24-08-07

vrijdag 24 augustus - I feel for you baby

Hij maakt me momenteel niet echt gelukkig, de man. Hij maakt me onzeker, lastig en ambetant. Ik haat het sms-gedoe, ik weet dat het toch tot niets leidt. Maar hij is weg, ver weg, en het is de enige verbinding die ik heb met hem, dus ik ga mee, in het spel of in de malaise, hoe je het ook wil noemen. En ik maak het mezelf moeilijk, en hem, en ons. Hij vraagt zaken die ik niet wil, niet kan beantwoorden, in een bericht. Het is te complex, er zit teveel gevoel achter, ik heb mijn expressie nodig, met lijf en leden, om uit te drukken wat hij voor me doet, hoe hij me doet voelen, en een sms is gewoon te kort, te statisch, om uit te drukken wat hij met me doet. Hij is vragende partij, en ik doe mijn best om hem iets te geven, zonder mezelf bloot te geven. Maar het is niet genoeg, voor hem, en hij blijft twijfelen, wil ja horen, ja, ik wil bij je zijn, en ik weiger om ja te zeggen. Geen koppigheid, geen onwetendheid, geen trotsheid. Want ik ben niet te koppig, te trots of te onwetend om te voelen dat hij het nu doet voor me, maar ik kan niets garanderen, wil hem zien, ruiken, voelen, om te weten hoe hij me echt doet voelen. Het kan plotsklaps gedaan zijn, door een woord, een geur of een gevoel, en daarom weiger ik enige garantie te geven, enige zekerheid over hoe ik me echt voel. Hij geeft me een gevoel ja, een gevoel dat ik niet makkelijk krijg, en dat mag hij gerust weten. Hij geeft me het gevoel dat ik hem al jaren ken, maar echt ken, de nieuwsgierigheid om meer te ontdekken, maar daarvoor moet hij wel eerst terugwandelen in mijn echte leven, en dat is nu geen optie. Dus nee, geen boute uitspraken, een glimps van mij kan hij krijgen, maar voorlopig niet meer dan dat. Is dat dan moeilijk of gewoon voorzichtig? Ben ik verkeerd door niet alles op tafel te gooien, zonder hem te kunnen omarmen? Moet ik echt zeggen dat hij het nu voor me is? Dat ik een compleet leuke fuck laat voorbij waaien, omdat hij in mijn mind is? Hij is jaloers, op de fuckable guy, zonder reden, want hij heeft niet de woorden, geeft me niet het gevoel, dat me doet zwichten. Maar hoe leg je dat uit, in een bericht? Ik wil dat hij diep in mijn ogen kijkt, als ik over gevoelens praat, wil dat hij mij zo leert kennen, en niet enkel ziet als de harde tante, de grappige griet, de zotte doos. Maar hij heeft na mijn laatste bericht, dat gevuld was met frustratie, ergernis en directheid, de lijn afgesneden. Geen reactie, niks, enkel en alleen omdat de ja die hij wil lezen, er niet is. Speel je spelletjes schat? Wil je me playen en dumpen? Of is het zoals mijn gevoel zegt, meer dan dat? Zit je al jaren, met tussenpozen, soms heel lange, te chasen omdat je echt iets ziet in me of omdat ik fuckable ben? Ben ik nummer 1001 op je lijst of nummer 1? Wat zal het zijn? Vraagtekens alom. En verwarring in mijn hoofd, want die andere fuckable guy staat vanavond op de ‘to do’-lijst. Ik ga niet zielig zitten wachten in een hoekje, op enig teken van leven van jou, daarvoor is het leven te kort, en het mijne te geschift. Misschien heb je gelijk, speel ik een spel en zal je me inderdaad nooit hebben, laat staan bezitten, maar als je voor me zou staan, de wanhoop zou zien wanneer je weer een kwetsend, zoekend en onzeker bericht stuurt, dan pas zou je weten wat ik voel. I feel for you baby.

19:22 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.