02-09-07

zondag 2 september - Nog even ...

Ik heb inspiratie, als ik me gek voel, gestresseerd, moe, geïrriteerd, boos, lastig, extreem gelukkig of ongelukkig, en dat is er nu niet. Ik voel me, tja, hoe voel ik me, een lamlendig gelukzalig gevoel met een kantje, dat is wat overheerst. En ja, ik ben moe, want het was weer een zes op zeven, en dan is zeven altijd overheerst door één ding, slapen. Ook vandaag. Het lijkt wel of ik de hele dag heb geslapen, en de tijd die overbleef, heb ik aan hem gedacht. Aan zijn stem, de manier hoe hij dingen zegt, hoe lief hij kan zijn, en hoe hard ik twijfel of hij niet aan het playen is. God, laat deze man niet mijn straf zijn voor mijn geplay, want ik heb hem graag, en begin hem, ondanks de afstand die er weer is, zelfs graag te zien. De plaats waar mijn hart zat, dat aanvoelde als een groot gat, na T. en G., lijkt terug gevuld. Bonst, zachtjes, wanneer ik aan hem denk, straalt iets uit, als ik zijn stem hoor. En ik hoor zijn stem veel. Elke dag, belt hij me, kort, maar meestal lang, om te vertellen en te vragen, om elkaar beter te leren kennen, in een periode die bij ons allebei twijfel oproept, verlangen, en afstand. Er is veel afstand, door hem, zijn job, door mij, mijn job. En ik wil hem zien, meer dan ooit. Ik wil weten, of die man die me kan doen smelten aan de telefoon, niet door smeuïge praatjes, maar door de manier waarop hij de dingen zegt, de manier waarop hij denkt, zijn gekkigheid, overgoten met een zekere serieux, of die me ook irl kan doen begeven. Me knikkende knieën kan geven, me kan overtuigen, dat wat ik nu voel, dat het echt is. Ik denk, hoe ons leven er zou uitzien, beiden gevangen in een rat race, drukke mensen met een druk bestaan, kunnen we tijd maken voor elkaar? Wil ik zaken opofferen voor hem? Mezelf eens minder smijten in het leven en meer in iemand anders? Ik denk het wel. Als hij serieus is, en ik zeg wel als, dan kijkt hij al veel verder dan ik. Dan spreekt hij over zaken waar ik in tijden niet meer heb bij stilgestaan. Maar is hij serieus, dat is dan weer de hamvraag. Voelt hij wat ik voel? Hij weet precies wanneer we elkaar voor het laatst gezien hebben, en dan bedoel ik niet de dag, of het tijdstip, maar het moment. Het moment dat het voor mij duidelijk maakte dat het meer was dan een flirt van de nacht ervoor. Dat er bij mij meer was dan een hunker naar aandacht, een spelletje. Onze blikken die kruisten, en de wereld die bleef stilstaan, niemand meer om ons heen. En ik vroeg me toen af, of hij het ook voelde. Nee, hij heeft hierin niet open en bloot bevestigt, maar zijn stem, zijn manier van zeggen ‘ah ja, daar toen, op het pleintje, ik stond daar en jij daar’, deed me vermoeden dat er ook een klein schokeffect was bij hem. Alleen ben ik dan weer te laf om te zeggen wat het me deed, misschien omdat ik het liever irl zou vertellen, zodat ik ook zijn reactie kan inschatten. Want dat kan ik nu niet. Langs de telefoon kan hij me playen zoveel hij wil, en ik hem ook, maar het voelt als meer dan dat. Nog even, en hij is wederom in het land. Nog even, en ik kan diep in zijn ogen kijken, nog even, en we kunnen uren praten, tijd maken voor elkaar, en ontdekken of het is zoals het voelt. Nog even geduld, en ik zal rijker zijn in het leven, hoe dan ook.

22:24 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.