06-06-07

woensdag 6 juni - Things to do ...

Woelige tijden. Professioneel gezien dan. Verandering alom en een stroom werk waar de Nijl niets tegen is. Hollen een hele dag, om tegen de late middag eindelijk te kunnen gaan zitten en te merken dat mijn bureau er nog steeds zo bijligt als zeven uur ervoor. Rommel, dossiers, papieren, alles op mijn klavier, zoals ik het heb achtergelaten. Een pure chaoot, zo lijkt het soms, maar in het koppie zit alles gelukkig nog wel op zijn plaats. Ik staar een beetje doelloos rond en weet niet goed waar ik eerst moet beginnen. Structuur, even plaats maken voor structuur, first things first. Soms voel je het gewoon, aan het begin van de dag, hoe het verdere verloop gaat zijn, en dat was ook zo deze morgen. Problemen, van technische aard, en een echte techneut ben ik jammer genoeg niet, ach, een mens kan niet alles hebben. Maar zo begint het dus, en je begint te hollen en te briesen, vooral veel briesen in mijn geval - tja, het temperament zal wel nooit verdwijnen zeker - en je weet dat je er tot je knieën inzit voor de rest van de dag. Ik ben moe, dat is zeker, en toch, toch snak ik weer naar de nacht, om me even te ontladen, alles weg te dansen, lachen en spelen. Was het maar al weekend, en toch niet, want dat zou betekenen dat ik die 1001 things to do al af zou moeten hebben. De volgende twee dagen beloven niet veel goeds, ik ga mezelf nog duizend keer tegenkomen, dat is zeker. Ik snak naar vakantie, dat staat ook als een paal boven water, maar zie niet in wanneer ik die welverdiende rust zou kunnen nemen. Juli, misschien, maar misschien ook niet. Ach, we zien wel, mijn moto, en daar zou ik eens vanaf moeten stappen. Zorgen voor mezelf, dat is nodig, en niet steeds lopen voor een ander, maar zo kennen ze me. Ik ga nog eens doodvallen, tijdens het lopen, voor een ander en voor ik doodval wil ik toch nog enkele zaken realiseren. Wat precies, daar ben ik nog niet uit. Voorlopig komt things to do with O. ergens bovenaan mijn prioriteitenlijstje, wat hoewel ik hem nu weer even niet meer gezien heb, en dat klaarblijkelijk toch wel aanvoel als een gemis, gaat hij maar niet uit mijn hoofd. Elke seconde die nog maar een aankondiging kan zijn van een kleine leegte daarboven, springt hij erin, vanuit het niets. Ik snap het niet goed. Ik, de sentimentele madame, die de slechte gewoonte heeft van wanneer ze haar lichaam aan iemand gegeven heeft, daar ook ineens haar complexe geest bovenop te doen, en haar bloedend hart, staat geen minuut stil bij C., en uren bij O. En ik weet dat het niet zou werken, daar is de situatie te complex voor, daarvoor leven we teveel in een andere wereld die door en voor ons beiden zo gevormd is dat er moeilijk verandering in te brengen valt, en toch, toch verlang ik naar zijn stem, zijn geur, zijn aanraking. Ik mijmer, en denk aan zijn lippen op die van mij, vluchtig, ongedwongen, en wil meer, maar hoe maak ik het hem duidelijk? En ik zit mezelf nu af te vragen, ben ik dan echt verliefd, en weet dat het waarschijnlijk weer niet zo is, dat hij een fase is, die ik voor mezelf creëer omdat ik het graag allemaal zo moeilijk heb. Gewoon is te gewoon, te normaal, voor een girl zoals ik, simpel zou te gemakkelijk zijn. Nee, we blijven ploeteren, tegen de stroom invaren, onverstandige dingen doen, omdat enkel dan ik echt gelukkig kan zijn. God, wat zou het leven makkelijk zijn moest ik het eens allemaal normaal doen, het gewone pad kiezen, dat daarom nog niet recht zou zijn. Moet het echt allemaal zo scheef?

23:16 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.