18-11-07

zondag 18 november - turn those tables ...

Ik ben moe, de laatste dagen waren zwaar. Niet door de inhoud van wat ik doe, maar door mijn eigen persoonlijkheid, datgene wat ik zelf kweek of aantrek, om het kind maar een naam te geven. Mensen komen makkelijk naar mij, met hun zorgen, akkefietjes, werelddrama’s, met hun hele hebben en houden. En ik luister, en knik, en denk, zoek naar oplossingen, als die er zijn. Ik probeer telkens om het beste voor anderen te doen, om hen te helpen, steunen, soms letterlijk ondersteunen, en soms ten koste van mezelf. Er is ook altijd een oplossing, voor de meeste dingen dan toch en ik ben ervan overtuigd dat ik met mijn inzicht en mensenkennis meer ben voor hen dan een luisterend oor. Ik doe ook iets, doe meer dan knikken, lachen en de moraal terug naar boven trekken. Ik zoek, wroet en ploeter, loop er desnoods zelf tien keer voor tegen een muur, om oplossingen aan te reiken. Maar dat vreet, een groot stuk uit mezelf, en daarom ben ik blij dat ik iemand heb gevonden aan wie ik het ook kwijt kan. Die luistert naar mij en mee zoekt en wroet tot we er samen uitkomen. Meestal is dat niet moeilijk, want ze lijkt op dezelfde lijn te zitten, denkt in mijn richting en is even rustig en onbewogen als ikzelf, en toont haar temperament enkel daar waar het nodig is. Zoals ik de pilaar ben van velen, is zij die voor mij. Ik hoop dat dit mag blijven duren, en dat ik ze niet verkeerd inschat, dat ze me echt oprecht steunt, want ook ik heb af en toe iemand nodig die luistert naar mij.

Afgelopen nacht was raar. Zoals u waarschijnlijk kan opmaken uit wat ik hier schrijf ben ik een genieter, een pleasureseeker. Ik hou van de juiste mensen, de juiste muziek, en spijtig genoeg hangen die soms onlosmakelijk aan elkaar vast. Ik heb een zwak voor plaatjesdraaiers, mensen die opgaan in hun eigen wereld, die ervan houden een ander gek te maken met wat zij doen, en die, zoals echt de besten betaamd, er zelf helemaal los in gaan. Zo ook hij, ook al kon hij me niet helemaal bekoren met zijn plaatjes, zijn glimlach, ogen (blauw) en leuk accent maakten veel goed, of was het de rust in zijn stem. Ik mag hem wel, ook al brengt hij me niet in extase, en ik voel een rare vertrouwdheid tussen ons. Ik observeer, kijk naar wat hij doet, zie hoe hij opgaat in zijn wereld en me af en toe een welgemeende glimlach schenkt. Mijn maatje die naast mij zit, en mijn zwaktes kent, gaat letterlijk van zijn stoel van het lachen, omdat hij me kent en ziet dat ik weer mijn trukendoos aan het bovenhalen ben. Kijken, wegkijken, observeren, koel en gereserveerd, en af en toe knipperen met die oogjes en mijn oprechte glimlach laten zien aan hem, die hetzelfde doet. Er is iets aan hem, dat me boeit. Hij is niet moordend knap, niet macho, niet ijdel, een beetje warrig, zijn haar dan vooral, zijn blik is zoekend en onbestemd, en ik wil, maar eigenlijk ook niet. Ik schreeuw regelmatig dat ik een boekhouder wil, een brave man, met andere passies dan degene die ik gewoon ben, een rustige jongen, die met zijn beide voeten in het leven staat, maar op de één of andere manier zijn dat toch niet de mannen die mij kunnen boeien. Hij wel. Bizar, en toch niet helemaal ongewoon. Hij lacht en zwaait, een tikkeltje onzeker, wanneer hij aan de andere kant van de club staat, ik lach, verlegen terug, en vraag me af of die vertrouwdheid, die ik zo sterk voel, echt is of dat het enkel een moment van de nacht is …  

20:48 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.