13-07-07

vrijdag 13 juli - Genoeg van het wachten ...

Ik was het beu, zitten wachten op een bericht van hem. Je kan onzeker, jong, twijfelend zijn, en dat kan en mag allemaal van mij, maar ik ben ouder, zekerder, en minder twijfelend en ik moest het weten. Het nieuwsgierig, ongeduldig, ambetant aagje in me maakte me misselijk, gaf me hoofdpijn, en knorrige buien. Mijn gezicht was de laatste dagen een donderwolk, terwijl ik nota bene welverdiende vakantie heb, het kon niet, mocht niet. En sinds gisteren weet ik dat het voor hem ook niet kan. Hij wil wachten tot we onze zakelijke beslommeringen tot een goed eind hebben gebracht. Net datgene wat je tegen mij moet zeggen, wachten. Ik kan niet wachten, heb geen geduld, in niks, en zeker niet in zoiets als ‘de liefde’. Het lijkt hem geen goed idee om de dingen te mengen, en hij heeft natuurlijk gelijk, maar heb ik ooit al de weg van de goede ideeën gevolgd? Nee! Ik neem altijd die beslissingen die niet goed lijken, maar die uiteindelijk wel goed uitdraaien, ook al duurt het soms wel even. The story of my life, ontegensprekelijk, onbegrijpelijke beslissingen nemen, waardoor iedereen een beetje meewarig met zijn hoofdje gaat schudden, zo van, ‘wat doet ze nu weer…’. Tja, ik kan het niet helpen, ik loop niet graag binnen de lijntjes, en hoe duidelijker men ze voor me tekent, hoe meer ik mijn best doe om erover te springen. Altijd gedaan, en zal het altijd blijven doen. Het leek hem dus nu geen goed idee, en ik heb zoiets van ‘nu of nooit schat’, terecht, ik ben ook niet meer van de jongste. Ik dwing hem, achteraf gezien hilarisch, om te zeggen dat hij me niet wil, niet aantrekkelijk vindt, zegt dat we niet matchen. Hij twijfelt, voelt zich ontegensprekelijk in een hoek geduwd, en als er al iets was, dan heb ik met zekerheid dood geklopt. Ik vraag hem om het mij makkelijk te maken, me de kans te geven deze pagina om te draaien en verder te leven in mijn fucked up wereldje waar liefde een utopie is. Ik zeg hem dat ik niet ga sterven van zijn harde woorden, in tegendeel, ik ga terug kunnen slapen, eten, me amuseren. En hij spreekt ze uit, aarzelend, nee, het zal niet werken, waarna hij weer twijfelend zegt ‘nu toch niet’. Godverdomme, versta je me niet. Ik wil horen ‘het werkt niet voor mij, nu niet, nooit niet’. Erg, hoe ik over hem heen loop, en hem doe beseffen dat ik veel ben, behalve een cadeau. Open, eerlijk, zoals een olifant in een porseleinen kast. Een pagina die ik kan omdraaien, maar waar ik nog vragen bij heb. Was het zoiets als liefde, had ik hem echt graag, of was het weer de veroveringsdrang om net diegene te hebben die zich niet direct aan mijn voeten wierp. Ik zal het kunnen zeggen, wanneer ik hem terug zie, binnenkort. Een lastig moment, dat weet ik nu al, waarschijnlijk een klein beetje pijnlijk, omdat mijn openheid er wel voor heeft gezorgd dat hij me anders gaat bekijken dan voorheen. Hij weet nu, hoe ik kan zijn, en ik hoop dat hij het met zich meedraagt, zoals ik T. heb meegedragen, en ook nu nog meezeul, bij momenten. Ik hoop dat hij terugdenkt aan ons gesprek en beseft dat als je wil gaan, woorden als ‘ik wil nog even wachten’ echt tot niets dienen. Kansen grijpen als ze er zijn, momenten omarmen en koesteren, als ze zich aandienen, niet bang wachten in een hoekje omdat het eigenlijk geen goed idee lijkt, ook al is het dan misschien inderdaad geen goed idee. Ik heb nu ongetwijfeld weer een foutje meer op mijn blazoen staan, een ego-deukje opgelopen, maar spijt nee, ik heb deze nacht heerlijk geslapen, ik betwijfel of hij hetzelfde kan zeggen …

16:48 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

mmm noem gij dat een foutje om openlijk te zijn, hem effe op zijn plaats te zetten, schreeuwen om een antwoord???

Gepost door: watje | 13-07-07

tja ... blijven wachten en aanmodderen is geen optie, ik wil duidelijkheid. Ik kan veel beter leven met nee dan met misschien, hou niet van twijfel, en dat komt misschien dirigerend over en dwingend, maar ik kan nu tenminste terug slapen en die slepende misselijkheid is ook over. Kwatta komt na 29 jaar meer op de eerste plaats dan ooit, hoe egoïstisch dat ook mag klinken ....

Gepost door: a** | 14-07-07

Het kleine onzekere meisje...
Streven naar succes, aanzien, aanbeden willen worden ter compensatie van die altijd knagende onzekerheid binnenin. Ben ik wel leuk genoeg, nog wel sexy en interessant? Bevestig mij, o alsjeblieft.
Zoeken naar de perfecte man, bang om opnieuw gekwetst te woden. Arrogant en hooghartig, maar zo'n klein hartje onder dat pantser.
Intelligent en sexy, na zoveel jaar het perfecte beeld van succes kunnen ophangen. Steeds weer nieuwe mensen, geen echte blijvende vrienden. Gebruiken
Hoe lang kan je jezelf voor de gek houden? Ik ben toch een succesverhaal? Het beeld dat je van jezelf creëert dan toch.
Een mens leeft inderdaad maar één keer.
Wat is eigenlijk de zin van het leven?

Gepost door: S | 16-07-07

hey kwatta ken ik niet (heb niet alles gevolgd van uw blog), maar klinkt helamaal niet egoïstisch hoor

Gepost door: watje | 16-07-07

De commentaren zijn gesloten.