15-10-07

maandag 15 oktober - When the lights go out ...

Horrorverhalen, om me heen, mensen die ziek worden, sterven, te vroeg, soms op tijd, soms over tijd, maar het doet je denken, over het leven, hoe kort het is, en hoe intens je het moet maken. En dat heb ik dan ook gedaan, afgelopen weekend. Het was nog niet intens genoeg, naar Missy haar smaak, maar ik kan toch weer enkele ‘things-to-do-before-i-die’ van mijn lijstje schrappen. Hij stond er ook op, maar het was me niet gegund. Hij deed raar, een beetje ontwijkend, een beetje dronken, niet van mij, ik wel van hem, of door hem? Hij heeft me weer gesoigneerd, zoals altijd, maar ik wil meer dan enkel liters drank, exclusieve feestjes en bijzondere mensen. Ja, het kruim van de oppervlakkige wereld was er weer, want dat is het wel en dat doet me denken. Mensen die ik om de twee, drie maanden ontmoet, geen vrienden, enkel vage kennissen. Mensen waar ik ergens naar opkijk, omdat ik hen bewonder om wat ze doen, maar waarvan ik nooit weet waarom ze aardig tegen me doen. Het is fijn ja, aandacht krijgen van iemand waar iedereen rondhangt, maar het stemmetje in mijn hoofd dat telkens zegt ‘waarom, waarom?’, is er sterker dan anders. Hij vraagt me ten dans, en ik zeg niet wie, want dat zou teveel over mezelf vertellen, en het verwondert me, dat hij me eruit pikt. Ik vind het raar, het voelt raar, omdat ik hem eigenlijk maar oppervlakkig ken. En we liggen elkaar wel, denk ik, niet als man-vrouw, maar als persoon-persoon, denk ik. Of ben ik weer naïef, denk ik dan? Soit, ik kan beter niet teveel denken. Het was een leuke dans, grappig, amusant, een beetje raar, dat hij daar voor mijn neus staat. Maar da’s dus al één ding dat af mijn lijstje mag, dansen met een pseudo-god. One down, thousand to go. En ik heb nog vanalles uitgespookt, dingen die ik beter had gedaan toen ik wat jonger was, spijt, neen, uniek, dat wel. Maar ik miste iets, hem, hij die zo raar tegen me deed, en ik, ik die er geen vinger op kan leggen. Onze band is soms zo intens, zo pakkend, en dan ineens, omdat hij dat wil, is er een afstand die niet te overbruggen is. Ik begrijp hem wel, zou in zijn plaats ook geen risico’s nemen met iemand zoals ik, omdat ik ben wie ik ben, en hij weet hoe ik ben, maar ik begrijp niet dat hij niet ziet dat ik dieper wil, intenser, opener. Hij schept dus afstand, bewust, denk ik, in opdracht van, en dat maakt me triest. Hij maakt me triest.

20:37 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.