10-09-07

maandag 10 september - time for a change ...

Vierkant draait het, nu even. Ik heb een motivatiedip van hier tot in Tokio, ben de mentaliteit beu, heb er een hekel aan dat ik de enige lijk te zijn die aan de kar trekt. Wel, ik stop met trekken, praat mezelf een nine-to-five mentaliteit aan, waar ik wonder boven wonder schijn in te lukken, en werk mezelf niet meer te pletter. Voor wie zou ik het doen? Voor mezelf, ja, misschien. Maar maakt het uit? Waardeert men wat ik doe? Krijg ik appreciatie van enige vorm? Krijg ik überhaupt iets? Neen. Dus het is voorbij, de zoektocht naar een beter iets. Ik moet mijn honkvastheid loslaten, terug happy worden, blij zijn met wat ik doe, want dat ben ik nu absoluut niet. Ik kan het niet meer, lachen, mezelf in duizend bochten wringen, iedereen plezieren en mezelf in de shit zetten. Het is genoeg geweest. Wie mij niet steunt, zal ik niet meer steunen, simple comme bonjour. Typisch mij wel. Als het teveel is geweest, als men erover gaat, dan ga ik er niet meer voor. Het vat is vol en is overgelopen. Op zoek dus, naar ander en beter, en wie weet, duurt mijn zoektocht nog wel een hele tijd, maar morgen kan ineens de job van mijn leven in mijn schoot vallen. Duimen en proberen mezelf op te krikken, zodat ik er terug in geloof, in mezelf. Want het geloof is weg, niet in mezelf, wel in wat ik doe. En dat is jammer, meer dan jammer, meer dan een jaar heb ik mezelf gesmeten, gegooid, tegen muren gebotst en ze doorbroken, letterlijk een stuk van mijn ziel eraf, bij momenten, om dan nu te merken dat het leven een harde leerschool is, en dat het tijd is om verder te kijken dan mijn neus lang is. Een sprong in het diepe, en misschien een heel onverstandige beslissing, maar wie niet waagt, niet wint.

En dan is er P., die me dwarszit. Hij heeft het druk, ik heb het druk, en het lukt maar niet om elkaar te zien. Bovendien is hij er in geslaagd om met enkele telefoontjes een afstand te creëren. Ook in hem geloofde ik niet meer. Hij is me aan het playen, stringing me along, en ook dat was ik beu. Een beu-periode, ongetwijfeld. En net toen ik overtuigd was van het feit dat hij mijn rug opkon, niet letterlijk, en dat ik niet zou opnemen wanneer hij me zou bellen, flikkert zijn naam af het scherm. Dilemma. Ik wil zijn stem horen, luisteren naar wat hij te vertellen heeft, maar ben bang van de afstand, letterlijk en figuurlijk. Het blijft rinkelen en zoemen, en ik denk, ja, nee, ja, nee. Twijfel. En zwak als ik ben, neem ik op, om luttele seconden later te smelten voor zijn zachte hallo. De zachtheid, liefheid is er terug, dat wat ik zo miste. Ook bij mij, al ben ik boos, omdat ik hem wil zien, staren in zijn blauwe kijkers. Ik ben te oud voor al dat getelefoneer, voor dat doelloos ronddwalen, zonder enig lichtpunt. Maar ik smelt, vanbinnen, letterlijk, hij maakt me week, en zorgt ervoor dat ik terug happy me word. Zonder reden. Want nee, er is geen vooruitgang. Meneer slaagt erin om deze week wederom een trip naar het verre buitenland te nemen, en me beduusd achter te laten. Hij vindt dat ik moeilijk doe, ik vind dat hij te weinig tijd voor me maakt, onterecht, want ik ben zijn gelijke op dat vlak en stel mijn prioriteiten even onscherp af. Het wordt tijd dat ik terug ga investeren in de mensen rondom me, en mij en mijn leven terug op de eerste plaats zet. De passie on the job is weg, het wordt terug tijd voor menselijke passie, in welke vorm dan ook. En misschien zwengelt de éne passie de andere terug aan, en word ik terug die onbevreesde durfal die voor niets terugdeinst, maar dat het tijd is voor verandering, dat staat vast.  

20:38 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

mmm ken exact het gevoel (vooral van op het werk) en begrijp het volkomen, ook ik doe nu enkel wat ik moet doen, de rest kan mij niet schelen.

Gepost door: watje | 10-09-07

Hopelijk komt er snel een vooruitgang met P. Deze situatie trek je niet lang meer vrees ik! Het is spannend in het begin, maar frustrerend als het te lang duurt!

Gepost door: camille | 11-09-07

In de Kijker Hallo,

Girl from Antwerp staat een hele week In de Kijker op http://blogs.skynet.be/

Proficiat

We hopen uiteraard dat alles snel weer op wieltjes loopt.

Keep on blogging!

Groeten,

Gepost door: Het team van Skynet | 11-09-07

'Arbeid adelt' Tijd voor de job van het leven?

Gepost door: Trucido | 12-09-07

ja je laat je leven leiden door anderen, zeker tijd voor verandering dus. terug leren genieten van het leven
liefs catje

Gepost door: cat | 13-09-07

De commentaren zijn gesloten.