03-12-07

maandag 3 december - Zo lang, zo kort?

Wat valt er te zeggen, denk ik, wanneer ik hem zie. Hoe beginnen we hierover, of zwijgen we, het letterlijk dood. Ik dacht dat ik me ongemakkelijk ging voelen, wanneer ik hem terug tegen het lijf ging lopen. Mooi, bevallig lijf, schrijf ik hier meestal, maar nu niet, want hij is maar gewoontjes, so not-my-type. Geen blokjes, geen staalharde spieren, geen torso van superman. Nee, de huis-tuin-en-keukenman, zoals er honderd in een dozijn zijn. Dit terzijde. Niet minder aangenaam, neen, je hoeft je tenminste geen zorgen te maken over de kleine imperfecties die aan iedere vrouw eigen zijn, maar die mijn pseudo-topmodellen-mannen waarschijnlijk nog niet vaak tegengekomen zijn. Ook weer geheel terzijde natuurlijk. De essentie. De essentie was voor mij mijn gevoel, wanneer en of ik hem ooit terug ging tegenkomen, en dat laatste is wel onvermijdelijk. Mijn gevoel dus. Knetteren, hier van binnen, vonken, vuur, tot aan mijn tenen en terug naar boven. Niet goed, helemaal niet goed. Het lijkt wel op één of andere puberale crush, en ik weet dat het dat niet is. Maanden vecht ik al, met mezelf, om te weten wat het dan wel is. Nee, ik ben niet verliefd op je, maar wat het dan wel is, dat zeg ik er niet bij. Niet uit plotseling doofstomheid, nee, eerder uit onwetendheid, het gevoel, waar ik geen vinger op kan leggen. Hij is iemand waar ik graag dingen voor doe, zonder iets terug te verwachten. Hij is iemand aan wie ik kan geven, zonder terug te nemen, of te verwachten dat ik iets terug kan nemen, misschien omdat hij het me gewoon, spontaan, belangeloos geeft. Zonder één vraag, altijd klaar om me te steunen. Impulsief en spontaan, alles wat hij niet is, is hij wel voor mij. Hoe dikwijls hij me al in al mijn zwaktes terug opgekrikt heeft. Hoe dikwijls hij al mijn rots is geweest, zonder dat ik het vroeg, op hem kon steunen, zonder dat hij maar een millimeter afbrokkelde. Bang, dat alles als een kaartenhuis ineen zou storten, dat de vriendschap die we hadden, voorbij zou zijn. Bang voor niets, want het is er nog wel, alleen voelt het nu iets anders aan. Iets minder intiem, hoe raar dit ook klinkt, terug iets meer zoekend. Zoekend naar woorden, zoeken naar een plaats om dit te placeren, achter ons te laten. Zoeken naar datgene wat ik allemaal zou kunnen zeggen, en de woorden niet vinden, omdat dit gevoel misschien gewoon niet met woorden te bevatten is. Waar ik het zo moeilijk had met mijn andere beste maatje, de bladzijde omdraaien, en alles laten voor wat het was, gaat dit met hem vanzelf. Geen woorden, enkel blikken, verstandhouding, fragiel en onsamenhangend, maar het is er nog wel. Twijfel ja, waar dit heen gaat, maar het besef om niets te pushen, omdat het bij hem geen zin heeft, omdat ik zelf niet weet welke weg dit moet opgaan, welke weg ik wil dat dit opgaat. Zolang hij niet van me wegloopt, ben ik al meer dan tevreden, zolang onze plagerijen blijven wat ze zijn, zolang hij blijft wie hij is, zolang we beiden dachten dat dit een kapitale fout was, die er geen blijkt te zijn, zolang ben ik tevreden. Zolang zijn Gods wegen ondoorgrondelijk.

23:38 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Goh Het lijkt allemaal zo perfect, de manier waarop jullie met mekaar omgaan... maar om de één of andere reden kan daar geen relatie van komen? Ik ken jullie helemaal niet he, dus vandaar dat ik me dit afvraag.
Oh girl... ik wil je een hart onder de riem steken, om de spanning te kunnen dragen tot het moment dat jullie mekaar zullen zien. Meer weet ik ook niet. Draai jezelf nu nog niet teveel zot over dingen die nog in het verschiet liggen. Je ziet het wel op het moment zelf.
Vele lieve knuffels!

Gepost door: Lentesneeuw | 04-12-07

Pfff... moeilijk he, die ondefinieerbare relaties?!
Hopelijk kom je snel meer te weten, en tot dan; proberen chillen zoals Lentesneeuw zegt... Of je je er nu veel of weinig druk in maakt, it is what it is, en dat piekeren zal zijn reactie of de toekomst weinig tot niet kunnen veranderen...

Gepost door: Nina | 04-12-07

Of take the risk, zet een stapje dichter, in plaats van jullie "band" kapot te analyseren.

Gepost door: Chaoot | 06-12-07

De commentaren zijn gesloten.