31-07-07

dinsdag 31 juli - Pluk de dag ...

Een bewogen dagje, dat is het minste wat je ervan kan zeggen. Een klassiek voorbeeld van hoe mijn leven is, ’s morgens opstaan en niet weten wat er me te wachten staat. Nu kom ik dat iedere dag wel tegen, en is het de laatste tijd niet minder, maar vandaag zijn me weer twee uitersten overkomen.

Heel vroeg in de morgen, telefoon, nooit goed. Ik hoor het niet, want ik zit mee te kwelen met één of andere eighties song die ik enkel kan appreciëren als ik met het juiste been uit bed ben gestapt. Een bericht. Veel blablabla, business talk, en dan ineens, het bericht, dat de man die ik tegen de muur heb gezet, letterlijk een verkeerde muur heeft gekozen. Ik schrik mijn eigen te pletter, wanneer ik hoor dat het helemaal niet goed met hem gaat. Lijkbleek word ik, en pats boem, wakker. Er is van alles gebroken, binnenin, hersteld, ondertussen, maar nog niet geheeld. Een onoplettend moment, en het kan gewoon knal gedaan zijn. Ik begin te denken, hoe vergankelijk het allemaal is, het leven, gezondheid en besef dat ik nog meer moet leven, genieten vooral, nu het nog kan. Van het leven, van de mensen rondom me. Hij is er nog, maar het heeft geen haar gescheeld of hij was er niet meer. Door het oog van de naald, nou ja, hij hangt er nog ergens in te spartelen, maar hij is jong, dus ik hoop voor het beste. In mijn gedachten, een hele dag lang, denken aan de harde woorden die ik tegen hem uitsprak, hem voor de keuze stelde, hij die besliste om zaken te doen voorgaan op gevoelens, die er al dan niet zijn, ik die zijn beslissing begrijp, en me erbij neerleg, maar hem toch uitspraken heb laten doen die hij misschien liever niet deed. Hard. En nu besef ik, dat het misschien mijn laatste woorden tegen hem hadden kunnen zijn. Dramatiseren is niet goed, maar ik ben nu eenmaal een gevoelsmens, en mijn gevoel, voor hem, had zo maar gedaan kunnen zijn, omdat hij er simpelweg niet meer zou zijn. Intens en meeleven, hopen dat hij snel terug beter is, en helemaal de oude wordt. Veel hopen, en denken aan.

Onder het motto ‘pluk de dag’, besluit ik vanavond mijn zinnen te verzetten, in plaats van me neer te ploffen, onder het andere motto ‘ik ben zo moe en geraak maar niet uitgerust’, hoe dat in hemelsnaam komt zou ik ook echt niet weten. Zinnen verzetten dus, en sporten. Ik begeef me op onbekend terrein, op uitnodiging van wat mijn ultieme haat-liefde verhouding is, en het is fijn, elkaar op een andere manier zien. Beseffen dat het nooit meer zal worden, beseffen dat wat we hebben uniek is, en beseffen dat we het vooral zo moeten laten. We krijgen gezelschap van twee aangename mannen. Het is eens iets anders, een aangename man die mijn pad kruist. En we raken aan de praat, ik en mijn mannen toch altijd. Eén van hen sprong me direct in het oog, guitig, knalblauwe ogen, again, een op zijn minst aantrekkelijk lichaam te noemen, en een zelfzekere, onarrogante babbel. De derde zin die hij zegt is iets in de trant van ‘en jullie zijn een koppel’, doelend op mij en mijn ‘pluk de dag partner van dienst’. Ik denk niet dat ik ooit al sneller iets zo uit het midden heb getrokken, terwijl ik normaliter grinnik en alles in het midden laat. Vijfde zin, ‘tja, met zo’n leven, niet gemakkelijk zeker om een partner te hebben’, me aanstarend met zijn mooie blauwe ogen. Wie was M. ook alweer? Veel zinnen later, waar hij veel van mij te weten is gekomen, en ik te weinig van hem, wisselen we nummers uit, onder hetzelfde motto, waarop de andere zegt ‘ai, foute boel’. Ja, waarschijnlijk wel weer ja, maar ach, pluk de dag?  

23:23 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: coup de foudre |  Facebook |

Commentaren

Groot gelijk, zeker als zo een leukerd je passeert op een onverwacht moment! Dat zijn de leukste ontmoetingen. succes er nog mee!

Gepost door: Camille | 01-08-07

De commentaren zijn gesloten.