31-01-08

donderdag 31 januari - Slingeren ...

Een slingerbeweging, dat is mijn leven. Naar boven, naar beneden, soms een beetje waggelen van links naar rechts. Een rechte lijn, zonder emoties, zonder pieken en dalen, dat nooit. En dat maakt het boeiend, spannend, maar ook zo verschrikkelijk moeilijk. Er is hij, de man, die me aantrekt en afstoot, die me omarmd en wegduwt, die me liefheeft om me dan even later weer te ontwijken. Ik wist het, toen hij zei dat hij me wou zien, dat ik hem niet ging zien. Dat er wel weer iets ging tussenkomen, dat hij een reden zou zoeken om de minimale afstand die er was terug enorm te maken. Ik ken hem zo goed, beter dan hij zichzelf kent, denk ik soms. Dus ik wist wat er ging komen, en ik wist hoe ik ging reageren. Ik zoek hem op, maar hij wil niet, creëert terug die onvermijdelijke afstand, zoals altijd, en ik, ik verlies mezelf in de nacht. Maar het is niet van harte, ik staar doelloos rond, verveel me, het kan me gewoon niet boeien, denk enkel aan hem. En ik vraag me af, of dit een fase is, of dat er meer aan de hand is. Misschien voel ik wat ik voel uit frustratie, denk ik dat het liefde is, maar is het gewoon mijn typische ik-je die altijd haar gelijk wil krijgen, maar waarom denk ik dan in termen van zetel, wijntje, dvd-tje, met hem, terwijl er mannen genoeg zijn die me niet echt onomwonden aankijken, en die makkelijker zijn, dan hem, maar waarschijnlijk, en excuseert u mij voor het vooroordeel, nog niet half zo interessant. Waarom wil ik hem doorgronden, zich laten openen, hem laten zien, wat ik, en anderen, al zo lang zien, dat er wel degelijk liefde tussen ons hangt. De blinde die niet zien kan, of niet zien wil, is er niet zo’n spreekwoord? Wat moet ik doen om hem te laten inzien dat hij dezelfde fouten maakt als tien jaar geleden, dat hij zijn kansen op geluk vergooit, dat het met mij ook vlak kan zijn, en niet altijd in hoogtes en laagtes, denk ik, hoop ik. Want eerlijk, ik streef naar vlakte, minder spanning, minder emoties, innerlijke rust, en ik weet niet of hij me dat kan brengen, maar ik verwacht het wel. Hij is de stabiele van ons twee, of zo komt hij tenminste over, maar hij kan dat stabiele net niet in mijn leven brengen. Elke keer bijna, zo dicht, maar net niet dicht genoeg, buiten die éne keer dan. Ziet hij dan niet in dat we elkaar nodig hebben, dat ik hem nodig heb? Ik weet niet meer wat te doen, heb enkel zin om hem met zijn kop tegen de muur te slaan, als dat zou helpen, en instinctief weet ik dat ik me van hem moet afkeren, omdat dat de enige manier is om hem te doen terugkeren. Maar ik wil niet meer vechten, ik wil geen spelletjes meer spelen, ik wil enkel een zetel, met hem en wijn, eindeloze vrijpartijen, eindelijk toegeven aan onze verlangens zonder schuldgevoel. Is dat echt zo veel gevraagd?

20:47 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Waarom zoek je de rust bij iemand anders?
Begin je niet bij jezelf?
Dan komt de rest misschien vanzelf...
Je kent jezelf wel genoeg, getuige deze blog. Je hoeft alleen de keuze te maken.

Gepost door: Zen | 01-02-08

Waarom zoek je de rust bij iemand anders?
Begin je niet bij jezelf?
Dan komt de rest misschien vanzelf...
Je kent jezelf wel genoeg, getuige deze blog. Je hoeft alleen de keuze te maken.

Gepost door: Zen | 01-02-08

De commentaren zijn gesloten.