28-06-07

Woensdag 27 juni 2007

Ik ben er dichtbij geweest, bij de dood. Adem voelen stokken, spieren voelen verstrammen, een druk in mijn hoofd. Over de grens, dat is zeker, en nu weet ik hoe het voelt. Ik zit er dikwijls dicht tegenaan, de oververmoeidheid, mini-burn-out, totaal kapot zijn, maar nu was ik er. De oorzaak, te veel, te druk, te veel druk. Ook ik heb mijn grenzen, en ken ze nu, luid en duidelijk. Het was erover, that was clear. Ook nu nog, sta ik niet veraf van de totale uitputting, maar ik neem terug tijd, tijd voor mezelf. Typisch mij, geen tijd nemen en maar rondrennen, problemen oplossen en voor iedereen goed proberen te doen, en blijven lachen, tot het erover gaat. Mijn lach was verdwenen, mijn ogen stonden vermoeid en ik, ik was mezelf niet meer. Ellendig, zo voelde ik me. Huilen, zoals een klein kind, om het minste. Maar het moest eruit. Huilen voor de ogen van mensen die me nog nooit hebben zien huilen, en die weten dat dit waarschijnlijk de eerste en de laatste keer was. Het zat hoog, alles, en het moest eruit. Het is eruit. Ik ben terug happy me, grillig, nog steeds, scheldtirades, voor degene die het verdienen, maar liefde in mijn ogen voor anderen. Op stap met C., mijn jonge C., die een beetje gek is, zoals ik, maar fijn. Fijn om in mijn buurt te hebben, fijn om plezante dingen mee te doen, fijn zonder meer, maar ook niet meer. Ik voel geen liefde, enkel genegenheid, heb geen zin om iedere centimeter van zijn lichaam te ontdekken, voel niet te behoefte tegen hem aan te plakken, wanneer hij in mijn buurt is, hij wel. Nee, ik weet, ik ga zijn hart niet breken, daarvoor is hij te veel player, bon-vivant, and so on, en misschien is het wel mijn onvatbaarheid die me voor hem zo aantrekkelijk maakt. Maar ik lig dus niet wakker van hem, denk niet hoe het zou zijn om nog eens met hem te vrijen, krijg geen tintelingen overal als ik in zijn ogen kijk. Het is wat het is geweest, gezellig en plezant, het hoeft geen staartje te krijgen. Het was goed. Maar ik zou mezelf niet zijn, moest ik me weer niet in deep shit aan het werken zijn. Hij komt naast me staan, eerst een beetje op afstand, tast wat af, kijkt naar C. met zijn mooie grote ogen, groen-grijs, lange wimpers, zijn atletische lichaam, en volle lippen. Hij viel me direct op, toen ik hem enkele maanden geleden voor het eerst zag, en ook nu, springt hij er uit. Maar hij is te jong, toch voor mij, hou ik mezelf voor. C. verlaat me, niet zonder me eerst en-plein-public vol op mijn mond te kussen, wederom een statement dat enkel van hem kan komen, en ik eindig met hem. Niets onwennig, veel interesse, in elkaar, vonken, ook al wil ik niet. Ik neem hem op, met mijn neus, mijn mond, en vraag me af hoe het zou zijn om met hem te vrijen. Zijn jonge, atletische, aantrekkelijke lichaam, rond dat van mij te voelen, niet meer zo jong, niet meer zo atletisch, maar waarschijnlijk nog wel aantrekkelijk, hoop ik. Ik verfoei mezelf, voor deze gedachten, en maan me aan om iets anders te denken, maar elke keer wanneer hij onder zijn wimpers door diep in mijn groene kijkers kijkt, verstom ik even, en vraag ik me af of wat ik voel dan werkelijk zo is, en of het überhaupt zo verkeerd is. Mooi zijn we samen, dronkemanspraat, maar spreken die niet de waarheid? Allebei onwennig, niet verlegen, maar geconfronteerd, door deze rake opmerking. Hij blijft kijken en komt dichter en dichter tegen me staan. Hou je in, denk ik bij mezelf, doe het niet. Kijk niet terug, trek je been weg als hij met het zijne tegen je aanleunt, draai je schouder wanneer hij ze aanraakt. Maar lichaamstaal blijft lichaamstaal, en hoe hard ik het ook allemaal probeer te beïnvloeden, het lukt me niet. Steeds meer blikken in onze richting, sommigen lichtjes vragend, andere schaterend van de pretlichtjes. Sommigen zijn zoals ik, en hebben dikwijls veel snel door. De avond vliegt, en ik ontspan, grotendeels door hem, zijn interesse, zijn lieve opmerkingen, zijn zwoele blik. Verman je, het enige wat er door mijn hoofd gaat. Dit kan niet, mag niet, het is weer een typische foute streek van me. Verleiden, spelen, in iemand opgaan. We wandelen, door het park, gezellig, samen. Lang geleden, dat ik me zo snel zo gezellig voelde bij iemand.

20:09 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Geniet Lieve Antwerpse dame,
Je maakt het jezelf moeilijk. De helft van je post ben je een zeurmie, zagen om te klagen, de tweede helft lijk je (bijna) gelukkig. ik snap het niet goed? Als je nu de helft van je dagen in bed blijft dan kan je de andere helft genieten, hoedanook.
Ofwel is er wat meer aan de hand, dan moet je ons daar eens wat meer over vertellen.
Zoen
Guy

Gepost door: Guillaume de Montségur | 28-06-07

... Nooit vergeten, monsieur Guillaume, dat dit een uitlaatklep is, een vlucht uit het leven, het ultieme moment om alles wat zich opstapelt eruit te laten ... Ik ben meer dan de helft gelukkig, gelukkig maar, dit is slechts een korte reflectie op mijn wereld ...

Gepost door: A** | 29-06-07

blij weer van je te horen...

Gepost door: Miss Puttie | 29-06-07

Veel succes Iedereen heeft recht op rust! Verdring het niet, laat het gewoon komen. Weet je, "been there done that", en ik verzeker je dat je dat als man van 32 niet altijd even goed uitkomt (professioneel dan). Maar een mens heeft het nodig!
Dus, let it flow, en dan betert alles wel ...

Gepost door: Baloe | 02-07-07

De commentaren zijn gesloten.