12-11-07

maandag 12 november - De schone en het beest ...

Hij was gebonden, de onbekende man, en meer valt er eigenlijk niet over te zeggen. Blikken kruisen, maar je moet ook willen. Dat was dan weer het spanningsmomentje van deze maand. Alles draait, vierkant, incluis ik, maar het draait. Gelukkig, op dit moment, nee, niet echt, daarvoor heb ik teveel kopzorgen, maak ik me te kwaad, en erger ik me aan mezelf omdat ik me zo kwaad maak. Een soort gelatenheid, zou ik moeten hebben, maar die is er niet, de innerlijke peis en vree. Daarvoor ben ik teveel een perfectionist, een perfectionista met een onnoemelijk temperament, en toch, toch had ik de afgelopen dagen een gevoel van fuck off allemaal, doe het maar eens zonder mij. Vijs jullie kop erop en zorg dat er iets anders inzit dan zagemeel, want ik ben het kotsbeu om op vrije dagen te veel telefoon te krijgen, altijd alles te moeten oplossen, en mijn rust en privéleven opzij te schuiven. On the job is on the job en dan ga ik compleet, maar die éne dag per week, die volgens de katholieken de rustdag, is dan ook het enige katholieke dat ik in mij heb. Laat me met rust, back off, en fuck off. Aaaauw, dat luchtte op. Krabben, zou ik nog eens graag doen, of roepen en tieren, maar tegen de juiste mensen, en die staan op dit moment niet voor mijn neus, ik moet het met mijn scherm doen, de frustraties zien te verliezen, het lukt me niet, ik blijf nukkig en ambetant. One of those days zeker, waait wel weer over, morgen zijn we weer hip hop, of niet.Het weekend was anders wel fantastisch, gelukkig maar, anders had ik helemaal over de rooie gegaan vandaag. Een feestje om u tegen te zeggen, dansen, genieten, bewonderen. Music makes my day, or breaks it. Maar het was dus maken, fantastisch gewoon. En het is weeral voorbij, ik moet waarschijnlijk weer tientallen feestjes afschuimen eer ik nog eens dat gevoel krijg, die totale extase, het gevoel dat je ergens anders bent, iemand anders bent. Misschien ben ik ook wel verschillende mensen, dat begin ik steeds meer te geloven. De serieuze, de zot. De lieve, de bitch. The beauty and the beast. De eerlijke, de manipulator. De je men foutist, de ‘ik-trek-het-me-allemaal-wel-aan-madame. Complex, dat is zeker. Complex omdat ik enkel aan hem denk, hij die nu ver weg is van mij, hem die ik mis, hem die ik misschien wel echt graag zie, ook al kan ik het allemaal niet goed plaatsen. Is het vriendschap, aantrekkingskracht, het soulmate-gevoel? Is het liefde? Of verwar ik alles, en zitten we gewoon door omstandigheden zo dicht op elkaar? Zo dicht tegen elkaar. Wat als we over die grens zouden gaan, waar we beiden met momenten zo hard naar snakken. Die grens die soms letterlijk zichtbaar is, en telkens wanneer hij een stap dichter doet, stap ik verder weg van de lijn, telkens wanneer ik wil, houdt hij het tegen. Het is een feit, dat nu hij even weg is, ik de fysieke afstand voel, als pijn in mijn hart. Mijn klaagmuur, maatje is weg, en ik kan geen weg op met mijn frustraties, gevoelens. Zou hij me ook missen?  

20:02 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.