30-09-07

zondag 30 september - Brief aan Guillaume...

Lieve meid,
De zoektocht naar een geschikte man en die naar de zin van het leven zijn twee verschillende zaken.
Inderdaad, toch geloof ik dat het leven maar echt zin heeft als je je geluk kan delen, telkens met dezelfde, vandaar dat er toch een onmiskenbaar verband is.  
Geen van beide verzuchtingen geven je nu enige voldoening en de niet ingeloste verwachtingen kunnen je doen concluderen dat je in de verkeerde wereld ben terechtgekomen.
Ook juist, de zin van het leven heb ik zeker nog niet gevonden, maar de weg naar is volgens mij minstens even belangrijk. Het zoeken naar, stilstaan bij, is iets wat ik deze vergankelijke en vluchtige maatschappij al eens over het hoofd wordt gezien. Ik beschouw het dan ook als mijn menselijke plicht om hier tegenin te gaan, hoewel me dat niet altijd even goed lukt, moet ik toegeven. De verkeerde wereld, zou ook wel eens kunnen kloppen, maar het is wel mijn wereld, mijn vrienden, mijn kennissen, veel zand, weinig truffels, of veel schelpen, weinig parels. Ook hier is de kunst weer af en toe een zuivere parel te ontdekken, en daar vooral van te genieten, dit te delen, open en eerlijk te zijn. Ook al is dat in mijn wereld niet altijd eenvoudig.
Een ontegensprekelijke, absolute synthese maken van de man-vrouw relatie in een paar zinnen kan ik niet. Het heeft mij veel jaren van spanningen, lijden en wanhoop gekost om tot een bepaald inzicht te komen over wat man en vrouw bindt en scheidt en een nieuw incident kan de moeizaam opgebouwde theorie weer nietig verklaren. De man die denkt dat hij vrouwen kent is een idioot of een proxeneet.
De zin van het leven is mij pas duidelijk als ik een fles wijn achterover heb gekapt.
Je worstelt met jezelf en met relaties, dat lijkt mij duidelijk. Uit je schrijfsels distilleer ik een mooie, gedreven, zelfstandige en intelligente vrouw die op zoek is naar een man die haar wat tegenwicht kan bieden. Telkens opnieuw creëer en doorprik je mythes over mannen. Eventjes later hol je geblutst en gekrast met nog meer energie achter een nieuwe schim aan. Het zal ons nooit lukken, inzien wat mannen en vrouwen bindt, luchtbellen, telkens we denken het gevonden te hebben, die verdwijnen in het niets. Geen enkele vrouw zal ooit de man kennen en vice versa. Een man die mij tegengewicht kan bieden, een beetje wringen en duwen, me doen stilstaan bij het fenomeen leven en liefde, zin en onzin, is een fata morgana, telkens ik denk het te zien, verdwijnt het weer. Nieuwe schimmen of spoken, het is maar hoe het je wil noemen, verschijnen veel te vaak in mijn wereld, mijn verkeerde wereld, en telkens opnieuw laten ze me verbijsterd, vragend en zoekend achter. Het is mijn geluk, maar ook mijn grootste ongeluk, telkens nieuwe spoken, dromen, visioenen te zien, ik zou niet zonder kunnen, maar telkens geven ze mij een dosis verscheurdheid, ongeluk en vele vragen … Een man is finaal maar geprogrammeerd om zijn zaadcellen te verspreiden in een vruchtbare omgeving, terwijl een vrouw in essentie de toegang tot haar vagina wil reserveren tot die man die haar de meeste garanties biedt op een exclusieve relatie en voldoende kwaliteiten in huis heeft om verantwoordelijkheid te kunnen opnemen ten opzichte van het nakomelingschap. Die twee doelstellingen zijn tegenstrijdig.
Hoe simpeler de vrouw, hoe minder bedreigend ze is voor de man. Enkel compromissen of hypocrisie bieden hier een oplossing. Wees je daarvan bewust.
‘Est-ce mon idée de l’homme qui est surévoluée? ‘ vroeg een vriendin zich af. Het is een feit dat wij vanuit onze biologie in twee verschillende werelden leven, andere doelen hebben, en samenzijn anders zien. De mannen die trouw zijn, lief, niet speels, de haardtypes kunnen mij spijtig genoeg niet boeien. Ik ga voor de zaadverspreiders, die mij telkens als een ideale voedingsbodem zien, maar bang zijn van mijn scherpe karakter. Simpeler, toegeeflijker en zachter worden zou helpen, maar dan eindig ik met een haardtype, en daar heb ik dan weer geen zin in. Ik wil het beste van beide werelden, zonder compromissen,  zonder hypocrisie. Openheid, eerlijkheid, een man die me het beste van zichzelf geeft, en waaraan ik minstens evenveel kan geven …
Je onverdroten zoektocht naar een man kadert natuurlijkerwijs in een wens voor nakomelingschap of is het gevolg van een andere verdoken drang of ambitie. Het kan ook een intuïtief manoeuver vormen om de zin van het leven voor je uit te schuiven. Je moet dat zelf maar eens uitvissen wat je drijfveren zijn, maar het is geenszins onontbeerlijk voor geluk.
Een wens voor nakomelingenschap heb ik niet, al dat komt het bij momenten wel piepen. Er zal dus wel een andere drang zijn, misschien gewoon het graag gezien worden, exclusief? Mijn zoektocht naar, als je het al zo kan noemen, bestaat nog maar even, voorheen was ik de bang van verbintenis, maar als ik mezelf zo volg, dan vraag ik me af of de angst al verdwenen is.
Dan is er je tomeloze inzet voor een zaak, waar je enkel onverschilligheid of opportunisme ontmoet. Zeer zinvol is dat niet, laat staan dat het De Zin van Het Leven is.
Op dat vlak kan ik je enkel adviseren om een eigen bedrijf te starten en geloof me, je zal slagen, ik twijfel daar niet aan. Dan sta je wat verder en hoef je je dagelijks niet te ergeren aan het onbenul van je collega’s.
Dat is wat het praktische betreft.
De inzet voor de zaak, is er nog steeds, maar minder extreem. Ik heb net 48 uur niksdoen erop zitten, toch wat werk betreft, en een volle 48 uur was het ook niet, maar soit. Een zekere onverschilligheid en opportunisme heeft me ook van mij meester gemaakt, het gevoel van doe het maar zonder mij, ook. De eigen zaak komt er, zonder twijfel, maar dat is ook iets waaraan gewerkt moet worden en er niet zomaar ineens is. Als het een geruststelling mag zijn, ik ben er hard mee bezig. En ja, ik zal slagen, door mijn tomeloze inzet, die deze keer voor mezelf zal zijn, mijn geloof in mezelf en mijn kunde.
Theoretisch ligt de zin van het leven ligt eerder in een beheerste berusting en een berustende wijsheid en voor zover ik weet zullen wij het daarmee moeten doen in dit ondermaans bestaan tot we het tijdelijke met het eeuwige wisselen. Daarna zijn alle opties terug open.
De beheersende berusting en berustende wijsheid is iets wat komt met horten en stoten. Daarin ligt inderdaad de zin, en ik geloof wanneer je dat gevonden hebt, alles vanzelf gaat. Maar ik ben er nog lang niet, toch geloof ik ook hier dat het pad naar minstens even belangrijk is dan het doel. Met vallen en opstaan, ga ik er wel komen.   
Wat natuurlijk ook kan, is dat je een karikatuur hebt gecreëerd van je eigen persoon en dat je het allemaal wat extemer voorstelt in je schrijfsels dan dat je het beleeft. Zoals je zelf aangeeft, ‘s nachts zie je de zaken extremer dan overdag. Dan is alles eenvoudiger, jij amuseert je, ik ook.
In de hoop u hiermede voldoende te hebben geïnformeerd...
Deze blog is inderdaad een kleine karikatuur, een reflectie van mijn frustraties, uitspattingen, geluksmomenten, razernijen. Het is een stukje van mijn leven, mijn pad, mijn wandel, maar omvat geenszins het geheel. Telkens opnieuw vraag ik me bij reacties en schrijfsels af of dat voor iedereen wel even duidelijk is. Het amuseren lukt me steeds wonderwel, het is vooral mijn omgeving die vindt dat ik het maar eens rustiger aan moet doen, dat dit leven niet voor de eeuwigheid is, of dat ik door dit leven sneller richting eeuwigheid ga. Misschien is mijn zoektocht naar de man, en de zin van het leven, wel grotendeels geïnspireerd door de verwachtingen van de maatschappij en mijn omgeving?In ieder geval, u hebt mij voldoende en meer dan verhoopt geïnformeerd, een tikkeltje geïnspireerd, en me zeker geïntrigeerd me een paar slagzinnen die er mot op zaten. Waarvoor dank. Dikke zoen.
Guillaume

23:37 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.