21-11-07

woensdag 21 november - Spiegeltje, spiegeltje aan de wand ...

Mijn konijnensprongen lijken wel bokkensprongen, onrustig als ik ben, zit ik ongeduldig te wachten tot hij hapt. En voorlopig komt er even niets. En dan begin ik te denken, en te denken, en te denken, en maak ik mezelf helemaal suf, weg van de wereld, onrustig en lastig. Terwijl ik gewoon eens moet leren geduld te hebben. En nee, ik push niet, laat alles op zijn beloop, wacht en wacht, zoals anderen al zo vaak op mij gewacht hebben, en vreet me vanbinnen op. Ik weet, wanneer ik bevangen ben door iemand, ik werkelijk gevangen ben, en anderen buitensluit, en dat moet ik nu net niet doen, denk ik. Ooooh, wat maak ik het mezelf weer zo vreselijk moeilijk. Het is een dunne lijn, flirten, spelen, serieus overkomen, niet die nachtvlinder zijn, waarvoor iedereen me neemt, en toch een beetje humor erin brengen, zonder alles in het belachelijke te trekken. En waar ik soms zo’n vlotte pen heb, denk ik bij hem over elk woord na, lees zijn mails tien keer opnieuw, om te zien of ik niets mis, en ben ik zo van de wereld, dat ik waarschijnlijk wel iets mis. Het is aftastend, allemaal, en misschien totaal nietszeggend, terwijl ik zoveel wil zeggen, en zoveel wil horen. Coupeke om u tegen te zeggen, en binnen enkele weken is hij waarschijnlijk vergeten, bemind en vergeten, of onbemind en ook out of the mind, of misschien niet? Glazen bol, vertel me wat dit is, waar dit heen gaat, bloeit dit dood of open. Is hij wat ik zoek, of moet ik nog maar eens diep in de spiegel kijken en me afvragen wat ik werkelijk zoek (of wil vinden). Pfff, denkend aan zijn lach en zijn ogen voel ik me on top of the World, denkend aan de stilte stijgt de onrust in mijn hoofd naar ongekende hoogten. Ik denk dat ik maar eens voor de spiegel ga staan en mezelf wat geduld ga inpraten …

22:04 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.