19-05-07

zaterdag 19 mei - when will we meet again ...

We meet again. Verwacht, maar daarom niet minder verwarrend. Ik ben mezelf niet. Stil, teruggetrokken, bijna te kwalificeren als verlegen. Niet dat ik niet weet wat te zeggen tegen hem, niet dat ik geen duizend vragen heb, niet dat ik niet volledig uit de band zou willen springen als hij erbij is, wel doordat hij me begeesterd. Begeesterd met zijn verhalen, wilde verhalen, leuke verhalen, andere verhalen dan ik gewoon ben. Ik kijk naar hem en word overvallen door hem. Ik zie de vorm van zijn lippen en wil ze terug voelen branden op de mijne. Ik kijk in zijn ogen en besef dat blauw het nog steeds is voor mij. Hoe zijn haar rond zijn gezicht hangt, op een manier die ik graag heb, nonchalant, los. Zijn lichaam dat niet het mijne is, maar dat ik zo graag het mijne wil maken, wil voelen van boven tot onder. Zijn accent dat me doet opletten, omdat ik anders de draad verlies. En soms verlies ik het echt, en praat hij, en kan ik enkel denken ‘kus mij’. Ik voel mijn ogen vernauwen tot iets zwoels, slaapkamerogen of zoiets, noemen ze dat en denk bij mezelf ‘open die dingen’, begeester hem met je open blik, maar ik kan enkel zwijmelen. Hij doet me iets en ik geniet van elke moment in zijn gezelschap, probeer niet te denken aan het afscheid, en hoe lang het gaat duren vooraleer we meet again. Er lijkt afstand tussen ons, die af en toe verbroken wordt, doordat hij zich opent, en ik ook, om daarna terug dicht te klappen, me terug te trekken in mijn veilige wereld, de wereld waarin ik niet gekwetst kan worden. We praten over afgelopen zaterdag, en beginnen allebei te lachen, ik pretlichtjes, hij pretlichtjes, en ik vraag me af hoeveel hij er nog van weet. Weet hij hoe ik stond te trillen, weet hij überhaupt hoe impulsief hij is geweest? Hij brengt me terug in gedachten, en ik voel het trillen opkomen, eerst mijn voeten, langzaam naar boven, om te eindigen in mijn vingers. Het is niet de kou, het is hij. Ik wil meer en wil het uitschreeuwen, maar stel me afstandelijk op, ik weet het, voel het. Ik aarzel, diep vanbinnen, wanneer hij zegt dat hij moe is en naar huis wil. Ik ben ook moe, kapot, steendood, maar wil hem niet lossen. Ik ben dom, soms, en in plaats van hem uit te nodigen bij me thuis, voor een afsluiter, in mijn eigen omgeving, gezellig op het terras, kaarslicht, champagne en hij, laat ik hem me thuis afzetten om mijn wagen te gaan oppikken. Waarom? Waarom wil ik altijd meer en kan ik niet berusten in het feit dat ik enkel bij hem wil zijn. Ik wil echt enkel bij hem zijn. Even snel naar het toilet, dat moet ook gebeuren, om in de hoek van mijn slaapkamer een joekel van een spin te zien zitten. Hij staat te wachten voor mijn deur. Ik aarzel. Eender wie, echt eender wie, had ik in paniek bij zijn haren binnengesleurd om dat harige mormel te vangen, vermorzelen en door te spoelen. Hij staat nog steeds voor mijn deur. Het is een uitgelezen kans, om hem mijn wereld te laten zien, relax te zijn. Ik had het zelf niet beter kunnen bedenken, en denk aan hoe die van hierboven mij soms wel graag ziet. Maar ik twijfel, en ben too chickened out om hem toe te laten in mijn wereld. Hij weet al waar ik woon, en da’s al veel, heel veel, voor mij dan toch. Nu, achteraf, kan ik me wel voor mijn kop slaan, boos omdat ik altijd op zoek ga naar nieuwe impulsen, boos dat ik gisteren niet het verstand had enkel te berusten in hem. Ik vraag me af, when will we meet again?

18:14 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Nooit gedacht dat een griet uit Antwerpen...
zo gevoelig en fijn
kon zijn.
Zoen
Guy



Gepost door: Guillaume de Montségur | 19-05-07

Nooit gedacht dat een griet uit Antwerpen...
zo gevoelig en fijn
kon zijn.
Zoen
Guy



Gepost door: Guillaume de Montségur | 19-05-07

ah ja Tip : je inviteert hem, zet The Mars Volta "Frances the Mute" op maximum volume, en jullie neuken de pannen van het dak. Gedaan met de ellenlange zeurderige columns. 't is maar een idee, hoor !

Gepost door: frank1965 | 19-05-07

De commentaren zijn gesloten.