03-08-07

vrijdag 3 augustus - Chaotic mind ...

Ik ben een vijs kwijt, dat wist ik al langer, maar nu ben ik er echt honderd procent zeker van. Ik hou van drukte, stress, onregelmatigheden, in alle betekenissen van het woord. En ik mis het nu. Het is me allemaal iets te rustig, het heeft allemaal net iets te veel weg van een kabbelend beekje, terwijl mijn hele hebben en houden snakt naar wilde zeeën. Nee, één zee is niet genoeg, ik wil ineens alle zeeën, en ik krijg alleen maar beekjes. Ik wil niet kanoën langs de Lesse, ik wil raften op de zee, tegen de stroom in, donder en bliksem boven mijn hoofd, die overgaat in stralend weer, om direct terug te kunnen omslaan. En zo ziet het er meestal uit, bij mij, met mij, en nu is het anders. Ik word gek. Het is me te rustig. Ik wil struck by lightning zijn, chaos, om me heen, want enkel dan vind ik innerlijke rust. En hoe rustiger het is om me heen, hoe chaotischer het in mijn hoofd wordt. Ik ben zot. Geniet ervan, zeggen de mensen om me heen, van de rust en de kalmte, het kunnen wederkeren tot jezelf, tot je kern, maar ik wil meer, meer dan wat ik nu krijg. Ik heb teveel tijd, om stil te staan, bij mezelf, bij mijn fouten, werkelijk ontdekken waar ik niet goed in ben, en dat heb ik deze week wel gedaan. Ik kan niet, echt niet, met geduld en liefde, vele zorgen, uitlegjes en schouderklopjes, iemand iets aanleren. Ik heb geen geduld, ben een chaoot, in mijn doen en denken, en verwacht zomaar dat iedereen me kan volgen. Vermoeiend, want ik probeer mezelf in de hand te houden, en rustiger te zijn, maar dan wordt ik enkel lastiger. Ik wil deze fase overslaan, al aan het moment zijn dat degene die nu onder mijn vleugels heen en weer wordt geslingerd, zelf kan vliegen, zonder dat ik bang moet zijn dat ze zich te pletter vliegt of hopeloos neerstort. Ik hou niet graag iemand bij de hand, omdat ik zelf niet graag bij de hand word genomen, laat mij maar vliegen, en ja ik stort neer, om op enkele meters van het beton mijn tweede adem te vinden, of was het vleugel, of om in het slechtste geval toch nog te kunnen draaien en keren, om zo op mijn vier poten terecht te komen. Ik verwacht dat anderen dit ook doen, willen en kunnen, maar de realiteit is anders. De grote honger die ze heeft, kan enkel gestild worden door de vele wormpjes die ik ze geef, alleen heb ik er bij mijn tweede wormpje al genoeg van. Ik wil doordoen, me bezighouden met mijn eigen zaken, omdat ik weet dat ik anders vroeg of laat mezelf wel te pletter ga vliegen. Ik hoop dat ze snel op eigen kracht rechtkomt en vertrekt, zodat ik terug kan verder leven in mijn o zo fijne chaotische wereld, waar ik nu zo onhebbelijk hard naar snak …  

23:47 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dat is duidelijk Lieve A uit A,
Weinigen zullen in staat zijn je te volgen, maar dat is geen reden om zich aan te passen aan de anderen. De zoektocht is het doel, niet de bestemming, maar dat wist je al. Je conclusies zijn verkeerd, morgen zie je het anders. Kijk nuchter naar de anderen en je zal het begrijpen.
Dikke zoen
Guy

Gepost door: Guillaume de Montségur | 04-08-07

De commentaren zijn gesloten.