10-12-07

maandag 10 december - 2008, where are u?

Een stap vooruit, twee stappen terug, eentje vooruit, drie stappen terug. Jeezes christus, waar ben ik mee bezig. Er zijn die verschrikkelijk vermoeiende mannen in mijn leven, de onrust op the workplace, de onrust in mijn hoofd, de sluimerende ziekte, bonkende hoofdpijn, het gevoel vooruit gebrand te moeten worden. Man 1, de weekendman, de man waarvan ik denk dat hij meer is dan wat het oog te bieden heeft, de man die ik speels benader, flikkeringen in zijn ogen heeft wanneer hij me ziet, lacht bij alles wat ik zeg. Die man dus. Hij is raar. All of the above in overweging genomen, verwacht ik iets meer interactie gedurende de week, maar zijn reacties blijven heel afgemeten, zuinig bijna. Hij lost niets. Ik begrijp het niet. Is hij gewoon voorzichtig, of in een gevecht met zichzelf? Vindt hij me enkel leuk irl, en niet op papier? Of is hij gewoon niet zo mail-man. Moeilijk, en ik probeer er niet teveel aan te denken, hoewel hij dikwijls in mijn hoofd rondspookt, vandaar ook de denderende hoofdpijn, denk ik dan. Maar hij was dus niet degene die me vandaag van mijn sokken blies, waarvan ik stil werd, en eventjes een moeilijk momentje had. Nee, die eer lag volledig bij die andere man. Er zijn momenten om serieuze gesprekken te voeren, en er zijn momenten die totaal niet geschikt zijn om dat te doen. Spontaan, denk ik bij een serieus gesprek, aan een zachte zetel, kaarslicht, wijn, een achtergrondmuziekje, of een bruin café, een pint en veel beweging om je heen. Beide uiterst geschikt voor het diepere werk. Face-to-face, zodat je in elkaars ogen kan kijken, kan aanvoelen wat er gezegd wordt. Maar bij hem is het natuurlijk weer anders. Een onschuldig gesprek mond uit in iets waar ik stil van wordt. Ik leg de telefoon neer, en ben uit mijn schoenen geblazen. Hij heeft al veel tegen me gezegd, van ‘ik wil je niet’, over ‘je bent aantrekkelijk voor mij’, naar ‘mijn mama zal voor u niet zo onbekend blijven’ (dat was een sterke), en al lacherig, en veel te dikwijls naar mijn zin ‘dit werkt niet.’ Hij heeft spijt, van een beslissing uit het verleden, een andere vrouw, waar hij nooit iets mee begonnen is. Goed, zo heb ik er ook wel een hele handel. En tegelijk een open doel, een kans om hem tegen de muur te zetten, zachtjes te duwen, het hem echt niet zo makkelijk te maken. Wat je zegt is één, hoe je het zegt is twee, maar of je het meent is iets gans anders. En tot op de dag van vandaag, geloof ik niet in zijn woorden, er zitten teveel dubbele bodems in, en het parti plezier heeft er geen goed aan gedaan. Dus ik zeg hem, misschien ga je in de toekomst nog wel meer spijt krijgen, denken aan andere kansen die je laat schieten. Ik hoor hem schrikken, van mijn directheid en hij beaamt. Misschien wel ja, maar heeft het zin, eraan te beginnen, wanneer we weten dat het toch niet gaat werken? Ik ben het niet van hem gewoon, zoveel openheid, over ons, want het sloeg op niets anders, dat mocht wel duidelijk wezen. En hij doet wat geen ander kan, me stil krijgen. Ik slik. Geeft hij nu echt toe, al is het niet met zoveel woorden, dat hij nadenkt over ons, en het enkel tegenhoudt omdat het tegen zijn principes indruist en daardoor weet dat het niet gaat werken. Je maakt het me moeilijk schat, is zijn volgende zin. Ik weet het. En normaal zou ik dit al lachend zeggen, omdat ik ervan geniet om hem te doen bezinnen, maar nu was ook ik bloedserieus. Misschien maken we het onszelf moeilijk. Hoe kan het zijn dat we doen wat we voor elkaar doen, dat we voelen wat we voelen, wanneer we vrijen, ook al zijn die gevoelens doorspekt met verwarring en twijfel, dat we telkens een stap dichter zetten, ook al is de afstand soms zo groot, dat er hier geen sprake is van liefde? Wat is het dat ons bindt? Wat maakt onze relatie zo speciaal en tegelijk zo kwetsbaar? Dit is niet het einde, tenzij man 1 snel een move maakt en ik me stort in iets anders, maar kan er een begin zijn met iemand anders, wanneer het einde met die andere zo open ligt? Doorspekt met twijfel, verwarring en verlangens. Bonkende hoofdpijn, zij die vechten in mijn hoofd, en daarmee alle rationaliteit uit mijn hersens kloppen. Ik wil geen twijfel meer. Laat 2008 een nieuwe start zijn, zonder al deze luxemiserie. Laat die van hierboven nu eindelijk eens beslissen wat hij met me voor heeft …

21:29 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hallo, Ook ik stel mijzelf de vraag wat Hij voor 2008 met mij, of moet ik zeggen met ons in petto heeft. Ergens heb ik al een groot vermoeden, het wordt zeker en vast een verhuis, een leuke vakantie en wie weet, een "ja" in de praktijk...

Gepost door: arroyo de la miel | 11-12-07

Ik kan je gedachtengang alleen maar volgen en beamen. Het speculeren verdwijnt met elk gesprek, zo te horen. Eerlijke woorden, openheid... het zal wel tot íets moeten leiden, niet?
Groetjes...

Gepost door: Lentesneeuw | 12-12-07

De commentaren zijn gesloten.