02-01-08

woensdag 2 januari - Goede voornemens?

Bijna iedereen start met goede voornemens in een nieuw jaar, zo ook ik. Meestal hou ik me er niet aan, maar nu voorlopig wel, we zijn dan ook nog maar op het einde van de 2de dag, en de eerste heb ik volledig verslapen. Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat in de laatste week van het nieuwe jaar het goede voornemen al van kracht was, dus ik ben eigenlijk al een dikke week goed bezig. Sommigen stoppen met roken, anderen gaan op dieet, nog anderen beloven liever te zijn om daarmee aardiger gevonden te worden, ik geen van dat allen. Sigaretten zijn nog steeds de mijne, chocolade, frietjes, pizza en choco pops als ontbijt ook, en liever ben ik er al helemaal niet op geworden. Ik ga iets doen wat echt goed voor me is, en enkel voor mij alleen. Egoïstisch, dat wel, maar slim, dat ook. Ik gooi ze buiten, weer ze af, en ontwijk ze als de pest, alle slechte mannen in mijn leven, en het lukt me aardig. Ja, ik kan arrogant kijken, en overtuigd nee zeggen wanneer het kleine duiveltje op mijn schouder ‘ja ja ja’ brult in mijn oor. En natuurlijk zei ik in het verleden al vaak nee, want mocht ik altijd ja gezegd hebben, dan was het hier vanonder al versleten. Maar ik zeg nu ook nee tegen de schonen der aarde, de binken met hun afgetraind sportlijf, de flemers die telkens opnieuw afkomen, de foefelaars die op een slinkse wijze mijn kont vastgrabbelen. En ik moet toegeven, het kost moeite, maar ik voel me de morning after veel minder slecht. Hij, ik zou begot niet weten hoe zijn naam is, is mooi, lang, gespierd, en gevaarlijk. Hij kijkt een hele week lang naar me, telkens opnieuw. Hij is opmerkelijk aantrekkelijk. Maar wanneer hij me uitnodigt voor een wodka’tje of wat samen, zeg ik resoluut nee. Zo resoluut dat ik er zelf een beetje van schrik, en dat ik mezelf echt wel een arrogante trut vind. Het was natuurlijk mede ingegeven door zijn uitermate arrogante koppie, zijn houding van ‘die zal ik hier wel eens effe binnendoen’, en het blinkend stuk metaal aan de verkeerde vinger. En toen hij me achteraf nog uitdagend aankeek in één of andere foute bar, waar ik hem, dankzij die van hierboven die me zo graag wil testen, terug tegen het lijf liep, moet ik toegeven dat ik het wel even moeilijk had. Maar in plaats van te lachen, toen hij me bleef aanstaren, wat mummelde tegen zijn vrienden, en me daarna een oogverblindende glimlach schonk, zei ik enkel ‘wat is er nu?’. Hij kijkt een tikkeltje verbaasd, ietwat uit zijn lood geslagen, en duidelijk niet verwachtend dat wanneer hij zijn charmes nog maar eens op me loslaat, ik weer zo koud als een kikker ga reageren. Mijn vriendinnen gaan eraan, en bekijken me van ‘schattie, zo’n lekker ding’, maar ik ben onvermurwbaar. Flink. En toch, toch heb ik het de afgelopen week al moeilijk gehad. Met T., de man, de enige man, de foute man der foute mannen, die me drie Nieuwjaarskussen geeft op de totaal verkeerde plaats, te dicht, veel te dicht, en hij laat me dan ook stamelend achter. Waarom was dat nu weer nodig? Hij ruikt het, ongetwijfeld, mijn nieuwe voornemen. En ook met die andere man, waarmee het nooit iets kan worden, omdat hij te koppig is, heb ik al mijn momentjes gehad. We praten, voor de duizendste keer, het lijkt wel het enige dat we doen, en hij huilt bijna, ik wil hem troosten, vastnemen, strelen, maar durf niet. Bang voor de fysieke confrontatie. We kijken diep in elkaars ogen, en de vonken schieten heen en weer, meer er gebeurt niets, omdat hij zich niet kan openen, of omdat er niets is, of te weinig. Maar vanwaar dan dat vuur, telkens opnieuw? Wat is er dan dat ons bindt, vraag ik me telkens opnieuw af. Misschien is hij wel de reden, dat ik alle slechte mannen afzweer, omdat ik mezelf ermee kapot maak, maar ook omdat ik bij de laatste slechte man, enkel en alleen aan hem kon denken. Klokslag twaalf uur, vuurwerk dat af gaat, en hij die mijn gedachten vult.  Waarom kan er niets zijn, waarom kunnen we niet samen zijn, waarom mis ik hem zo wanneer hij niet in mijn buurt is? Is het verlangen, liefde, of enkel de wil van het gelijk willen krijgen. Kunnen zeggen ‘zie je nu wel dat ik gelijk heb’. Er is enkel liefde in onze ogen, wanneer we naar elkaar kijken, maar is het die liefde die ik zoek, is het de juiste vorm, samenstelling, zorgt ze voor genoeg chemie, of is het gewoon één grote luchtbel die openspat wanneer hij zich eindelijk opent?

21:49 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

One night stands ... zijn echt niet aan mij besteed. Ook de manier waarop je erover vertelt, spreekt me niet aan. Ieder zijn/haar ding natuurlijk, maar geef mij maar seks met D., lekker vertrouwd, toch passioneel en ondeugend ...

Gepost door: Chaoot | 03-01-08

Ja... alweer zo herkenbaar he... vooral dat niet weten waar je staat :os
MAAR MAAR MAAR: ik kom hier mijn wensjes deponeren voor het nieuwe jaar en daar hoort CLARITY bij! Moge het een jaar zijn vol verduidelijkingen wezen! (als het al iets zou helpen)

Voor de rest: chapeau voor het goeie voornemen! En volhouden he!!

Gepost door: Lentesneeuw | 05-01-08

De commentaren zijn gesloten.