04-02-08

maandag 4 februari - Rustpunt, keerpunt, balans...

Soms kan rust een mens goed doen, en dat heeft het ook gedaan, bij mij. Even terug tot de kern, tot mezelf komen. Me een beetje opsluiten in mijn eigen wereldje, weg van alles en iedereen, en enkel doen waar ik zin in heb, zonder me iets aan te trekken van anderen. Egoïstisch, dat wel, maar het heeft me geholpen om mijn prioriteiten terug op een rijtje te zetten. Drie dagen, heb ik ervoor nodig gehad, om het licht terug te zien, of de bomen door het bos. Zo heb ik beslist dat ik toch maar niet ga verhuizen, dat ik gelukkig ben waar ik ben, en er geen enkele reden is om me te vestigen op een andere plaats. Het heeft lang geduurd, en misschien verander ik binnen enkele maanden terug van gedacht, maar voorlopig ben ik content. Ik ga ook terug investeren in ‘my home’, en me alles aanschaffen wat me blijer maakt, zonder daarin overdreven materialistisch te zijn, want dat ben ik niet, maar een beetje meer comfort is zeker op zijn plaats. Stap één dus, gelukkig zijn met waar ik ben. En dan is er stap twee, breken met degenen die me ongelukkig maken. Dat is voor morgen. Of overmorgen. Deze week ga ik de man vertellen hoe hij me de dieperik in werkt. Hoe ik huil, wanneer ik aan hem, ons, denk. Hoe ik zijn oneerlijkheid, zijn leugens tegen zichzelf en mij verfoei. Hoe ik het ermee gehad heb, en hoe ik wil dat het voorgoed voorbij is tussen ons. Onze vriendschap bestaat niet op deze manier, want het is geen vriendschap, het is een leugen, tussen twee mensen waarvan de éne niet eerlijk kan zijn, en de andere niet durft. We maken onszelf blaasjes wijs, wanneer we zeggen dat het enkel vriendschap is, ik stap mee in zijn illusie, en cijfer mezelf volledig weg. Finito dus, gedaan met hem. En natuurlijk weet ik hoe hij gaat reageren, kapot gaat hij zijn, want hij gaat de koelte en tegelijk het verdriet in mijn ogen zien. Hij gaat zien hoe ik vanbinnen een beetje sterf, door mijn rug naar hem te keren. En hij gaat beseffen dat het zijn eigen gedrag is, dat mij, en ook hem, zo kwetst. Hij gaat boos worden, of smeken, of zeggen dat ik dat zomaar niet kan afkappen, wat er tussen ons is, me willen knuffelen, vastnemen en me doodknijpen, zeggen dat hij gaat veranderen, maar het zal niets veranderen. Hij kweekt katers in mijn hart, gaten waar hopelijk nog iets voor in de plaats komt, en hij maakt me kapot, met zijn houding. De je-men-foutist, wanneer er anderen bij zijn, de lieve wanneer hij me ziet, in mijn ogen kijkt, lang en diep, de koele kikker wanneer we bellen. Wel tien gezichten in één man, en enkel ik die weet wanneer hij het dichtst bij de waarheid zit, maar geen ander die het zien mag. Net alsof hij zich schaamt voor me, verlegen is dat hij met dat meisje met haar opstandige karaktertje, de rebel, die zo niet in zijn wereld past, omgaat. Misschien kan ik hem niet veranderen, maar hopelijk kan hij zich wel openen de volgende keer dat er een meisje passeert, dat niet in zijn wereld past. Kan hij dan wel inzien dat door enkel te leven volgens normen, regels en principes, er zelden iemand gelukkig wordt. Kan hij inzien dat liefde soms ondoorgrondelijk is, moeilijk te vatten, ongrijpbaar bij momenten, maar dat je het moet vangen wanneer het voorbij vliegt. Het momentum is er nog steeds, en ik voel me sterk, omdat ik hem al enkele dagen niet gezien heb. Ik voel alsof ik het aankan, met hem breken, maar ik weet hoe de tranen deze nacht uit mijn ooghoeken stroomden, en ik met geen wil ter wereld de vloed kon tegenhouden. Het doet me pijn, maar het is mijn beslissing. Ik leid mijn leven, en laat me niet meer ‘lijden’, door niemand meer. U ziet, de rust heeft me goed gedaan, ik heb mijn balans terug gevonden.

22:34 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ik wens je veel moed!!! Je verdient inderdaad beter dan onzekerheid en lijden.

Gepost door: Natalie | 05-02-08

De commentaren zijn gesloten.