03-06-07

zondag 3 juni - Man zonder branie ...

Ik blijf verwar(ren)d, voor mezelf en voor anderen. Ik wil het rustiger, rustiger in mijn hoofd, rustiger in mijn leven, maar op de één of andere manier blijf ik steeds maar die onmetelijke craving voelen om steeds nieuwe en andere mensen en situaties te blijven zoeken. Sommigen kunnen zich zo goed nestelen in hun wereld, lijken de totale rust gevonden te hebben, en anderen, zoals ik en S., zoeken steeds, naar anders, naar beter. Ik weet niet wat het beste is. Genoegen nemen met je eigen wereld, de mensen rondom je, of steeds nieuwe contacten zoeken, die soms ontzettend oppervlakkig zijn, soms kwetsend, soms gewoon leeg, maar waar af en toe een uniek exemplaar tussenzit. Mensen waarvan je weet dat je ze niet elke dag hoeft te zien of te horen om toch te spreken van een unieke band. O. is zo ééntje, zonder twijfel. Waar we ook naartoe gaan, welke rol we nog in elkaars leven gaan spelen, dat maakt niet uit, hij is uniek, hij voor mij en ik voor hem. En hij is van mijn soort, zoekt ook steeds naar anders, nieuw, beter, daardoor komt hij vooruit, en ik ook.

Ik doe mijn ding, op vrijdagavond, en wanneer ik terug bij S. kom, zie ik dat ze staat te praten met een wel zeer aantrekkelijk exemplaar. Hij lijkt jong, maar is voor mij al tijden aantrekkelijk. Zo’n type dat je al eens ziet voorbijhuppelen, en waar je uiteindelijk niets mee doet. Waarom niet? Omdat je denkt van ‘te mooi’, ‘te jong’ en ‘te hautain’. Pure zelfbescherming is het, wanneer ik zo’n types negeer en enkel slinks kijk als ze al voorbij zijn, naar hun rug, benen, kont, de snit van hun haar. Hij is er dus zo eentje. Ik weet perfect waar ik hem al gezien heb, in wiens gezelschap, en hoe hij overkomt, in het algemeen, en ik zou Miss A** niet zijn moest ik niet een klein oordeeltje over hem hebben. Kort samengevat: leuk koppie, te jong, pretentieus. Hij lacht, open en vriendelijk, ik heb gedronken en denkt ‘what the heck. We beginnen te praten, en hij lijkt nog niet in de verste verte op de man die ik hem voorhield te zijn. Om te beginnen is hij niet zo jong als ik dacht, hij ziet er enkel jeugdig uit, maar blijkt bijna even oud te zijn als ik. In tegenstelling tot wat zijn leuke koppie doet vermoeden, heeft hij ook nog eens de nodige brains, en niet de branie die ik bij hem verwachtte. Hij is grappig, lief, open en hoe meer ik naar hem kijk, hoe meer ik naar hem luister, met hem praat, hoe meer ik besef dat ik er naast zat. Heel diepe gesprekken, in een club, een zeldzaamheid, en ook met hem, maar heel even, maar lang genoeg om te beseffen dat hij mij ook ziet voor wat ik ben. Hij opent zich, stelt zich kwetsbaar op, en ik voel zijn pijn, empathie, lang geleden. Gek, hoe een snelle ontmoeting, want dat was het uiteindelijk wel, zonder meer voor een warm gevoel kan zorgen.

23:13 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.