20-08-07

maandag 20 augustus -Verdomd onding!

Hij klopt niet of er klopt iets niet. Gisteren heel de dag dood, mijn gsm, als het op enig nieuws van hem aankwam. De rest van de wereld, die wisten mij wel te vinden, terwijl zij net degenen waren, die ik niet wou horen of zien. Laat me gerust, het is zondag. Een rustdag, en een privilege dat ik mezelf toeken, om enkel met diegene om te gaan waar ik mee wil omgaan, en zoals u ongetwijfeld kan raden, zijn dat er niet veel. Op dit moment is het hij weer, die ik wel wil horen, zien, etc, op zondag, maar hij is dus dood of ligt met één of andere ‘andere’ griet in zijn tram. Niks, geen belletje, geen sms’je, geen enkel teken van leven. Merde, merde, merde. Doet hij het er nu voor? Kent hij me beter dan ik denk, en weet hij op welke knopjes hij moet drukken om me helemaal kierewiet te maken? Ben ik echt zo doorzichtig? Of is het pure chance? Hij doet me denken aan de man van december, mijn oh zo aantrekkelijke buitenlander, met zijn blonde haar, zijn grote talenknobbel, en gespierd lijf, of was het andersom? Hij drukte ook op de juiste knopjes, en Miss ‘nee, ik doe niet meer mee aan dat one-nighter gedoe’, viel gelijk een blok, letterlijk, zat met verbazing te luisteren, naar zijn verhalen, met grote ogen te kijken naar zijn goddelijke lijf, haar best te doen hem te negeren, om uiteindelijk toch in zijn armen te vallen. Hopeloos. Hij drukte dus ook op de juiste knopjes, letterlijk en figuurlijk, en hij was net even arrogant, vol van zichzelf, slim en speels. Net hetzelfde sterrenbeeld ook, hoewel ik weiger daar in te geloven, maar mezelf er telkens op betrap het toch te doen. En het heerschap van nu, had me ook tot bijna totale overgave, want ik had het nog wel eens willen zien, als het puntje bij paaltje kwam, of ik mezelf zo makkelijk zou geven. Maar ik wijk af. Vandaag ineens ‘bliep, bliep’, ik verwacht niks meer van hem, en de glimlach die op mijn gezicht verschijnt is te groot en te opvallend, om te pretenderen dat het hier om niets gaat. He’s alive, of is it’s alive, mijn monster, dat van mij een groen monster maakt, enkel omdat ik weet wat voor een foute player hij is. Hij moet van mij zijn, en enkel van mij, tot ik het weer heb, waar ik zo naar smacht, en hem wegduw, want dat zal wel zijn wat er gaat gebeuren, als het gebeurt. Zelfkennis, ik zou er beter iets mee doen. Maar dat koppige beestje in mij blijft vechten, en vragen en doen, tot het weer doodvalt, de berichtenstroom van hem, om dan telkens een meter omhoog te springen telkens dat verdomde ding rinkelt. Want het is een verdomd ding, verstoort je leven en doen, betovert je door telkens te zeggen ‘nieuw bericht’, waardoor je weer in de waanzin terecht komt, nieuwsgierig van wie het is. Ik vraag me af, hoe men het vroeger deed, zonder die ondingen, die ervoor zorgen dat je tegelijk zo dichtbij en toch zo veraf voelt. Onding!

20:35 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Damn! Had ik maar die zelfkennis ... dan zou ik mss begrijpen waarom ik zo doe. Of valt er niets te begrijpen?

Gepost door: C. | 21-08-07

De commentaren zijn gesloten.