12-10-07

vrijdag 12 oktober - Twisted mind ...

Ik heb geluk, dat het vliegt, de tijd. Aftellen, al een hele week lang, naar het weekend. Niet omdat ik het nodig heb, niet omdat ik naar het weekend in sé verlang, niet omdat ik de week niet meer ten volle meepak, wel omdat ik naar hem snak. Zoals mijn collega het zei ‘hij’, met een beetje twijfel, een lichte aarzeling, of ze de woorden nu wel helemaal ten volle zou uitspreken, ‘is toch niet zo aantrekkelijk hé’. Haar gezicht vervormde lichtjes, bang dat ik haar ging opeten of zoiets, denk ik. Nee, koudweg, nee. Nee hij is helemaal niet zo aantrekkelijk, wauw, of een ander superlatief is niet van toepassing nee. Nee, ik vond hem in het begin zelfs een beetje afstotelijk, te klein, een beetje te mollig, te raar. Ze kijkt me daarop vragend aan, en ik wandel fluitend het kantoor uit. Ze moet wat van me denken. In den beginne, toen ze net bij ons startte, zat ik in een serieus mentaal dipje, het minste akkefietje deed me ontploffen, bang, dat moet ze toen van me geweest zijn, maar nu ik helemaal mijn act terug together heb, ben ik hip-hoi-vrolijk. Een mens met twee gezichten, neen, maar onderhevig aan emoties, gevoelens, sfeer. Ik vrolijk, de rest vrolijk is wel een beetje van toepassing, want je krijgt me er echt niet onder als ik in een high zit. Niets kan me deren, en als je het probeert, kom je van een kale reis terug. Of je bent gefrustreerd omdat je me echt niet op mijn paard krijgt, me naar beneden kan halen, of lastig kan maken, of je neemt mijn humeurtje gewoon over. Besmettelijk bijna. Moeilijk waarschijnlijk, voor anderen. En daarstraks staarde ze me weer aan. ‘Je wil hem toch niet echt hé?’, met van die puppyoogjes, mondje half open, ongeloof op haar gezicht. Ik kan niet anders doen dan lachen, als ze me probeert te ontrafelen. Ik lach en maak een huppeltje, nee, ik moet hem niet echt, alleen maar voor even. Maar in mezelf twijfel ik, wil ik hem voor even, voor even langer, of voor altijd? Voor even kan ik hem ongetwijfeld hebben, voor even langer waarschijnlijk ook, voor altijd, dat is het grote vraagteken. Misschien wanneer ik weet dat ik hem voor altijd kan hebben, dat ik hem dan helemaal niet meer zo nodig hoef. Ik zou mezelf niet verbazen. Er is een moraal, ik ben ondoorgrondelijk, voor haar, voor anderen, voor mezelf. We zijn met meer, daar vanboven, de serieuze, de lange-teentjes, de vrolijke gek, en de twijfelaar, en waarschijnlijk zijn er nog wel een paar, ontgonnen gebied, zelfs voor mij. De wandelaar op de vreemde paden, zit er ongetwijfeld ook wel tussen. En net diegene stimuleert me om altijd voor het onzekere te kiezen, mezelf uit te dagen, me voor muren te plaatsen om ze langzaam te slopen. Morgen zie ik hem, naar alle waarschijnlijkheid, en ik vraag me af welke van mijn pseudo’s zich gaat opwerpen, laat het niet de twijfelaar zijn, maar de gek, zonder lange-teentjes, de serieuze mag ook thuisblijven, of misschien moet ik haar net meenemen, zodat hij ook eens mijn andere kant ziet. En voor degene die aan mijn geestelijke gezondheid beginnen te twijfelen, ja, er scheelt iets, alleen is de medische wereld er nog niet precies achter wat het is. Om met de wijze woorden van meneer de doktoor te eindigen: ‘zolang jij er geen last van hebt, trek ik me er ook niet teveel van aan.’ We zullen het maar complex noemen, en hopen dat ik mezelf en de anderen morgen kan oprapen, als hij me aanraakt, knuffelt en lief aankijkt …

23:40 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.