20-11-07

dinsdag 20 november - Stamper het konijn ...

Het is weer van dat, dat ambetantige gevoel dat zich meester van mij maakt. Dat snakken naar, meer willen weten, willen aftasten en verkennen. En waar ik meestal braafjes wacht, tot de andere mij aftast en verkent, neem ik nu zelf initiatief. En misschien mag ik dat niet doen, omdat ik me niet te gewillig wil opstellen, hoewel ik natuurlijk volledig gewillig ben. Misschien hoeft hij het niet te weten, en natuurlijk zeg ik het niet met zoveel woorden, maar de deur staat wel open, letterlijk. De deur naar mij, naar mijn hart, naar mijn wensen en verlangens. Ik wil hem leren kennen, maar hoe pak je dat dan aan? Ik ken hem niet, slechts heel oppervlakkig, weet quasi niets van hem, buiten zijn naam, weet niet hoe hij leeft, wat hij denkt en voelt. En het zou beter zijn, om even te wachten, te zien of zijn blik de volgende keer dat we elkaar ‘toevallig’ ontmoeten, weer zo vragend is. Maar ik kan niet wachten. Wil hem zien, wil met hem praten. Een stampertje ben ik, een klein konijntje dat met haar voetjes stampt, tot ze haar zin krijgt, of ziet dat haar zin helemaal haar zin niet is. En meestal stamp ik wat in het rond, reageer mezelf wat af, zucht en blaas en probeer die voetjes te bedwingen, maar nu niet, nu stamp ik gewoon rechtdoor, misschien faliekant ernaast, misschien bonk erop. Zijn hart. En neen, ik heb hem mijn wil nog niet verklaard, liefde zou wat overhaast zijn, neen, ik heb mezelf nog niet blootgegeven, zelfs geen steentje afgebroken, maar ik heb hem wel laten weten dat ik leef, besta. Ik wil niet dat hij me gewoon ziet als één of andere nachtvlinder, zonder diepte, zonder gevoel. Maar hoe doe je die deur open? Hoe laat je weten aan iemand, zonder jezelf zo kwetsbaar op te stellen dat het enkel verkeerd kan gaan, dat je wel ‘iets’ aan hem vindt? Want wat het is, daar heb ik nog steeds geen definitie van, hoewel ik mezelf de afgelopen dagen al wel bijna stuk gedefinieerd heb. Dus ik probeer, voorzichtig, hem te laten wennen aan mijn bestaan. Moeilijk. Want ik wil het uitschreeuwen ‘ik wil je zien!’, met je praten, je ruiken, weten waar jouw bestaan rond draait, en er vooral voor zorgen dat ik ergens in de kern kom. Maar hoe doe je dat zonder te eager over te komen? Hoe wik en weeg ik mijn woorden, en maak ik al niet iets kapot zonder dat het er is? Hoe stop ik die mallemolen in mijn hoofd, die enkel aan zijn oogopslag en glimlach kan denken? Hoe maak ik mezelf wijs dat ik me misschien weer iets aan het wijsmaken ben? Want was zijn blik wel hoe ik dacht dat hij was? Was ik niet gewoon vermoeid tot op het bot, gedreven door visioenen? Het gevoel, dat me zo lastig maakt, is tegelijk zo allesomvattend, de rare connectie tussen mensen, die er soms helemaal geen blijkt te zijn, is misschien wel het enige dat telt. Ik wou, ik wou dat ik al enkele weken ouder was … (en dat voor het eerst)

21:59 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Flirten! Is de ideale manier om dichterbij te komen, af te tasten, ... En ik denk dat jij wel zo'n vrouw bent die de signalen van een man herkent! Zo heb ik het ook met D. gedaan (ok, we werken voor dezelfde firma ...) beetje lachen, eens een knipoogje, een plagerijtje ... hem laten toehappen. I know you know the drill!!!

Gepost door: Chaoot | 21-11-07

De commentaren zijn gesloten.