02-12-07

zondag 2 december - Onwennig en verward ...

Hij maakt het me moeilijk. Ik voel me verward, alleen, bevreemd van de wereld, en onwennig in mijn eigen vel. Ik herlees mijn blog, de dag van de ontmoeting, alles wat er nadien gebeurd is, de twijfels, het gevoel, de tekens langs beide kanten, weten dat het niet kan, weten dat je het lot niet kan ontlopen. Ik weet het nog goed, als de dag van gisteren, toen hij voorgesteld werd aan mij. Flikker in de ogen, beseffen dat ik met hem nauwer moet omgaan dan met eender wie, beseffen dat we verschillend zijn, maar dat net dat verschil ons misschien wel eens heel goede maatjes zou kunnen maken. Het is een raar jaar geweest met hem, veel spanningen, ruzies, bekvechten, elkaar afmaken om elkaar terug te omarmen. Eerst figuurlijk, met woorden en blikken, de laatste maanden letterlijk. We hebben al zoveel gepraat, stonden, en dat mag wel duidelijk blijken uit alles wat ik de laatste weken geschreven heb over hem, dichter dan ooit bij elkaar, en hebben een stap te ver gezet. Ik weet niet wat te doen, wanneer ik hem ga zien. Weet niet hoe me te gedragen, wanneer de confrontatie er zal zijn. Weet niet hoe ik me ga voelen, als hij in mijn ogen kijkt, en we de twijfel, de onwennigheid, in elkaars blik gaan lezen. Ik wil met hem praten, open en eerlijk, en dit was, tot enkele dagen geleden, de normaalste zaak van de wereld. Hij wist alles, van mij, ik van hem. Twee handen op één buik, twee mensen, zo verschillend, maar tegelijk zo passend. Ik heb het verknald, een uniek gevoel, van iemand naast me, achter me, rond me te hebben, die me steunt, me begrijpt, omkan met mijn kuren en zotte streken. Iemand waarbij één blik meer zegt dan duizend woorden. Iemand die langzaam in mijn leven is gekomen, met horten en stoten weliswaar, en die door één onbezonnen actie, kan wegvallen, zomaar. Omdat we te ver gegaan zijn. Omdat we gedaan hebben wat we niet konden laten. Omdat we niet sterk genoeg waren, niet voor onszelf, niet voor elkaar. Ik heb geen spijt, moest hem voelen, kussen, strelen, het was sterker dan elke regel die we onszelf oplegden, het was onvermijdelijk. Ik moest hem hebben, en ik ben geslaagd. En nee, het maakt me niet gelukkig, enkel verward en onzeker, omdat ik niet weet hoeveel schade er is aangericht. Hoe we nu tegenover elkaar staan. Ik weet hoe hij gaat reageren, want ik ken hem beter dan hij zichzelf kent, hij gaat zich keren, tegen mij, afstand nemen. Hij is bang, van zijn gevoelens, als die er dan al zijn, en dan is er voor hem maar één oplossing, en dat is lopen, en niet meer omkijken. En ik, ik wist dit op voorhand, nam het risico, en wacht met een bang hart af of ik hem werkelijk zo goed ken als ik denk …

21:49 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.