21-09-07

vrijdag 21 september - Mooie mensen, lelijke mensen ... Het zit allemaal vanbinnen ...

Ik hou niet van mensen die een masker opzetten. Dat mag duidelijk zijn. En ik betrap me erop het nu zelf te doen, omdat men het van mij verwacht. Mijn wereld is veranderd, de laatste weken, ik sta nog meer stil bij de zin van het leven. Wat maakt mij gelukkig? Wie maakt mij gelukkig? Kan iemand anders dan mezelf me überhaupt gelukkig maken? Als het goed gaat met me, verlies ik wel eens het pad, vol van energie, levenslust, raas ik van het één in het ander, en dan ineens, pats boem, confrontatie met de harde kanten van het leven. En dat doet me denken. Ben ik gelukkig? Leef ik het leven dat ik wil? Gedraag ik mezelf hoe ik wil, of volg ik de verwachtingen van anderen? Veel vragen, weinig antwoorden. Een zoektocht naar bevrijding, bevrijding van de sleur, bevrijding van mezelf, wie ik denk te moeten zijn. Wat men van mij verwacht en wat ik verwacht. Open gesprekken, de laatste weken, met fantastische mensen, zij die mijn ogen openen, zijn zeldzaam. Er is teveel gebeurd om te denken dat het allemaal toeval is. Teveel ontmoetingen waarbij er direct naar de essentie wordt gegaan, om te denken dat ik kan blijven leven zoals ik nu doe. Het moet anders. Mijn doelen moeten klaar en duidelijk zijn, recht voor me, klaar om te veroveren. Als ik ze me inbeeld, zullen ze gebeuren, als ik ze me inbeeld, zal ik de overtuiging vinden in mezelf om ervoor te gaan. Is dat niet zo? Maar ondertussen blijf ik voortdoen volgens de verwachtingen, lachen, proberen het geluk te zoeken in kleine dingen en relativeren. There is a World out there, waiting for me … Dat is zeker. Tijd om mijn masker af te gooien en terug mijn eigen leven te leiden. Stap voor stap, kom ik er wel. En ik weet, uit het verleden, dat eens je in die positieve spiraal zit, het enkel beter gaat. Doelen stellen dus. Vandaag heb ik mijn eerste stap gezet, om terug in het reine te komen met mezelf. Snoodaard, zo zal ik de persoon in kwestie noemen, moet me niet, en het gevoel is wederzijds. Vals, twee gezichten, oneerlijk, liegen, recht in mijn gezicht. Snoodaard vergeet dat Missy scherp is, inzicht heeft, en mensen perfect aanvoelt. Missy kan lang zwijgen, denken en broeden, en dan ineens pats boem, terugslagen, uit het niets. Een goede kant of een slechte kant, daar laat ik mezelf niet over uit, maar wel een kantje om rekening mee te houden. En dat zal snoodaard doen vanaf nu, elke keer ik me letterlijk gepakt voel, oneerlijk behandeld, krijgt snoodaard het deksel op de neus. Eén keer, honderd keer, i don’t give a fuck. Snoodaard zal het weten, met mij valt niet te fucken, tenzij met uitdrukkelijke toestemming, en dat heeft Snoodaard niet. Opgelucht, dat ik snoodaard op een open en eerlijke manier heb teruggepakt, want dat is zeker, huilen was naderbij dan lachen. En ik, ik lach in mijn vuistje, want het zal het laatste nog niet zijn. Lijkt allemaal wraakzuchtig als ik het zo lees, maar wie mij pakt, wie het mij moeilijk maakt, onterecht en vooral oneerlijk, die krijgt een andere kant van mij te zien. De strijd ligt open, mijn wapens zijn in aanslag. Het is grappig, het motief van Snoodaard, want daar ben ik ondertussen al achter, jaloezie, groen, zo groen als een kikker, alleen zal deze kikker nooit veranderen in iets moois. Erg, als ik Snoodaard bezig zie, krijg ik bijna medelijden, zo weinig persoonlijkheid, kleurloos, grauw, onverzorgd, en jaloers, achterbaks. Het is dus niet zo, dat lelijke mensen een mooie persoonlijkheid hebben, en andersom is het nog minder waar. Maar genoeg over dat misbaksel, tijd voor leuke verhalen, mensen die wel bijzonder zijn, denk ik. Een tijdje geleden kreeg ik een opmerking van een zekere S., u weet wel, degene waaraan ik een open brief schreef. S. was scherp, en dat trok me wel, ik hou wel van mensen met een eigen visie, die ze bovendien kunnen formuleren op een krachtige manier. Er ontstond een beetje inside-communicatie – lees: e-mailverkeer – en de nood om elkaar te ontmoeten. Ik weet, uit ervaring, dat zo’n ontmoetingen niet altijd geven wat je ervan verwacht, en dat boezemt me angst in op een zekere manier, en een terughoudendheid, maar toch, het gevoel dat we iets gemeen hebben, meer dan iets zelfs. Dus we spreken af, maar Missy zou Missy niet zijn als er niets zou tussenkomen, chaotisch als mijn leven is, en hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik het wil veranderen, kan ik niet anders dan onze afspraak afzeggen. Ik wil een rain check, net alsof ik het recht heb er één te krijgen. En ik krijg er geen, wat ik wel krijg is een open mail waarin hij haarfijn uitlegt waarom niet. Nou ja, beter dan een droge nee, niet waar. Ik lees zijn mail vluchtig, omdat ik nog maar eens geen tijd heb om er dieper op in te gaan, maar het knaagt, hij knaagt. Ik laat het hangen, ben te druk om mezelf hier druk in te maken. Maar hij blijft hangen. En dan ineens, gebeuren er een aantal zaken, mensen die ik ontmoet, onderwerpen die steeds opnieuw terugkomen, waardoor ik weer aan hem begin te denken en ik besluit te reageren. Alle kaarten op tafel, wie ik ben, hoe ik zo geworden ben, hoe wat hij zegt me raakt. Ik huil, want vertel dingen tegen hem die weinigen weten. Belachelijk eigenlijk, dat ik aan een wildvreemde man, mijn jeugd, frustraties, visie op de mensheid vertel. Maar het lucht op en ik weet, quasi zeker, dat hij me kan volgen, ook al lijkt mijn verhaal onsamenhangend en geschreven puur op gevoel. Het duurt even, eer hij reageert, maar wat hij schrijft en hoe hij het schrijft doen me beseffen dat deze S. wel eens een rol zou kunnen spelen. Al heb ik maar één goed gesprek met hem, het zal me helpen om mijn leven terug op de rails te krijgen, net zoals F.G. me bepaalde dingen heeft doen inzien, onverwachts en onverhoopt, zal ook hij een deur voor me openen. Ik hoop enkel dat ik dat voor hem ook kan …

22:34 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Het slipje van de ziel. Laat je weke, zachte kant zien, zoet.
Zoen
Guy

Gepost door: Guillaume de Montségur | 22-09-07

De commentaren zijn gesloten.