09-08-07

donderdag 9 augustus - Denken aan morgen

Ik denk dat ik enorm gevraagd heb, chaos. Blijkbaar luistert die van hierboven toch af en toe naar mijn gebeden. Het is er dus, chaos. Technische problemen, en ik ben een absolute nitwit op dat vlak, een overvolle agenda, die zorgt voor gejaag en gebries. Vooral briesen dan, letterlijk. En miss A** die geregeld uit haar fragiele velletje springt omdat de dingen niet lopen zoals ze het wenst. Ja, zo ben ik, alles loopt goed, en ik loop fluitend rond, en als de dingen niet naar mijn zin gaan, kruip ik op mijn paard, dat à la minute op zijn achterste poten gaat staan. De nieuwe collega moet er het hare van denken, maar ze zal het nog wel begrijpen, waarom ik nu vooral grote stappen voorwaarts wil maken, omdat dit de enige periode is dat het kan. En het omgekeerde is wat er gebeurd, ik stap achteruit, of zo voelt het tenminste, en lijk wel weer te verdrinken in een poel van werk. Ze kan nog niet alleen vliegen, dus om de twee minuten stelt ze me een vraag, terecht, en luxe voor haar, want toen ik begon, was er niemand om vragen aan te stellen. Vermoeiend, en frustrerend, want ik geraak met de beste wil van de wereld niet waar ik wil zijn. Kankeren en zagen, en zien hoe het voor iedereen op wieltjes loopt, en voor mij vierkant draait. Frustrerend. Maar ik probeer te blijven lachen, ook al valt me dat zwaar. De nieuwe man, als je van een nieuwe man kan spreken, brengt ook niet echt veel zoden aan de dijk. Hij moet slim zijn, of gewoon direct, want hij weet nog altijd veel meer van mij, dan ik van hem. Ik gooi visjes uit, en hij zwemt er rond. Hij is gewoon direct, en ik trap er telkens in. Het is nochtans niet zo’n hete zomer dat ik ineens verworden ben tot een blondine. Ik weet dus nog altijd niet of er een vrouw in zijn leven is, en vind het zo direct om het vlak af te vragen, maar mijn visjes helpen dus niet. Ik zie enkel pretlichtjes wanneer hij naar me kijkt, en vraag me dan telkens af wat hij denkt, maar mis het lef om te vragen waar die lichtjes vandaan komen. Of misschien gewoon de fut. Want ik ben kapot, op, mis de zon, ben toe aan vakantie, luilekkeren, ontspannen en aan niets denken, maar ik ga het niet krijgen. Ik krijg zelfs opmerkingen, van mensen die me een paar maanden niet gezien hebben, en me vertellen hoe moe ik eruit zie, hoe moe ik klink. Vervelend. En toch blijf ik mijn vork maar volladen met hooi, onder het motto ‘pluk de dag’, en denk ik te weinig aan morgen …

18:19 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Stoute schoenen Waarom trek je niet gewoon je stoute schoenen aan en vraag het hem. Wat heb he te verliezen?

Gepost door: C. | 11-08-07

Raar Ik vermoed dat je geïmporteerd bent in A.
Zoen
Guy

Gepost door: Guillaume de Montségur | 11-08-07

De commentaren zijn gesloten.