27-07-07

vrijdag 27 juli - Piepen over het muurtje ...

Muren zijn er om afgebroken te worden, zeg ik altijd. Mijn muurtje, zijn muurtje, iedereen heeft wel een muurtje. Niemand is een onbeschreven blad, een geest zonder gevoel, en iedereen wil in de eerste plaats zichzelf beschermen. Ik ook. Maar dat mag er niet voor zorgen dat er geen steentje losgewrikt kan worden, dat je geen voegje mag openlaten, voor degene die het verdienen. Ik zie hem, en word een klein beetje lastig vanbinnen. N., mijn lieve N., die de laatste weken zelf aan het sukkelen is, en genoeg troubles aan haar hoofd heeft om mijn gezaag er nog eens bij te hebben, ziet het. Ze plaagt me, en dat zorgt voor ontspanning en inspanning. Niet dat ik me inspan om zijn aandacht te trekken, nee, zo ben ik niet, maar inspanning in mezelf om die grote stap te zetten, en even over het muurtje te gaan piepen. Hij piept mee. Het ‘wij samen tegen de wereld’-gevoel is weer even terug, wanneer we even later staan te chitchatten. Ik weet niet waar we vandaan komen, en zeker niet naar waar we gaan, maar het voelt terug relax. Ik scherp en grappig, hij doet niet onder. Hij is mijn buddy, zonder meer. En dan zeg ik één zinnetje, en dan geeft hij me net dat antwoord, net die blik in zijn ogen, die ik niet als repliek wil hebben, die me doet twijfelen, of wel buddies zijn, en niets meer. Maar ik ga mezelf niet vergalopperen deze keer, hem niet zoals die vorige leuke jongen, met zijn muur tegen de rug duwen om te zeggen wat ik misschien niet wil horen, maar wat wel de beste oplossing is of lijkt. Nu niet, na ‘dan’ misschien wel, maar nu niet. Nee, ik geef hem tijd, en verwacht niets. Geef hem tijd om aan me te wennen zoals ik ben, en niet zoals ik gekend ben. Lief, zacht, weliswaar met een kleine edge, maar niet de harteloze koude kikker waarvoor sommigen me afschilderen. En eenmaal ik de muur ben overgeklommen is het niet moeilijk om zo bij hem te zijn, want hij doet wat anderen minder goed kunnen, en dat is het beste in me bovenhalen. That is what friends are for. En ondertussen moet ik maar zien dat ik mijn zaakjes op een rijtje krijg, en niets wegsmijten. Hij kan een vriend voor het leven worden, of een totaal verkeerde beslissing, het is aan mij om uit te maken wat ik ervan wil en om te beseffen dat ik bij hem die muur niet moet opzetten, want hoe kort we elkaar maar ‘echt’ kennen, hij weet wie ik ben, en kan enkel ongemakkelijk worden van mijn façade, en als er één ding zeker is, dan is het wel dat ik hem niet net weer dat gevoel wil geven …

22:11 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

de zin van het leven daar is zowat iedereen naar op zoek hé. Breng eens een bezoekje aan mijn sportblog. Ik train voor de marathon, en wil hiervoor centje verzamelen voor het goede doel! Het leven heeft wel zin, als je ook de minderbedeelden in onze maatschappij wil helpen!!

Gepost door: Geert | 29-07-07

Boeiend Lieve Meid,
De zin van je leven zal je niet vinden door te kijken in de mooie ogen van een man. Je kunt ze misschien wel als spiegel gebruiken om naar jezelf te kijken.
Het is maar een kleine bedenking...
Guy




Gepost door: Guillaume de Montségur | 01-08-07

Lieve meid ... is zwaar overschat meneer de Montségur. En nooit of te nimmer zal ik beweren dat ik de zin van het leven in de ogen van een man kan vinden. De zin van het leven kan je volgens mij enkel in jezelf vinden, maar dat is ook maar een kleine bedenking. En de spiegel, daar kijk ik elke dag in, op aanraden van G., en tot hiertoe ben ik nog niets tegengekomen wat me niet aanstaat, noch langs de binnenkant, noch langs de buitenkant ... Maar ik zal op uw aanraden eens wat dieper kijken en me spiegelen in de ogen van een man, wetende dat ik daar zeker de zin van het leven niet ga vinden, over andere zin zwijgen we. Het is maar een kleine avondlijke bedenking ...

Gepost door: A** | 01-08-07

De commentaren zijn gesloten.