30-09-07

zondag 30 september - A great fuck!

Ik denk dat ik een probleem heb, en nog geen kleintje ook. Een imagoprobleem. Mensen zien mij niet hoe ik ben, en ik moet waarschijnlijk de oorzaak bij mezelf zoeken. Ja, ik kan een flirt zijn, een zotte doos, een beetje gek in het hoofd, maar ook ik streef naar meer dan het oppervlakkige, hoewel dat voor jullie lezers misschien een contradictorische uitspraak lijkt. Mijn jongen, man, krijgt een vervolg, sneller dan ik had verwacht. Neen, ik heb hem niet gezien, hoewel dat hij dat wel graag wou. Ik ben sterk geweest, omdat ik wist dat het anders niet helemaal juist ging aflopen. Hij heeft me op mijn teentjes getrapt, met zijn uitspraken over mij. Oké, er is reactie, maar niet helemaal de juiste. Hij vindt me geen relatiemateriaal, om het netjes uit te drukken, maar denkt dat het wel fantastisch goed zou klikken onder de lakens, en dat is ook netjes uitgedrukt. Verbijsterd, was ik, toen zijn vriend me dit vertelde. Ben ik dan echt niet meer dan ‘a great fuck’? Er zijn natuurlijk verschillende manieren om dit te bekijken. Ik zou stilletjes in een hoekje kunnen gaan zitten en me afvragen waarom mannen enkel aan seks denken als ze mij zien. En dat heb ik dan ook even gedaan. Ik zou ook een publieke rondvraag kunnen doen en op de man af vragen waaraan ze denken als ze mij zien, de mannen in mijn leven dus. Maar dat gaf geen bevredigend resultaat, enkel bevestiging van wat mijn jongen zei, en pogingen om het dan toch wel eens allemaal te ontdekken. Of ik kan gewoon helemaal wild gaan op de dansvloer, al die geile blikken, die ik echt niet begrijp, negeren en er het mijne van denken. Drie stappen, in één nacht, één conclusie, mannen denken echt alleen maar aan seks. Het was verschrikkelijk, rampzalig, verwarrend, om te zien hoe ze over mij denken. Confronterend ook. Ik ben niet de madame van de diepe decolletés en de korte rokjes met lange laarzen. Geen streepje bloot, haartjes netjes vast, geen half lesbische toestanden om aandacht te trekken. Enkel me, myself and i, los van mijn dagelijkse beslommeringen, verloren in de nacht. Het kan me niet schelen of mensen, lees: mannen, me zien staan, me leuk vinden of niet, met me komen praten of niet, ik wil mezelf gewoon amuseren. En blijkbaar lokt dat meer reacties uit dan ik zelf wil. Ik begrijp het niet. Ik vind mezelf zelfs een beetje koud, kan los door iemand heen zien, mijn rug draaien naar dat wat me niet interesseert, wat meestal resulteert in tollen rond mezelf. Er is geen moraal van het verhaal, jammer genoeg, enkel mezelf afvragen wat ik precies verkeerd doe, of juist, het is maar hoe je het bekijkt. Er is wel een pijnpunt in dit verhaal, jammer genoeg, ik heb hem helemaal niet trachten te verleiden, op een puur seksuele manier, integendeel, ik wil hem leren kennen, en niet enkel zijn goddelijke lijf, ik wil dat hij mij leert kennen, en niet enkel mijn lijf. We hebben alleen gepraat, over donkere dingen, geen serieus geflirt, geen gedoe, geen gedans, en toch, toch ben ik voor hem in de eerste plaats a great fuck. Ik wil begeesterd worden voor mijn geest, niet voor de rest, bewonderd worden om mijn scherpte, overgoten met een zekere zachtheid, gewaardeerd worden voor mijn inzicht en levenslust. Maar blijkbaar is dat teveel gevraagd … Wat ik met hem ga aanvangen? Ik weet het niet, of misschien wel. Misschien laat ik me wel leiden door zijn leuk koppie en lekker lijf, omdat ik weet waar we naartoe gaan, en dat de weg iets makkelijker maakt, misschien ga ik simpelweg rondjes draaien, wanneer ik hem terug tegen kom. Time will tell…

20:48 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Het is natuurlijk nooit echt leuk om zoiets te horen te krijgen, aangezien je vast en zeker op veel meer vlakken uitblinkt dan in bed. Wat de rest betreft: die gewoon waar je je goed bij voelt, wat de rest daar van denkt hoeft je doen en laten écht niet te bepalen. Belangeloos flirten wordt pas gevaarlijk als één van de beide partijen een verkeerde kijk krijgt op de relatie. Als je allebij akkoord gaat met de gang van zaken en je geen spijt hebt van wat je doet, waarom je dan zorgen maken?

Gepost door: Carmen | 01-10-07

efkes zagen om effe mee te lullen. Ik denk dat je pas gewaardeerd kan worden om je verstand als de omgeving daar toe leent. Ik bedoel: mensen zoeken altijd naar iemand die hen begrijpt, maar als je op een dansvloer staat zal die andere gekwetste en gekrenkte ziel allicht ook iets meer letten op een geil en sexy lijf dan op andere kwaliteiten. Dit zijn de dingen die je op een dansvloer tot uiting brengt. En anders moet je ergens met iemand leren dansen en mekaars verwachtingen leren kennen zodat je mekaar intuïtief aanvult. Ik ben zelf een sociaal gestoord iemand die zichzelf ook een onbegrepen genie voelt. De tijd dat ik hiervoor erkenning zoek bij het grote publiek is hopelijk voorbij, omdat daar uiteraard geen groot publiek voor is. Bovendien is het makkelijker om verstandelijk contact te hebben wanneer je iemand fysiek niet kent. Anders let ook deze op fysieke dingen en laat ons stellen dat mijn fysiek zelf allicht ook niety mijn beste kant is. Desondanks geloof ik toch dat er in bv. dans een expressie kan zitten die een mens zowel psychisch als fysisch stimuleert. Maar ik vrees dat onze cultuur op dat vlak veel te geremd en onderontwikkeld is. Wij houden nu eenmaal liever een klaagzang en de onbegrepenheid is bijna een masochistische religie geworden. Kijk eens tond en je zult vooral verwarring zien.

Gepost door: tony nuyts | 11-10-08

als je bang bent van de chagrijnigheden der liefde vermijdt dan de wrede schone (le temps des cerises)

Gepost door: tony nuyts | 11-10-08

De commentaren zijn gesloten.