26-08-07

zondag 26 augustus - Call me stupid ...

Mijn leven lijkt wel een soap. Een slechte wel te verstaan. En mijn scenarioschrijver is serieus fucked up. Of misschien ben ik het zelf wel. Maak ik mijn keuzes, zoals de fuckable guy, me verteld? Het relaas van een weekend, waar ik hartstochtelijk keuzes wou maken, en meegesleept werd in geleefd worden.

Vrijdagavond. Weer honderd en één dingen te doen, maar maar één prioriteit, weekend en dus fun, niets meer en niets minder. Maar ik voel me slecht, want de nieuwe man, zwijgt in alle talen. Knettergek maakt hij me. Concentratiestoornissen, een verloren vrijdag, veel rondgelopen, weinig gedaan, maar zo zijn er wel meer bij ons, en voor mij was het de eerste keer. Vrijdagavond dus. Ontmoeting met ‘whatever was his name’. Hij kent me weeral, van hier en daar en zus en zo. Raar, heb hem eigenlijk nog nooit ‘echt’ gezien, wel eens zien voorbijwaaien, maar geen enkele aandacht voor zijn mooie ogen en prachtige glimlach. We blijven plakken, onverwacht, en eigenlijk ongewild, want fuckable guy stond nog op mijn lijstje, weliswaar niet als eerste prioriteit, want dat was fun. En fun met fuckable guy is niet zo moeilijk te verkrijgen, maar de verliefde blik irriteert me soms wel eens, en dan is het natuurlijk geen fun meer. Soit. Blijven plakken dus, een paar uurtjes tateren, gezellig, chill, fun. En dan ineens, ‘out of the blue’, stelt meneer whatever his name was, voor om de nacht bij hem door te brengen. As if! Schat, je bent chaser nummer vier deze week (nee, ik schrijf niet alles in mijn bloghoekje), en dat geeft me de indruk alsof ik eruit zie alsof ik het nodig heb. En ja, ik heb wel iets nodig, maar niet zoveel directheid. Thanks, but no thanks. En verwarring, waarom ik steeds die indruk geef fuckable te zijn, terwijl ik me altijd als one of the guys gedraag. Grappig dat wel, maar het imagoprobleem is iets minder grappig. Ik begin te snappen waarom ‘de man’, we zullen er eens een letter aan geven, P., me verwijt met hem te spelen. Ik ga dus braafjes naar huis, stuur nog een welgemeende fuck you naar P., omdat hij me weer een bericht stuurt waar ik helemaal koud van word, en kruip in mijn bedje.

Om zaterdag wakker te worden met een kater, niet letterlijk, van de voorbije week. Moe, slecht geslapen, en met een verkeerd been uit bed gestapt. Ik wist het waarschijnlijk, dat zaterdag niet echt een hoogvlieger zou worden. Maar ik ben ‘vrij’ en ga proberen niet opgeslorpt te worden door mijn overvolle agenda. Zoals u al kan raden, lukt me dat wederom niet. Te laat op een feestje, omdat ik op mijn vrije dag meer dan twintig telefoontjes krijg ‘jobwise’, en me niet kan plamuren met die rotte telefoon in mijn hand. Kan er niemand voor zichzelf denken? Ben ik echt zo slecht in het ondersteunen van mijn mensen dat ze het gevoel hebben voor elke muggenbeet naar mij te moeten bellen? Ik ben gewoon slecht, dat is de conclusie. Te laat op het één feestje, waardoor ik logischerwijs ook te laat ben op het andere feestje. Fuckable guy wordt lastig en begint me te stalken. Waar ben je? Zie ik je nog? Hoe lang nog? Tot ‘werk aan je timemanagement schat’.  Als je wordt geleefd is niet dat niet zo eenvoudig schat, is mijn gedacht en antwoord. Uiteindelijk geraak ik dus toch tot bij hem, maar hij is niet in mijn gedacht, zelfs niet in een klein hoekje ervan. Het is P., die zit te fucken met my mind, die me aan het lijntje houdt, en waarvan ik maar geen hoogte krijg. Waarom moet ik altijd de moeilijkste weg kiezen? Waarom kan ik niet appreciëren wat er voor mijn voeten valt? Waarom zie ik niet in dat f.g. het veel beter met me voorheeft dan P.? Hij is verliefd, ik ben de vrouw van zijn leven, van het eerste moment dat hij me zag. Fijn. En ik praat met hem, uren, zie dingen die ik al wel had vermoed, maar waar ik niet zeker van was. Hij is slim, heeft zijn zaakjes goed voor elkaar, en heeft de kennis en de aanpak om mij een spiegel voor te houden, zonder zo confronterend te zijn dat ik ga lopen. Hij heeft gelijk, over mij. Ik moet mijn front laten zakken, en mezelf worden. Hij heeft me nu gezien, ver weg van mijn dagelijkse leven, en valt nog meer voor me. En ik heb hem graag, maar ben blij dat hij niet mijn grote liefde is, want ook hij gaat me verlaten. Wanneer de andere terugkomt, is hij weg. The story of my life. En ik zeg hem, zachtjes, dat ik me niet wil hechten, aan mensen waarvan ik weet dat ze me gaan verlaten. Been there, done that. Hij is weg nu, over de plas, en wil niet liever dan dat ik alles achterlaat om hem te volgen, zijn leven te leiden, en het mijne achterlaten. Maar ik kan niet. Ik hou teveel van mijn leven, zit teveel met de foute P. in mijn hoofd, om hem een kans te geven. Oneerlijk, en what comes around, goes around, daar ben ik me ten volle van bewust. Maar ik kan echt niet. Ondanks zijn torenhoge wens om me te ontvoeren, met mij verder te leven, geeft hij me raad over P. Open up, to him, zeg hem hoe je je voelt, speel geen spelletjes, want één van jullie beiden gaat gekwetst worden. Maar hij vraagt van me, het enige wat ik niet kan, me openstellen, en hij ziet de tranen, over mijn wang bengelen en beseft daardoor dat hij wel de gave heeft, om me te verlossen, maar dat ik niet liever wil dan dat P. dat kon, of wou. En P., hij blijft me berichten sturen, lief, verwarrend, tot koud en kwaad. Ik weet, dat als er ooit iets van komt, het geen makkelijk ritje gaat zijn, maar mijn koppige ik gaat hem niet zomaar laten gaan. Call me stupid

 

23:01 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.