26-11-07

maandag 26 november - In de diepte?

Altijd hetzelfde met mij. En ik ken mezelf, en toch, toch verzeil ik steeds weer in hetzelfde straatje. Ik ging het rustig aan doen, zaterdagnacht, niet te zot, niet te gek, op tijd naar huis. Natuurlijk met hem in mijn achterhoofd, onbewust dan toch, ik wist dat ik hem niet ging tegenkomen, en dan was de fun er op voorhand al een beetje af. Nee, als ik met iemand in mijn kopke zit, dan heb ik geen zin in al dat fout gedoe in nachtelijke etablissementen. En toch, toch was het een feestje om u tegen te zeggen. Zalige muziek, mensen rondom die ik kwalificeer als goede kennissen, of vrienden, het is maar hoe je het definieert. En dat doet me denken, aan de definitie van vrienden. Er was ooit G., mijn beste maatje, een vriend voor het leven, dacht ik toen. Iemand waarop ik kon rekenen, in goede en kwade dagen, tot ik echt héél kwade dagen met hem meemaakte, en het voorgoed voorbij was, voor mij dan toch. En voor één maatje, komen er natuurlijk andere maatjes in de plaats, maar zijn dat vrienden? Hij was een vriend, dat was zeker, ik vertelde hem alles, en dat ging zo ver dat ik mezelf helemaal met hem deelde. Mijn muizenissen, gevoelens, mijn lichaam, mijn geest. En na hem zijn er een paar geweest die dat ook konden, maar meestal van korte duur, me openen, letterlijk. En nu, nu is er niemand, aan wie ik echt alles vertel. Alles lijkt zo oppervlakkig, en wat voor anderen misschien super lijkt, de mensen die in mijn leven zijn, is voor mij soms zo leeg. Nee, ik ben niet down, of neerslachtig, bedrukt of depri, maar gewoon realistisch. Neem nu N., ik denk niet dat ik hem hier al vernoemd heb. Hij is, tja, ongewoon, chaotisch, een beetje lekker gek, mijn maatje tot op zekere hoogte. Want hij weet niet hoe ik me voel, ziet me als die zotte doos, een beetje los van de wereld, iemand waar hij zich steeds mee amuseert. En dat gevoel is wederzijds, maar om eerlijk te zijn, weet ik ook niet hoe hij zich voelt. We praten veel, over vanalles en nog wat, maar nog nooit hebben we uitgesproken hoe we tegenover elkaar staan. Ja, hij noemt me schat, belt me gewoon om te tateren, zijn ogen flikkeren als hij me ziet, en toch, toch ben ik er nog steeds niet achter wat hij nu net van me wil. En ik vraag het niet, omdat het niet gepast lijkt, het exclusieve bewijs van de grens die er nog steeds is. Zoals K. me daarstraks met de neus op de feiten duwde en vroeg wat dat nu was, of ik nu echt na al die jaren nog geloof in vriendschap tussen man en vrouw, zo heeft ze me doen nadenken, over de ‘vrienden’, mannen in mijn leven. Ben ik nog echt zo naïef dat ik er in wil blijven geloven? Of schuilt er een dubbele bodem in elk inter-sekse contact? En zo ja, wat is het dan bij hem? Heeft hij me nodig voor het één of het ander, of is hij oprecht? Time will tell, zoals zo vaak. En ondertussen blijf ik maar denken aan de crush van november 2007, die ik weet niet welke richting uitgaat. Ik laat hem langzaam wennen, aan mijn aanwezigheid, en hoop dat dit contact er eindelijk nog eens eentje is dat de diepte in gaat, daarom niet letterlijk, want diepte dat is iets waaraan ik op dit moment meer behoefte aan heb dan elke andere primaire behoefte die je maar kan bedenken …

20:55 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Meid! Ik heb je gevonden! En ik zie dat jij bij mij ook al eens binnenvalt... wel... ik viel pal achterover van al je schrijfsels hier. Ik heb een beetje teruggebladerd, omdat jouw gedachten en gevoelens zo die van mij zijn op dit moment! Ik kan evenwel niet zo uitbundig schrijven op mijn blog, want lap, de reden waarvoor die was opgericht... is nu ook al niet meer voldoende. Hij leest mee! Wist ik veel toen ik de link doorgaf... wist ik veel toen dat ik niet zolang daarna mezelf ongelofelijk zou verliezen... in hem.
Ook ik val meer op the more than usual stuff... hehe, super gewoon dat jij het zo exact kan verwoorden.
Maar soit... wat ik wilde zeggen: ik ben gewoon eerlijk geweest. Jaaa, ook ik heb getobd of ik het al dan niet "koel" zou spelen, maar neen... mijn concentratie had te veel te lijden onder de onrustigheid. Zodus, ik heb (weliswaar op een rationele manier) het hem duidelijk gemaakt en gevraagd hoe hij mij ziet. 't Is erop of eronder natuurlijk. Maar liever dat dan nog dagenlang te zitten piekeren, right?
Ik ben tevreden met zijn antwoord. Super tevreden eigenlijk, want het getuigt van brains, gevoeligheid en respect... Ook dat nog! Aaah, dear me...
Voor jou meid, wens ik je ongelofelijk veel succes toe. Misschien een beetje moed? Of juist veel geduld?
Idd, de tijd zal het uitwijzen.
Lieve groetjes! Ik keer zeker nog terug ;o)

Gepost door: Lentesneeuw | 27-11-07

@ Lentesneeuw Wil ik wel eerlijk zijn, tegen hem, N.? Ik twijfel aan zijn motief om met mij om te gaan, zoals hij veel voor mij kan betekenen, kan ik dat ongetwijfeld ook voor hem. Misschien leven we wel op elkaars rug, tot we verder gaan? misschien twijfel ik onterecht en is hij gewoon graag bij mij? Ach, ik lig er niet echt wakker van, hoewel het wel sluimert ...

Thanks voor de mooie comment. Misschien heb jij al wel de wijsheid gevonden om altijd open en eerlijk te zijn, bij mij loopt het jammer genoeg nog teveel in pieken en dalen ... Van te open naar te gesloten ... Het komt ooit wel goed ... Ik blijf jou in ieder geval ook volgen ...

Gepost door: A girl | 27-11-07

Diepgang Alles begint bij jezelf...
Je oogst wat je zaait.

Wie oppervlakkig is ontmoet alleen oppervlakkige mensen,
wie vaststelt dat hij vriendschap tekort komt moet zichzelf de vraag eens stellen wanneer hij de laatste keer een echte vriend is geweest,
wie klaagt dat er te weinig diepgang in zijn leven zit...

Gepost door: Zen | 01-12-07

Diepgang Alles begint bij jezelf...
Je oogst wat je zaait.

Wie oppervlakkig is ontmoet alleen oppervlakkige mensen,
wie vaststelt dat hij vriendschap tekort komt moet zichzelf de vraag eens stellen wanneer hij de laatste keer een echte vriend is geweest,
wie klaagt dat er te weinig diepgang in zijn leven zit...

Gepost door: Zen | 01-12-07

De commentaren zijn gesloten.