19-08-07

zondag 19 augustus - I did it again!

Merde, merde, merde, i did it again! Met mijn frank bakkes, mijn excuses, er is geen ander woord voor, heb ik de foute man nummer 793 weer weggejaagd. Lief moet ik zijn tegen hem, zegt hij, aan de telefoon, in mijn sms’jes, irl, en ik ben enkel ‘madam grote mond’. Ik wil wel lief zijn, maar vertrouw hem, en mezelf, niet genoeg om het masker te laten vallen. Dat duurt altijd even, zelfbescherming, beter aanvallen en laten zien dat er met mij niet te sollen valt, dan direct knipperen met die blinkende oogjes, niet? Nee, niet. Ik weet het wel, en kan mezelf nu wel schoppen omdat ik op vijf minuten van zijn deur stond en dan toch weer even steekje moest geven. Maar zeg nu zelf. Hij stuurt me een bericht, gisterenavond, ‘feestje?’. Ja, ja, feestje, antwoord ik na iets meer dan een uur, een beetje bewust, hem wat laten wachten kan geen kwaad. Hij was degene die bezet was gisteren, ik ging sowieso feesten, dus het was al een stomme vraag in de eerste plaats. Hij zat in ‘the middle of nowhere’ en ging zichzelf niet verplaatsen naar A., ik zat in A. en ging mezelf niet verplaatsen naar één of ander boerengat. Dilemma. Want ik wou wel. Ik wil zien of die blik van afgelopen week, toen hij op vier meter van me stond, en onze blikken kruisten, en bleven hangen, of die blik, die naar men teentjes ging, met een korte tussenstop aan mijn maag- en schaamstreek, of die blik, echt was, dat gevoel, of was het een gevolg van mijn overmatige drankgebruik de nacht ervoor? Er zijn dus vraagtekens, die ik enkel kan oplossen door hem te zien. Maar ik ben koppig en verplaatst me niet, tenzij het een absolute noodzaak is. Ik wil hem overtuigen en stuur een bericht dat eigenlijk compleet erover is, maar echt compleet erover. Fout, fout, fout, en vooral stout. Stout omdat ik hem wil lokken, zonder eigenlijk te weten of ik de verwachtingen kan en wil inlossen, stout, omdat ik in de eerste plaats met mezelf in de knoop lig, niet zozeer met hem. Geen reactie. Fuck off, denk ik bij mezelf, jij zagen dat ik niet wil, ik willen, en jij doodzwijgen, om het even kort samen te vatten. Maar ik blijf piekeren en denken, en kan de gedachte aan hem, bij mij, rond mij, in mij, niet loslaten. Ik weet dat hij niet goed is, besef dat ik mezelf weer een hoop shit ga aandoen, ik ben slimmer dan dat, maar ik wil hem gewoon. Zien, in de eerste plaats, en dan voelen, ruiken, proeven. Na uren gepieker en gejammer, tegen mijn SATC-vriendinnen, waarmee ik dringend eens langs de ijzerwinkel moet, om wat vijzen te gaan bijkopen, en de rest terug te laten aanspannen, stuur ik hem terug iets – hopeloos, ik weet het. Hij heeft mijn stoute bericht niet ontvangen, val nu dood zeg. Ben ik eens prikkelend, en een tikkeltje naughty, en dan laat die van hierboven het in zijne kosmos verdwalen. Hij wil wel, maar ik moet mezelf moven, man, man, man, moet je het echt op een schoteltje krijgen of wat? Ik ben te ver heen om nog helemaal naar weet ik welk boerengat te rijden, en twijfel. Hij mag toch ook wat moeite doen, niet? Ik word lastig, en vertel hem dat hij moet stoppen met al dat geplay, en toen, toen was er niks meer. Meneer is op zijn teentjes getrapt, vindt me waarschijnlijk te grof, terwijl ik er mot op zit. Want hij is een verdomde player, en ik, ik trap er gewillig met mijn twee voetjes in. Wil weten wie er achter die droge humor zit, wat er schuilgaat achter die enorme blauwe kijkers, hoe gek hij echt is, hoe gek hij denkt dat ik ben. Want ik ben gek, zo zot als een deur, en ik wil veranderen. Nu, niet binnen een paar weken, maar nu. Ik wil bouwen, naar de winter toe, zorgen dat mijn leven wat stabieler wordt, maar diep vanbinnen weet ik dat hij daarvoor de juiste keuze niet is. Als hij het wel zou zijn, had ik de nacht doorgebracht, ver weg van mijn eigen bedje, dicht bij hem, om wakker te worden, en te beseffen dat ik fout bezig ben. Maar langs de andere kant, als ik me laat leiden door zijn reputatie, en hij zich laat leiden door de mijne, dan zal het plaatje nooit kloppen en zal ik nooit weten of die man, die er acht jaar geleden even was, zonder er echt te zijn, er ooit volledig zal zijn …   

22:22 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

vind Uw koppigheid best grappig..........grtjs

Gepost door: bartje | 20-08-07

Ongelofelijk hoe fel ik me herken in je postjes. Die smsjes, dat koppig zijn, ... Ik hoop dat je hem toch eens mag proeven! ;o) En dan wil ik erover lezen natuurlijk.

Gepost door: C. | 20-08-07

players zijn ... gevaarlijk en toch zo aantrekkelijk!

Gepost door: camille | 20-08-07

De commentaren zijn gesloten.