06-01-08

zondag 6 januari - Confusion is mine ...

Het voelt raar aan, wanneer hij in een bar op mij zit te wachten. Even voel ik me een sloerie die afspreekt met vreemde mannen op vreemde plaatsen. Maar hij is niet vreemd, ook al voelt hij zo wel aan, voor even, een lang even. Ogen draaien wanneer ik binnenkom, en naar hem toeloop, verontschuldigend, lachend, omdat ik hem nog maar eens te laat ben. Een foutje van moeder natuur, en niet het enige. Hij ruikt lekker en ziet er ook zo uit. Maar het voelt allemaal zo onwennig, net of we iets aan het doen zijn wat niet kan, terwijl we gewoon twee goede vrienden zijn die afspreken in een vreemde stad. Het voelt vreemd, niet alleen de stad. De spanning hangt er weer en ik vraag me af wat de avond gaat brengen, maar daar is hij op voorhand al heel duidelijk in geweest. Ik mag hem gebruiken, om anderen jaloers te maken, maar daar stopt het. Hij is vreemd. Hij doet me denken aan een man uit mijn tienerjaren, ook een beetje blasé, stapelverliefd op me, zonder het te willen toegeven, en toen ik hem genadeloos dumpte heeft hij nog jaren hartzeer gehad, ook al was hij ondertussen ‘gelukkig’ getrouwd met een ander. Ze lijken wat opeen, qua morfologie, qua mentaliteit, en toen wist ik al dat zo’n type niet in mijn wereld paste. Maar wat is mijn wereld dan? We gaan naar ons feestje, waar we beiden niet zoveel zin in hebben, maar waar de massa en de werkelijk fantastische muziek ons opzwepen. Hij begint te dansen, met mij, en ik kom dichter, hij voelt zich ongemakkelijk, ik mag dit niet doen. Man, get a fucking grip, wat wil je nu eigenlijk? We knuffelen, intens en diep, en ik zeg hem dat ik zijn vriendschap niet kwijt wil, niet voor iets wat er eigenlijk niet hoeft te zijn. Hij beaamt, en kijkt diep in mijn ogen, en ik voel niets. En dan vertrekt hij, en laat me achter in een vreemde stad, alleen. Godzijdank zijn er nog enkelingen die ik ken, ik zou mezelf niet zijn moest ik overal niet minstens één iemand kennen. En we dansen de nacht weg. En dan ineens voel ik iets trillen, K., of ik in Antwerpen ben. Nee, voor één keer nu eens niet, en ik vloek welgemeend. Mannen en timing, een combinatie die het laatste jaar niet echt voor grote successen heeft gezorgd. Ik schrik een beetje, dat hij me iets stuurt, in het midden van de nacht, temeer omdat ik hem de laatste weken niet meer gehoord of gezien heb. Uit het oog is dan blijkbaar toch niet uit het hart. Het spelletje gaat heel de nacht over en ’t weer met als pijnlijke conclusie dat hij iets van me wil, maar niet zit te wachten op een relatie. Wat straal ik uit dat mannen denken dat ik enkel wil scharrelen. Zo ook O., ‘ah je bent alleen in deze vreemde stad, ideaal niet, schat?’. Nee, ik ga braaf alleen naar huis, dat is mijn persoonlijke missie van 2008. ‘Maar heb je dan al eens goed rondgekeken?’. Ja, dat heb ik, en deze stad belooft waar ze voor bekend staat, mooie mannen. Maar neen, ik hou me echt aan mijn belofte aan mezelf. En zo geschiedde het ook … En ik voel me alleen, en dan begin ik te denken aan alle rijkdom die ik mijn leven heb, hij, die mijn enige echte goede vriend is, en dan die hele hoop zeveraars rond mij die weten wat ze willen, maar hun willen stemt niet overeen met de mijne. Maar toch, zij weten het, en van hem ben ik daar nog steeds niet van overtuigd. De moraal van dit verhaal schuilt in een heel ander hoekje, ik denk niet aan hem, of aan K., maar aan die man die volgens enkelen, waaronder hij, mijn dekseltje is. Die man, waar ik bijzonder goed mee opschiet, die mijn maatje is, zonder een vriend te zijn, ook al ben ik dikwijls een vriendin voor hem. Die man waarmee ik telkens opnieuw de nacht lijk af te sluiten. Hij is ervan overtuigd, al van in het prille begin toen hij wist dat we elkaar kenden, dat we voor elkaar gemaakt zijn. Dat heeft hij altijd gezegd. En toen ik zei met wie ik mijn eerste dans van het jaar had ingezet, wist hij direct over wie ik het had, en hij glimlachte. Schat, zie je het niet, niet ik, maar hij is je man … Wordt vervolgd?

19:17 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Stok! Girl, ik heb je een stok gegooid, je mag hem bij mij komen halen, het verzet je gedachten misschien een beetje :)

Gepost door: Nina | 08-01-08

De commentaren zijn gesloten.