11-02-08

maandag 11 februari - Alice in Wonderland

Vrouwen zullen zich hierin ongetwijfeld herkennen, mannen misschien iets minder. Wanneer ik in een fase zit zoals nu, noem het geïntrigeerd, lichtjes geïnteresseerd, het begin van vlinders in de buik, of zoiets, maak ik mezelf nogal eens gek met het analyseren van het hoe, het wanneer, het waarom. Waar begon het, waar eindigt het. Waar liggen de breekpunten. Hoe huppel ik er langs, wring ik mezelf ertussen, onder of boven. Hoe laat ik iets van mezelf  zien zonder me direct bloot te geven. Hoe blijf ik mysterieus, zonder hautain of arrogant te zijn. Wat bedoelt hij met die woorden en die woorden. Zat er iets in de blik tijdens dat éne liedje. Iets wat ik gezien heb, denk gezien te hebben. Zie ik spoken, of net niet. Is dit vatbaar, haalbaar. Past hij. Pas ik. Passen we? Ik roep en tier hier soms dat ik een eenvoudige boekhouder wens, mijn excuses voor deze veralgemening, maar you catch my drift, niet? En telkens opnieuw wandelen de boekhouders, stereotiep voor een gereguleerd leven, me straal voorbij en beland ik in de armen van iemand die men non-conformistisch noemt. Want dat is hij wel, hij wijkt een beetje af van het ideale beeld van de brave man, die netjes op de lijn loopt, soms denkt dat hij ze gaat overschrijden, om het dan in the name of the sane, toch maar niet te doen. En het is net dat, dat ongewone wat me zo aantrekt, telkens opnieuw. Buiten het feit natuurlijk dat hij van die heerlijke kijkers heeft, de meest guitige lach die ik ooit al gezien heb en die bij ons eerste contact gans de ruimte verlichtte, is hij gewoon iemand die past in het plaatje dat ik eigenlijk niet wil, maar waar ik steeds in verloren loop, zoals Alice in Wonderland. Telkens opnieuw word ik getrokken naar een wereld die anders is, waarin mensen zitten die anders zijn, en waar ik me, ondanks de meeste bizarre voorvallen, gesprekken en situaties, toch goed in voel. Telkens opnieuw wijk ik af van het pad, gedwongen door nieuwsgierigheid, gedreven naar willen zien, beleven en voelen. Dikwijls is de ontnuchtering groot, wanneer ik merk dat het toch niet is wat ik wil, dat ik wil springen, maar niet te diep, dat ik snel weer wil ontwaken uit de roes. Zelden ontwaak ik in de armen van iemand waar ik me goed bij voel, waar twijfels de mijne zijn, maar toch niet helemaal. Zijn lippen, op mij, wetende dat hij wakker was, terwijl ik lag te slapen, hij die me ongetwijfeld bekeek, zich misschien wel bedacht. Zijn lippen op de mijne, bij afscheid, zo vanzelfsprekend en veelbetekenend. De stilte die er nu is, en die ik wil doorbreken, maar ik voel me uit mijn Wonderwereld getrokken, back to reality, bang om het witte konijn te volgen, bang om weer het konijn te zijn …

23:23 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Vurrukkullug ben je.
Zoen
Guy

Gepost door: Guillaume de Montségur | 12-02-08

een vurrukkullug .. konijn dan toch, Guillaume?

Gepost door: A girl | 12-02-08

De commentaren zijn gesloten.