28-09-07

vrijdag 28 september - Feeling fine ...

Raar hoe ik ’s nachts altijd perfect mijn gevoelens kan verwoorden, en the day after altijd een leeg gat heb in mijn hoofd, toch als het om verwoorden gaat. Het gaat veel beter met me, dat is zeker, voel me terug gelukkiger, sta terug op met een lach op mijn gezicht en tel de uren naar het weekend niet meer af. Hoe het komt, ik weet het niet. Hormonen, volle maan, zelfrelativering, het zal een beetje van dat alles zijn. Het was nochtans niet zo’n prettige week. Ik voelde me slapjes, last van de maag, keel en oren, koortserig, een beetje ziekjes dus, maar net niet genoeg om naar de dokter te stappen, net te veel om me fantastisch te voelen. Maar ik denk dat ik erdoor ben, waarschijnlijk geïnspireerd door het weekend, maar toch. Beter dus. En dat moest gevierd worden, gisteren. Dat ik me vandaag weer volledig brak voel heb ik dus volledig aan mezelf te danken. Even kijkje nemen, woorden die ik beter niet uitspreek, want dan loopt het altijd, en dus echt wel altijd, slecht af. Maar ik had een beetje ontspanning in the town nodig, en tegen een goed feestje zeg ik zelden neen. Er zijn geen grootse dingen gebeurd, geen wereldschokkend nieuws, enkel weer een klein beetje verwarring. Zo noem ik het tegenwoordig maar, verwarring. Lang geleden, nou ja, een hele poos geleden, kwam er een jongen op mijn pad die niet bleek te zijn wie ik dacht dat hij was. Ik had niet meer bij hem stilgestaan, niet in de verste verte, en toen ik hem gisteren zag, vroeg ik me af hoe dat kwam. Ik denk zoveel na, blijf bij zoveel idioten stilstaan, en bij hem, die me echt wel begeesterd heeft, niet. Ik moet wel gek zijn. Nu ik terug ga zoeken in de blog, om te zien wanneer ik hem precies ontmoet heb, frappeert het me zelfs dat het helemaal nog niet zo lang geleden is. Leef ik dan echt zo snel, dat ik vier maanden associeer met een jaar? Dat ik iemand waarvan ik echt wel een positief beeld had, zo snel vergeet? Het stemt me weer tot nadenken. Soit, hij was dus gisteren waar ik was. En ik zou mezelf niet zijn moest ik mijn stoute schoenen niet aantrekken en op hem afstappen. Hij is gewoon te leuk, hij was te leuk. En hij is dus nog steeds leuk. Lang hebben we niet gepraat, want het was echt wel bedtijd, maar toch lang genoeg om hem nu niet zomaar weer even te vergeten. Hij doet me een beetje denken aan T., qua fysiek, iets minder ‘echt’ mooi, maar wel helemaal mijn ding. Lang, blond, blauwe ogen, bijzonder intelligent en bovendien nog eens lief ook. Het zijn steeds diezelfde types die terugkomen, en iets in me vraagt me af of ik uiteindelijk niet ga eindigen met klein, gedrongen, donker haar en zwarte ogen. Nee, dat zal niet gebeuren. Wanneer ik hem terug ga zien, dat zal niet direct zijn, dat ik hem terug ga zien, dat staat vast. Ik geef hem tijd, hij moet nog niet weten hoe ik over hem denk, dat zou te snel zijn. Ik weet überhaupt niet hoe hij over mij denkt. Ja, lichtjes in zijn ogen, zeker toen hij terugdacht aan ons gesprek van enkele maanden geleden, ja, een lieve streel rond mijn middel, dat vroeger een taille was, en een zachte kus op mijn wangen, warm en gemeend. Maar ik laat hem dus even doen, bekomen van zijn persoonlijke kwelling, god die weer eens gemeen is voor goede mensen. Vergeten, dat gaat nu niet gebeuren, ik berg hem op, in een schuifje, ergens achterin mijn geest, en de tijd zal uitwijzen of ik hem eruit haal, of mag halen. Al bij al dus een vrij rustige week in mijn leven, een beetje denken aan T., die me maar blijft verwarren, het zal nooit overgaan. Niet om wie hij is deze keer, maar om wat hij gezegd heeft en wat er gebeurd is. Gemiste kansen, zo heb ik er met hem al duizend gehad, maar de deze was er toch weer eentje van kaliber. Zonder uit te wijden, te diep te gaan, en mezelf te veel bloot te geven, heeft hij meer weer doen verstommen. Hij heeft de magische kracht om me telkens opnieuw te laten schrikken. Door wat hij doet, hoe hij het doet, de dingen die hij zegt. De woorden ‘jij hebt nooit iets van jezelf laten horen’, kwamen aan als een koude douche, omdat ik weet dat het niet zo is. Blijkbaar ben ik soms toch echt te naïef, en niet volhardend genoeg, en laat dat nu net bij hem zijn. Mijn berichten zijn onderschept, door haar, en hij, hij heeft het nooit geweten. Wordt vervolgd, zonder twijfel.

23:12 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ik kan mij levendig inbeelden dat mannen, na een paar interacties, je uit de weg gaan, zonder zich te willen laten kennen. Vandaar die leugens en smoezen. Als de vraag waarom, je wakker houdt 's nachts, laat het me weten.
Croyez, chère mademoiselle, en l'expression de mes sentiments les plus sincères.
Chevalier Guillaume de Montségur.

Gepost door: Guillaume de Montségur | 29-09-07

En waar ... slaat dat nu op, op T. of die andere jongen? Want beste Chevalier, ik denk dat je de nagel niet op de kop slaat deze keer, leugens en smoezen zijn er bij geen één van de twee bij. T. is dan misschien niet helemaal oprecht, maar dat komt meer door zijn situatie dan door mij en die andere, die heeft nu ook niet direct de makkelijkste maanden van zijn leven achter de rug. Dus nee, wakker liggen doe ik niet van hen, en zeker niet van een comment die me niet zo duidelijk is. Feel free to mail me als je een beetje minder in raadsels wil spreken, en anders don't...

x

Gepost door: A** | 29-09-07

Si le courant ne passe pas, rien ne va. Lieve meid,
De zoektocht naar een geschikte man en die naar de zin van het leven zijn twee verschillende zaken.
Geen van beide verzuchtingen geven je nu enige voldoening en de niet ingeloste verwachtingen kunnen je doen concluderen dat je in de verkeerde wereld ben terechtgekomen.
Een ontegensprekelijke, absolute synthese maken van de man-vrouw relatie in een paar zinnen kan ik niet. Het heeft mij veel jaren van spanningen, lijden en wanhoop gekost om tot een bepaald inzicht te komen over wat man en vrouw bindt en scheidt en een nieuw incident kan de moeizaam opgebouwde theorie weer nietig verklaren. De man die denkt dat hij vrouwen kent is een idioot of een proxeneet.
De zin van het leven is mij pas duidelijk als ik een fles wijn achterover heb gekapt.
Je worstelt met jezelf en met relaties, dat lijkt mij duidelijk. Uit je schrijfsels distilleer ik een mooie, gedreven, zelfstandige en intelligente vrouw die op zoek is naar een man die haar wat tegenwicht kan bieden. Telkens opnieuw creëer en doorprik je mythes over mannen. Eventjes later hol je geblutst en gekrast met nog meer energie achter een nieuwe schim aan. Een man is finaal maar geprogrammeerd om zijn zaadcellen te verspreiden in een vruchtbare omgeving, terwijl een vrouw in essentie de toegang tot haar vagina wil reserveren tot die man die haar de meeste garanties biedt op een exclusieve relatie en voldoende kwaliteiten in huis heeft om verantwoordelijkheid te kunnen opnemen ten opzichte van het nakomelingschap. Die twee doelstellingen zijn tegenstrijdig.
Hoe simpeler de vrouw, hoe minder bedreigend ze is voor de man. Enkel compromissen of hypocrisie bieden hier een oplossing. Wees je daarvan bewust. ‘Est-ce mon idée de l’homme qui est surévoluée? ‘ vroeg een vriendin zich af.
Je onverdroten zoektocht naar een man kadert natuurlijkerwijs in een wens voor nakomelingschap of is het gevolg van een andere verdoken drang of ambitie. Het kan ook een intuïtief manoeuver vormen om de zin van het leven voor je uit te schuiven. Je moet dat zelf maar eens uitvissen wat je drijfveren zijn, maar het is geenszins onontbeerlijk voor geluk.
Dan is er je tomeloze inzet voor een zaak, waar je enkel onverschilligheid of opportunisme ontmoet. Zeer zinvol is dat niet, laat staan dat het De Zin van Het Leven is.
Op dat vlak kan ik je enkel adviseren om een eigen bedrijf te starten en geloof me, je zal slagen, ik twijfel daar niet aan. Dan sta je wat verder en hoef je je dagelijks niet te ergeren aan het onbenul van je collega’s.
Dat is wat het praktische betreft.
Theoretisch ligt de zin van het leven ligt eerder in een beheerste berusting en een berustende wijsheid en voor zover ik weet zullen wij het daarmee moeten doen in dit ondermaans bestaan tot we het tijdelijke met het eeuwige wisselen. Daarna zijn alle opties terug open.
Wat natuurlijk ook kan, is dat je een karikatuur hebt gecreëerd van je eigen persoon en dat je het allemaal wat extemer voorstelt in je schrijfsels dan dat je het beleeft. Zoals je zelf aangeeft, ‘s nachts zie je de zaken extremer dan overdag. Dan is alles eenvoudiger, jij amuseert je, ik ook.
In de hoop u hiermede voldoende te hebben geïnformeerd...
Dikke zoen.
Guillaume

Gepost door: Guillaume de Montségur | 30-09-07

De commentaren zijn gesloten.