02-07-07

maandag 2 juli - En mi corazon ...

Het is voorbij, over and out. Ik voel me leeg, op, moe, maar voldaan. Het was me de tijd wel. Gezegend ben ik, nog maar eens, met wat ik allemaal kan doen, wie ik ontmoet en welke ‘helse’ dingen ik meemaak. Tranen, deze morgen, heel even maar. Een klein pijntje, steekje in mijn hart, omdat ik weer een bepaalde periode moet afsluiten. Wat heb ik eraan overgehouden, vraag ik me af. Wel, vermoeidheid, duizelingen, hartkloppingen, een leeg gevoel vanbinnen, maar enkel omdat ze me zoveel warmte hebben gegeven, zoveel dankbaarheid en liefde. Wederzijds respect, dat was het. Zij zitten en mi coracon, ik in dat van hen. Geen liefdesverdriet deze keer, omdat er niemand was die er echt uitstak, god zij dank. Degene die telt, degene die al een kleine week door mijn hoofd spookt, woont deze keer eens niet aan de andere kant van de wereld, maar netjes in mijn achtertuin. Hij doet me denken aan T., de man die voor altijd een plek heeft in mijn hart, de man die me veranderd heeft, de man waarvoor ik niet genoeg lef had, toen hij zei ‘het is aan jou’. Ik was bang, jong en bang, en tot op vandaag vraag ik me af hoe het had geweest als ik wel had gehapt, genoeg lef had gehad om tussen de concurrentie te dringen, mijzelf in zijn wereld te friemelen, iets wat we beiden zo graag wilden. Maar het was aan mij, en ik krabbelde terug. Nu, zo goed als een kleine decade verder, doe ik hetzelfde. Het is aan jou, zeg ik, tegen hem, ik heb genoeg gedaan, genoeg gezegd. Jij moet het nu doen. Ik vraag me af of hij het gaat doen, of hij genoeg lef heeft om tussen de concurrentie te dringen, of om er überhaupt door te kijken. Ik wil dat hij erdoor kijkt, door al die anderen die rond me zwermen, ik wil dat hij beseft dat wanneer ik kom, ervoor ga en mijn hart te kijk zet, dat ik dit niet zomaar doe. Ik stel mezelf niet open, of toch zelden, mijmer heel vaak over wat ik wil, en heb altijd beseft dat wanneer ik het zou tegenkomen ik het wel zou doen, me open stellen dan. Wel, ik heb het gedaan. Ik ben erover gegaan, over mijn grens van het fatsoen, over mijn grens van hoe kwetsbaar ik mezelf opstel. Hij kan me trappen, los in mijn diepste zelf, zonder dat ik enige bescherming heb. Het is te laat. Hij weet, sinds afgelopen nacht, dat ik enkel bij hem wil zijn, hem beter wil leren kennen, dat eenieder me koud laat. Het was erover. Ik heb geen spijt, en kan enkel hopen dat hij meer is dan wie ik tien jaar geleden was, dat hij durft gaan, springen in het diepe, zonder om te kijken, zonder stil te staan bij wat anderen er van denken. Ik vraag me af of hij dit kan. Ik ben een puinhoop, en wacht op een teken van leven, bedwing mezelf om hem niet te bellen, maar het is moeilijk. Ik vraag me tienduizend keer per dag af of hij ook aan mij denkt, voelt wat ik voel, over de grenzen heen kan kijken. Hij zegt me, dat hij geen grenzen ziet, dat ik de enige ben die dat doet en dan vraag ik me af of hij het bedoelt zoals ik het wil interpreteren. Beseft hij dat ik mijn spelletjes gisteren naast me neer heb gelegd, enkel en alleen voor hem. Dat ik nood had aan een warm lichaam, maar niet dat van eenieder wie. Dat ik liever mezelf in slaap wiegde met de gedachte aan hem, dan in de armen te vallen van één of andere bloedmooie macho. Beseft hij hoe ik me voel? Beseft hij dat ik voor hem alles wil opgeven? Ik vraag me af, of hij het ziet, wat C. zo strak verwoordde ‘hij gaat je kunnen veranderen, enkel hij.’. Ik besef meer dan ooit dat dit nog maar eens een breekpunt is in mijn leven, een momentopname die me verder gaat sturen, die me torenhoog kan brengen, het summum van geluk, of die me voorgoed de dieperik in laat vallen … Lieve jongen, laat me je overtuigen, mijn wereld aanpassen aan de jouwe, je lippen tot bloedens toe kussen, je lichaam strelen en behagen, je geest verruimen. Lieve jongen, zie door het masker, de koudheid en de kilheid die ik kan zijn, de warmte die ik je kan geven. Lieve jongen, laat me voor je zorgen …

23:55 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

wow damn dat heb je mooi gezegd. Mocht hij dit lezen zou het niet logisch zijn mocht hij niet toehappen. Alle succes jij...!

Gepost door: casper | 10-07-07

De commentaren zijn gesloten.