23-12-07

zondag 23 december - eindejaarsblues ...

Er zijn veel dingen die ik gedaan heb in 2007, en één zaak die ik gemist heb, iets wat volledig langs me heen is geglipt en waar ik maar geen vat op lijk te krijgen, het goede voornemen om mijn leven wat te beteren, het wat rustiger aan te doen. Elk jaar opnieuw denk ik nu is het genoeg met al dat gefeest en gedoe, omgaan met al die oppervlakkige mensen, leven in de wereld van glitter en dikdoenerij, een wereld van veel zwijnen en weinig parels. Ik wil normale mensen om me heen, geen glitterboys, DJ’s, kerels die in een band spelen, modellen, mensen die cameraploegen achter zich aan zeulen, jachtige mensen, drukke mensen, rare mensen. Maar het is me niet gegund, normale mensen om me heen. Gisteren, een jongen, hij ziet er normaal uit. Ik ken hem vaag, via via, kort ontmoet enkele dagen geleden, en ja, een klein electrickske in de lucht. Hij begint naar mij te kijken, en te kijken, echt veel te veel te kijken. Het is erover, hij gaat erover. Hij maakt me verlegen, een zeldzaamheid, want ik ken geen schaamte. Wie is die jongen, vraag ik mezelf af. En dan kan je twee dingen doen, het buikgevoel negeren, weglopen en jezelf beschermen, of uitzoeken wie die boy is. En ik zou beter moeten weten, weten dat ik mezelf moet controleren, weten dat als mijn gevoel zegt ‘dit is erover en niet goed’, dat ik dan moet stoppen. Maar ik blijf keer op keer dezelfde fouten maken, leer de verkeerde mensen kennen, hang met de fouten der aarde rond. En zo ook hij. Niet dat hij zo verkeerd is, maar wel verkeerd voor mij. Hij is veel te jong en leeft nog veel harder dan ik in die wereld die ik momenteel zo verguis. Wat hij allemaal doet, jobwise, de manier waarop hij de dingen uitlegt, rustig en zacht, de manier waarop hij mijn lippen beroert, en me door mijn haar kroelt, maken hem verkeerd. Er is iets wat me een ongemakkelijk gevoel geeft, dat me doet beseffen dat ik er mee over aan het gaan ben. Misschien ben ik wel te oud voor die snelle nummertjes, dat vluchtige, zonder comfort, dat zien, vallen, gaan en weer doorgaan. Misschien is dat kleine stemmetje in mij het begin van volwassenheid. Het stemmetje dat zegt dat ik eindelijk eens moet omgaan met mensen van mijn leeftijd, me moet settelen, geen flirts meer kan en mag hebben, enkel mag beminnen wie mij ook oprecht bemint, en niet voor even. Want dit alles is zo leeg. Ik ben blij dat ik op tijd stop heb gezegd, dat ik niet toegegeven heb aan zijn prachtige lichaam, zijn staalblauwe ogen, zijn artistieke persoonlijkheid. Ik weet dat ik me nog slechter had gevoeld als ik het niet had gedaan, of wel had gedaan, het is maar hoe je het bekijkt. Ik vraag me af of dit mijn leven is, het leven dat ik leid, of dit wel echt is, of ik dit wel allemaal wil. Ik denk het niet. Nu toch niet. Oh boy, wanneer komt er eens een normale man mijn pad gekruist, eentje waar alles terug te brengen valt op één ding, liefde, niet meer en niet minder. Geen geilheid, geen pure fysieke aantrekkingskracht, geen lusten zonder lasten. Enkel liefde. Hoe lang moet ik nog in deze mallemolen zitten, hoeveel mannen moet ik nog leren kennen en beminnen eer ik mijn prins kus? Het is het eindejaarsgevoel dat voor deze melancholie zorgt, de terugblik op 2007, een jaar vol losse vlinders die ik te pas en te onpas liet vliegen. Een jaar doorspekt met onverantwoorde seksuele uitspattingen, verkeerde mannen, foute momenten, leegte. Boy, ik voel me leeg, can you fill it up?

21:20 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

dammit ai, dit klinkt allemaal zo enorm bekend, pffff, zwijgt er mij van... maar ach ja, always look on the bright side of life zeker? het zal ooit wel eens komen, daarin moeten we geloven, anders kunnen we er niet mee doorgaan hé ;) alé komaan hé meid, chin up, nieuw jaar, nieuwe start, hoe cliché het ook klinkt, het IS ook zo!
sterkte! x

Gepost door: Cijferkes | 24-12-07

Tja, zoveel wijsheid in 1 tekst. al overwogen om voor libelle te gaan schrijven ? Grapje hoor. Veel herkenbaar voor vele mensen in deze geschreven tekst. Groetjes

Gepost door: The_Who_Man | 25-12-07

Eerst en vooral wil ik jouw schrijfstijl toch nógmaals toejuichen. Je doet dat potverdorie geweldig! Ik vermoed zelfs dat jij professioneel ook met taal bezig bent, nee? Soit, kan er ook naast zitten, maar het is een onmiskenbaar talent, dat zeker.
En ja, nu komt de shit des levens... het vooruit willen en niet kunnen. Andere mensen, andere oorden, andere toekomst... blijf onthouden: je hebt dit alles echt wel ZELF in de hand! Geen verwijt he, verre van, maar eerder een egoboost à la: je kan er verandering in brengen en je ZAL dat ook doen. Ben ik zeker van! Het is het individualisatieproces (blame Jung voor dit veel te lange woord) waar iedereen -en jij dus ook blijkbaar- moet doorstaan om uiteindelijk met een gerust hart te kunnen stranden waar we willen.
Lieve kerstgroeten***

Gepost door: Lentesneeuw | 25-12-07

happy 2008 ik wens je het allebeste voor 2008. Ik hoop voor jou dat je die prins op het witte paard zal vinden in 2008.
Wie weet ben ik het wel?

Gepost door: Geert | 29-12-07

Misschien vertoef je hiervoor niet in het juiste wereldje. Het is een huizenhoog cliché, maar wel de harde waarheid: wie te hard zoekt, legt zijn lat steeds lager.
Maar, wie ben ik natuurlijk? Ik heb gemakkelijk praten, ik word elke ochtend wakker naast mijn prins.

Gepost door: Chaoot | 31-12-07

De commentaren zijn gesloten.