzan, me Jane’ roep. Neen, hormonen zouden me horendol maken, bloedgeil, en weinig selectief. En dat is nu net wat ik niet ben. Ik wil knuffelen, praten, kussen, ja, misschien ook wel vrijen, maar enkel met hem, E., even voor de onregelmatige lezer. Niet met die idioot die voor me kwam zwalpen en iets uit zijn nek lalde of was het lulde, van ‘allé, dansen hé…’ om me dan met van die eicelvragende ogen aan te kijken, erop hopend dat die van mij zaad zouden vragen. Neen, ijspegels, zijn ze, wanneer ik naar anderen kijk. Het kan me allemaal geen barst schelen wie er tegen me praat, wat ze te vertellen hebben, hoe hard ze me wel of niet willen, het laat me zo koud als het koudste ijskonijn. Dus neen, ik heb totaal geen last van Hormonia. Ik wil hem zien omdat hij mij wil zien, proeven, voelen, besnuffelen, en enkel mij, zoals ik enkel hem wil. Ik wil dat hij me dag en nacht lastig valt met allerlei onnozele, lieve, warme berichtjes en niet enkel op de meest onmogelijke uren. Ik wil dat hij me lang wil zien, kort wil zien, maar niet dat hij me wel wil zien, maar niet kan zien. Ik wil niet boos worden, teleurgesteld zijn, omdat ons timemanagement niet altijd evengoed is afgesteld, lastig zijn omdat ik hem kan zien, maar niet kan voelen. Ik wil meer, meer, meer. En ben bang om meer te krijgen en dan alles te verliezen. Door hem, of door iemand anders, door mezelf, of door één of ander banaal ongeluk, of living on the edge, want dat doet hij even hard als ik. En ik, ik ben helemaal van mijn edge afgewankeld, recht in zijn wereld, waar ik braaf langs de kant zit te wachten tot hij tijd voor me kan vinden. Ik wil niet terug naar vroeger, maar voel me nu in niemandsland, met slechts enkele meters te gaan tot het paradijs, op voorwaarde dat hij me daar wil ontvangen, en ik vraag me af, als het zo dichtbij voelt, waarom lijkt het dan nog zo ver? Het zou veiliger zijn terug te stappen, in mijn eigen fucked-up wereldje waar ik alles en iedereen ken, mijn eigen zielloze cocon, zonder hem, maar ik wil mijn vleugels afgooien, en naar hem toe zweven. Waarom ben ik dan weer zo bang en denk ik nu al aan verlies? Waarom ben ik niet eerlijk, en vertel ik niet wat ik voel? Waarom stapt hij niet in mijn wereld, wanneer ik het wil?

22:51 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.