13-02-08

woensdag 13 februari - Gepakt?

Ik vraag hem waarom bij mij altijd alles zo moeilijk is, waarom het niet gewoon kan zijn. Hij ziet er een beetje pips uit, en het is hem duidelijk niet goed bekomen, dat ik met iemand anders de lakens – of wat er voor moest doorgaan – gedeeld heb. Omdat je bindingsangst hebt, zegt hij. En ik vertel hem rustig, met pretlichtjes in mijn ogen, dat zoiets nu helemaal niet het geval is. Dat hij lief is, en zacht, en dat ik me met hem wel samen zie. Hij wordt nog een beetje bleker, en geeft totaal niet de reactie die ik verwacht had. Hij die altijd riep dat wanneer ik iemand anders zou tegenkomen hij zo blij zou zijn. Gedaan met onze troubles, onze stress, ons gedoe. Maar hij is niet blij. Zeer verrast, wanneer ik zijn naam uitspreek, en het enige wat hij kan zeggen is ‘dat meen je niet’. Jawel, ik meen het wel. En dan een diepe mmm, zoals enkel hij dat kan. Ik vraag hem om raad, goed beseffend dat hij wel de laatste persoon is aan wie ik dat moet doen, maar ik wil zijn reactie, wil emotie, en ik weet niet waarom. Bel hem dan, en ik hoor hem bijna denken ‘mij bel je voor het minste, waarom hem dan niet?’. En ik huppel verder, in mijn Wonderland, de onschuldige Alice uithangend, ‘maar wat moet ik dan zeggen?’. Ik zie dat hij geïrriteerd geraakt. Maanden lopen we te zeveren en zaniken over een ‘ons’ die er niet is, maanden botsen we tegen elkaars muren en nu begin ik ineens te zaniken over één of andere man die plotsklaps in mijn leven is verschenen, nota bene nog in het heetst van de strijd met hem, en die zijn prominent plaatsje heeft afgenomen. Want dat is hij kwijt, de numero uno positie. Ik heb hem gewaarschuwd, tientallen keren, dat mijn plaats niet prominent genoeg was, dat het niet genoeg was dat hij het enkel tegen mij uitschreeuwde en tegenover de mensen rondom ons alles minimaliseerde, het wegfluisterde. En hier zit ik dan, met iets wat te traag ging, en bleef hangen, en iets wat te snel ging, en ook blijft hangen. Ik ben niet verscheurd, enkel verward, doe mezelf weer veel te veel miserie aan, want het is niet hij, ik ben het. Ik had de twijfel in mijn ogen, ik was bot in mijn berichten, ik krabbel nog maar eens terug en wil dat hij meer in me ziet dan één of andere ‘great fuck’. Want dat is het wel weer. Ik weet dat ik hem tijd moet geven, dat hij niet in de gemakkelijkste situatie zit, dat wij tweeën niet echt gemakkelijk zijn, maar ik wil meer, sneller, duidelijker. Geen halfslachtige sms’en waarin hij zich excuseert, zegt hoe fijn het allemaal was. Geen diepe blikken in de ogen met de belofte tot een vervolg. Geen aaitjes over mij wanneer het misschien toch allemaal niet gemeend is. Eind 2007 maakte ik een balans op, van een woelig jaar, met veel intensiteit, maar op het verkeerde vlak. Ik nam mezelf voor niet meer in dezelfde val te stappen, te leven in het momentum, en dat kost wat kost trachten vast te houden, of omdraaien en vergeten wanneer het mij uitkwam. Neen, 2008 moest iets blijvends brengen, iets diep, intens, met de juiste lust, die van de geest, en niet die van het lijf. Maar wederom ben ik gepakt, door mezelf, nog maar eens …

22:07 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.