22-01-08

dinsdag 22 januari - Sukkelstraatje 2008 ...

Er is weer teveel gebeurd, de afgelopen dagen. Ik ben mezelf tien keer tegengekomen, voorbijgelopen, vastgelopen. Vastlopen in situaties die onhoudbaar zijn. Mezelf dingen aandoen die voor niets nodig zijn. Ik werk veel te hard, en hoewel je daar niet dood van gaat, is het helse ritme van de voorbije week erover. Te weinig slaap, heel veel stress, en één ding dat me rechthoudt, zien dat het goed is. Complimenten krijgen, aaitjes over mijn kopje, mijn ego. Ik ben de beste, zegt zij, de madame met een nog vreselijkere reputatie dan ik. In al die jaren dat ze in het vak zit is ze nog nooit iemand tegenkomen zoals ik. Een compliment van een grote madame, voor mij, een grote madame in wording. Een voorstel, van iemand anders, om me te verdiepen in mijn branche, te gaan doen wat ik misschien nog wel liever zou doen, in een wereld die nog niet de mijne is. Ik twijfel een beetje, of het gras wel groener is aan de andere kant, maar het blijft rond sluimeren, in mijn hoofd. Ik heb veel potentieel, volgens hem, en het is tijd om verder te kijken dan mijn eigen wereldje. Hij heeft misschien wel gelijk. Professioneel zit alles dus weer in goede banen, en ik ben moe, maar voldaan. Privé is het een ander paar mouwen. De man blijft raar doen. Hij heeft het moeilijk met zichzelf, geraakt er niet uit. We praten en praten, verdrinken in elkaars ogen, raken elkaar veel te veel aan, en ik schrik telkens van mijn fysieke reacties wanneer hij me streelt, knuffelt of lief aankijkt. Hij vindt dat ik raar doe, ik zeg hetzelfde over hem. Onhoudbaar. We spreken het niet uit, blijven ontkennen, elkaar aantrekken om terug af te stoten. Wanneer gaat hij het zien, dat er meer is tussen ons dan we beiden willen toegeven. Wanneer gaat hij terug over de grens gaan, om zichzelf te vervloeken, dat hij het weer heeft gedaan. Wanneer kan ik hem loslaten, om dan te merken dat hij terug afkomt, telkens opnieuw. Vuur, tussen ons, wanneer we zitten na te genieten, van een leuke, bizarre en te gekke avond. Ogen die naar ons kijken, met grote vraagtekens, mensen die zien wat wij beiden ontkennen, hij dan vooral. Er is maar één iemand die het uitspreekt, hoe fantastisch we zijn samen, en dat is net degene van wie ik het niet wil horen, hij die het niet mag zien, maar het wel zegt. Een puinhoop. Ik denk terug, aan een paar dagen geleden, de man die me masseert, van mijn nek, tot over mijn schouders, tot onder mijn sleutelbeen. Stop, stop er gewoon mee en ga weg. Ik wil dat je weggaat. Hij kijkt me verdwaasd aan, en schrikt even hard van mijn reactie als ikzelf. Ik vraag me af of hij gevoeld heeft, wat ik gevoeld heb, een siddering van kop tot teen, kippenvel, overal, warm en koud tegelijk. Me willen omdraaien, hem kussen, ter plekke mee vrijen. Het is geen spel, het gaat niet over mijn gelijk willen halen, want dat heb ik al gedaan, er is meer aan de hand, iets wat we niet kunnen vatten, willen vatten, niet willen toegeven. En dan is er die andere, D., hij is alles wat de andere niet is. Jong, wild, onbezonnen, total loss. Hij was er voor mij, wanneer ik hem nodig had, en sleurt me mee in een wereld van verderf en gekdoenerij. Hij knuffelt me tot ik er bij neerval, blijft me overladen met kussen, strelingen, liefdoenerij. What the hell is happening? Zo ken ik hem helemaal niet. Hij is stoer, brutaal, sociaal, springt van hier naar ginder, en enkele nachten geleden, hing hij enkel bij mij. Er is veel gezegd, tegenstrijdigheden, van ‘wij zijn enkel vrienden’ over ‘wij weten eigenlijk al lang dat we super zouden zijn samen, niet schat?’. Uh, nee, eigenlijk niet schat. Zijn glimlach betovert me, zijn blauwe ogen overvallen me, telkens opnieuw. Maar zijn kussen doen me bitter weinig, waarschijnlijk omdat die andere man op enkele meters van ons staat. Hoe bizar kan mijn leven zijn? Het sukkelstraatje van 2007 zet zich gewoon verder in 2008. De innerlijk strijd is bijlange na nog niet opgelost, en het gevoel van verwarring blijft me achtervolgen …

18:45 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

alles went Zoen.
Guy

Gepost door: Guillaume de Montségur | 23-01-08

De commentaren zijn gesloten.