19-12-07

woensdag 19 december - Speling van het lot?

Ik had zoveel plannen voor deze week. Pintje met hem, uitje met dien andere, drankje met goeie vriendin, concertje meepikken, misschien een totaal verkeerde wodka date met D., ach, nevermind, nieuw, jong en onbemind, tot hiertoe. En plannen lijken er bij mij enkel te zijn om in het water te vallen, snotterig, grieperig water. Ik kan wel janken. Nou ja, nu niet meer, ik ben terug mens, kan terug rechtzitten, mijn ogen openen zonder te zagen ‘het licht, het licht’, ik voel niet meer elke spier in mijn lijf, en mijn navelbuik is geen vergaarput meer van al mijn zweetdruppels, die door elke porie leken te komen. God, wat kan een mens zich miserabel voelen. En dan begin je te denken en te relativeren. Wat als je terminaal bent, geen plannen meer kan maken? Wat als je al die luxeproblemen waarmee ik dagelijks worstel niet meer van belang zijn? Wat als je jezelf elke dag zo slecht voelt dat je enkel wil sterven? Wat dan? Eerlijk, ik weet het niet, maar één week langer me zo voelen zoals enkele dagen geleden, en ik zou toch beginnen nadenken over euthanasie. Pijn is niet aan me besteed, afzien voor niets ook niet, tenzij mijn lichaam dat vecht tegen een demonisch virus als iets meetelt. Ik ben beter, maar nog niet helemaal. Het snot begint er langs alle kanten uit te komen, en da’s altijd prettig wanneer ik denk aan de komende kussende feestdagen, mijn huid ziet er maar grauw en bleek uit, en ik denk niet dat YSL dat kan oplossen, en ik voel hier en daar nog ferme steken in lijf en leden. En mijn bovenkamer, tja, die is nog steeds even verward. Tijd om te denken met die hoge koorts heb je niet, tijd om te ijlen wel. En dan droom ik, van hem, hij die me komt verzorgen, vertroetelen, tot ik helemaal beter ben, ook al gebeurt dat niet. Al zwetend schiet ik dan wakker, me afvragend waar hij is, bonk overal tegen met mijn hoofd, omdat ik in een ander bed lig, maar niet bij hem. Maar het is niet hij die op dit moment stoorzender nummer 1 is, deze eer ligt deze week volledig bij iemand anders. Iets minder dan een jaar geleden, toen ik hem voor het eerst zag, vonken, niets meer en niets minder, een afscheid in mineur, me erbij neergelegd dat ik hem waarschijnlijk nooit meer zou zien. Het was bevestigd, enkele weken geleden, dat ik hem, de man, echt de man, hij die het helemaal was voor mij, nooit meer in mijn leven zou komen, en nu, door een speling van het lot, hangt het aan een draadje, van heel dun zijde. Met een beetje geluk, of pech, wandelt hij er zomaar terug in, mijn leven. Ik wil niet hopen, maar betrap mezelf erop dat ik meneer H. echt moet zien, moet voelen, ruiken, proeven. Hem moet vertellen wat ik een jaar geleden niet wist, niet kon, niet wou, omdat ik jonger was, minder rijp. Hem vertellen dat hij me deed wat hij me deed, dat ik loog, dat ik mezelf hard opstelde uit angst, dat ik in het eerste het beste vliegtuig gestapt zou zijn om hem te volgen, alles achterlaten wat me dierbaar was, terwijl ik hem enkel heb weggeduwd, hem verteld heb hoe arrogant hij was, zijn gevoeligheden heb weggelachen. Ik ben fout geweest, bewust fout, en als hij morgen voor me staat weet ik echt niet hoe te reageren, maar het slot vast en de sleutel weggooien is geen optie meer. Wordt hopelijk vervolgd …    

21:41 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Wierook, Mirre en Tranen Jawel A Girrrl!, ziekjes en flets het nieuwe jaar in. Dat wordt weer naar Gaston & Leo kijken op VTM op oudejaarsavond !
Party on, darleingue !

Gepost door: frank1965 | 20-12-07

Oei, ziek zijn is helemaal niet fijn... Ik kan maar 1 ding voor je hopen, dat Mr. H. in je leven mag binnenvallen ;o)

Gepost door: Lentesneeuw | 20-12-07

De commentaren zijn gesloten.