04-09-07

dinsdag 4 september - Hoe erover er echt wel over kan zijn ...

Een hoogdag in het leven van Miss A. Ergernis alom, woede-uitbarstingen, scheldtirades, agressie in het verkeer, vurige ogen en getier tegen al wie me in de weg liep. Gelukkig weten ze het, de mensen rondom me, dat ze me even moeten gerust laten als het weer eens zo ver is. En waarom was het dan zover? Wel, god kan het weten, want ik kan er niet echt de vinger op leggen, of misschien wel? Een combinatie van factoren waarschijnlijk. Een echt te overvolle agenda, werk dat zich opstapelt tot boven mijn hoofd, het gevoel, en het is meer dan een gevoel, dat ik het allemaal zelf moet doen. Ach, wat je zelf doet doe je beter? Ja, zeker, maar trop is trop.  Proppen, tussen de gaatjes in mijn agenda, moet ik mijn afspraken. Moeilijk doen aan de telefoon, omdat er echt geen andere weg is. Arrogant zijn, omdat het niet anders kan. Dat ben ik niet, en toch, toch moet ik het nu zijn. En bij elke nieuwe meeting, afspraak of whatever, denken ‘shit, weer minder tijd om die hopeloze stapel papieren weg te werken’. En dan het overheersende gevoel, dat ik de hele dag met prutsen bezig ben, wat natuurlijk niet zo is, maar door het schrijnende tijdsgebrek lijkt het wel zo. Dat was factor één, trop is trop. De tweede factor is die rare man in mijn leven. Het éne moment word ik overstelpt met sms’en, telefoontjes, grappige, lieve, rare berichten. En dan plots, plots, niets meer. Ik snap het niet. Is het iets wat ik heb gezegd? Gedacht? Laten voelen? Het timbre in mijn stem? Mijn meisjesachtig gegiechel bijwijlen, omdat ik gewoon moet giechelen van hem? Of is er iets anders aan de hand? Is hem iets overkomen? In ieder geval, niks is te weinig. En niks zorgt ook voor muizenissen in mijn hoofd. Gedoemdenk, over hem, mij, ons. En dan factor drie, een aanbod, uitdaging, van iemand die ik lang niet meer had gehoord. Het doet me denken, het is een kans, nee, rijk ga ik er niet van worden, maar het lijkt me zo fijn om te doen, dat mijn verstand ja zegt. Wat zegt er dan nee? Het lichaam, het ander verstand, dat stukje dat nog wel gezond is, en zegt ‘schatje, kijk eens naar jezelf, en besef dat zo’n project de spreekwoordelijke druppel gaat zijn’. Wil ik twee maanden lang elke vorm van sociaal leven opzij zetten, om me te smijten in iets nieuws, waar ik dus niet rijk van ga worden, maar wel slimmer. Waarmee ik waarschijnlijk ook honderd-en-één deuren ga openen, maar misschien mijn eigen deur voorgoed dichtklap. Muizen in mijn hoofd, honderd en één vragen, een ongerust gevoel en te veel stress. Waar ik nu meer behoefte aan heb dan ooit, is een deugddoende massage van F.G., man, wat had hij gouden vingers. Maar daar is ver weer te ver, en ik heb mijn decadente kantjes, maar een paar uur vliegen voor een  uurtje me onder handen te laten nemen. Nee, soms is erover er echt wel over …

23:27 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.