12-12-07

woensdag 12 december - De hamvraag zonder antwoord ...

Ik kan erover blijven zagen en zeuren, hem, het is zoals het is. Het was zoals het was. Want het is aan het veranderen, hij is aan het veranderen. Hoewel niemand van onze affaire iets mag weten, heb ik natuurlijk wel mijn vertrouwenspersonen. Zij zegt het ook, dat er iets is veranderd. Vroeger, nu ja, voor heel ‘de toestand', kon hij in je ogen kijken op een manier dat ik dacht van, zei ze. Ja, wat dacht je dan, repliceer ik. Awel ja, gewoon hé, dat die blik niet normaal was, dat je zo niet kijkt naar iemand waar je niets voor voelt. Ogen kunnen niets verstoppen hé, besluit ze. Het lijkt wel een slechte roman, een héle slechte, het type dat je op de trein leest, om de tijd te doden. Maar nu, besluit ze, nu zie je dat er iets veranderd is. Ze snapt niet dat de rest het niet ziet, of misschien zien ze het wel, maar zwijgen ze het ook dood. Hij kijkt niet meer zegt ze, rechtstreeks in je ogen, tot de vonken ervan af spetteren. Hij doet het nog wel, alleen minder, schuchterder, bang voor wat er komen gaat misschien, denk ik dan. Hij wordt zichtbaar lastig wanneer hij in je buurt is, net alsof hij bang is te dicht te komen. Tja, ik kan enkel tja zeggen, en haar vragen wat ik moet doen. Ook zij weet het niet, en ze is ervan overtuigd dat hij nooit over de brug zal komen, wegens zijn torenhoge principes en belachelijke regeltjes. Jij zal het moeten doen, dat is haar besluit. Ik kijk haar een beetje hulpeloos aan, en vraag me wat ik dan moet doen. Zeggen dat ik hem graag zie, op een manier dat hij het niet beseft, maar is dat wel zo? Ook ik ben koppig, twee steenezels bijeen, en zal nooit of te nimmer toegeven, kijkend in zijn ogen, dat er meer sluimert bij mij dan pure geilheid. Bang, bang voor zijn reactie, bang voor mijn eigen reactie. Ik ken hem, maar al te goed, hij gaat wegkijken, iets mummelen van ‘je weet dat het niet zou werken’, ik zou met mijn rug tegen de muur staan, letterlijk en niets kunnen doen. Of wel? Misschien wel, ik zou hem kunnen vastnemen, bij zijn haren, hem dwingen in mijn ogen te kijken, en het hem nog eens laten zeggen. Maar dat zou me niet helpen, want hij zou nogmaals ontkennen dat er iets was, is, zich loswrikken en weglopen. En ik zou verdwaasd achter blijven, denkend aan de blik in zijn ogen, die intens verstrengeld was met de mijne, en me afvragen of hij liegt en mijn gevoel juist is, dat er wel iets is, iets wat we beiden niet willen, niet kunnen, maar waar we niet omheen kunnen lopen. Dus eigenlijk is dat geen optie, laat staan een oplossing, het zou onze band alleen maar vertroebelen, en het is nu al modderdik kijken. En hoe zou ik reageren, wanneer hij zou zeggen dat er wel iets is, dat wat ik voel wel echt is. Zou ik gaan lopen, een gevoel hebben van ‘gotcha’ of zou ik dan pas echt open komen te staan voor hem, en wat dan? Ondertussen blijft het pompen of verzuipen, wanneer hij in mijn buurt is, hij reageert, ik reageer, en we lopen stilletjesaan verder van elkaar weg, we groeien uiteen, hij is mijn maatje niet meer. Misschien ben ik wel een drama-queen en moet ik hem stilletjes en rustig even laten doen, zoals zij ook opperde -ze was creatief vandaag-, en afwachten wat de toekomst brengt. Maar ik wil niet wachten, ik wil NU een oplossing, voor het probleem dat we samen gecreëerd hebben, nu een eerlijk antwoord, op al die vragen die ik heb, die te herleiden vallen tot één hamvraag: ‘voel ik juist of ben ik verkeerd?’. Komt dit nog goed, of heb ik nog maar eens de man in mijn leven, mijn maatje, vertrouwenspersoon, misbruikt, om mijn eigen ego te strelen, lusten bot te vieren, mijn gelijk te halen? Mannen en vrouw kunnen geen vrienden zijn …

22:57 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

I know Je wil zo graag duidelijkheid, een antwoord, het opgeklaard zien. Tegelijk ben je bang voor de reactie, zowel van hem als van jou. Nu, het kan zijn dat hij voor zichzelf eventjes moet uitmaken hoe het zit. Ik zou hem nog een beetje tijd geven en niet te overhaast op hem af stappen met al die woelige gedachten en vragen. Ik vermoed dat hij met net dezelfde vragen bezig is... en mannen... tja, die moeten dat doorgaans eerst eens alleen op een rijtje krijgen.
Veel liefs

Gepost door: Lentesneeuw | 13-12-07

Hallo, Meestal begint het met de ogen hé, heb dat recent zelf aan den lijve kunnen ondervinden. Alles gebeurt de laatste tijd in een versneld tempo, gewoon allemaal als gevolg van haar intense blik in die kijkers van mij. Geniet van elk moment, nog een perttige dag verder...

Gepost door: arroyo de la miel | 13-12-07

De commentaren zijn gesloten.