07-11-07

woensdag 7 november - Vissen ...

Het gaat weer allemaal zijn gangetje, in mijn (soms te kleine) wereldje. Me te pletter werken, doe ik al lang niet meer, ik heb eindelijk de kunst van het delegeren ontdekt. En dat is fijn, maar soms voel ik me er toch lichtjes schuldig over, om al die rotklusjes aan mijn lieve collega’s over te laten. Ik compenseer het wel, denk ik, met veel dank u’tjes, en uitjes, naar plaatsen waar ze anders niet komen, door sfeer te brengen, wilde verhalen, en hilarische momenten. En echt, de kleine prutsen die ze van me overnemen, en waar je zo ontiegelijk veel tijd mee verliest, maken een wereld van verschil. Ik zal het ze morgen toch nog maar eens zeggen, dat het echt een wereld is, en dat wanneer ik ooit beslis weg te gaan, of gedwongen word het schip te verlaten, zij dan ongetwijfeld kleine kaboutertjes in de plaats krijgen om al die vervelende dingetjes met de glimlach en een huppeltje op te lossen. En dan gaat er ook voor hen een wereld opengaan, zoals die voor mij is opengegaan. Veel puzzelen, nadenken, me met de essentie bezighouden. Boeiende materie, elke dag opnieuw. Ook de huidige man in mijn leven, die er niet echt is, maar toch een klein beetje, blijft me boeien, met zijn kuren en streken, de korte en lange gesprekken die we voeren, de oppervlakkigheid, geestigheid, die ons meermaals in een lachstuip brengt, en de essentie van het zijn, waar we beiden meer mee bezig zijn dan we willen toegeven. We zitten in hetzelfde schuitje, en misschien is dat we de lijm die ons bindt. De kleeflaag wordt met de dag dikker, wij, die zo’n moeilijke start kenden, zijn maatjes nu, door dik en dun. Als hij ooit uit mijn leven verdwijnt, en dat gaat ongetwijfeld op een dag gebeuren, ga ik hem missen.En dan is er nog de toevallige ontmoeting van de week, daar werd het nog wel eens tijd voor, een spannend moment, eventjes die adem die stokt, de geest die begint te draaien, het lichaam dat het vooral niet wil laten zien, en het samenzijn van de twee die de cool wil behouden. Daar stond ie dan ineens. Boomlang, niet razend knap, maar een uitstraling om u tegen te zeggen. En u bent, dacht ik direct. Hij is naamloos, voorlopig, hoewel iemand het heeft gezegd, was ik teveel bezig met mijn cool om het bewust in me op te slaan. Klein black-outje dus, het overkomt me zelden, maar het is toch telkens fijn. Het was vluchtig, snel, zoals er wel meer dingen in mijn leven zijn, maar zalig om die buzz van die instinctmatige aantrekkingskracht nog eens te voelen. Geen gedenk of getob, enkel een oergevoel dat ja en nu riep. Maar door mijn geveinsde cool was daar natuurlijk niets van te merken. Nee, vooral niet laten zien dat je iemand leuk vindt, ook al is het dan enkel gebaseerd op een instinct, nee, dat zou me te kwetsbaar maken, fragiel en bang om gepijnigd te worden, kan ik mezelf dat natuurlijk niet aandoen. Maar ik zou mezelf niet zijn, moest ik geen glimp van mijn eigenlijke ik aan hem getoond hebben. Ook heel snel en vluchtig, en totaal onverwachts, kruisen onze wegen iets te dicht, wat mij herleidde tot een giechelende tiener, en hem ook tot zoiets. Gieren, om de situatie, om mezelf en zijn reactie. Het zal geen staartje krijgen, wel een klein vervolgje, en ik ben me nu al aan het afvragen welke ik hij te zien gaat krijgen, of ik de kans ga krijgen een visje te gooien, en of hij slim genoeg is om (in mij) te bijten …

21:42 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.