07-05-07

zondag 6 mei - Crossing the borders ...

Ik weet niet waar te beginnen, zoveel is er de laatste week weer gebeurd. Mijn weekdagen waren redelijk normaal, toch naar mijn norm, niet te zot, min of meer evenwichtig. Het dagje vrijaf zal er ook wel voor iets tussen gezeten hebben, denk ik. Mijn weekend daarentegen was des te heftiger.

Vrijdagavond, feestje, gaan omdat ik moet gaan. Gaan omdat iedereen van ’t stad er gaat zijn. Gaan omdat als je er niet geweest bent, je duidelijk niet mee bent. Maar ik hou me rustig, ik volg mijn plan en gedraag me. Het feit dat J. er niet bij was, zoals verwacht, zal hier wel toe bijgedragen hebben. Ik krijg geen hoogte van die man, echt niet. Dagen koud, afstandelijk, dan weer knuffelachtig en lief, om luttele tijd later weer in elkaars haren te vliegen, om tot slot samen, op zijn vraag, een stapje te gaan zetten. Maar het blijft hetzelfde verhaal, hij komt en komt, om dan terug te krabbelen. Lastig. Ik lig er niet wakker van, hij is het niet, en zal het nooit worden, denk ik. Vrijdag was dus rustig, Miss A** heeft zich gedragen, heeft gezien, werd gezien, en vertrok, op tijd, voor de bom ontplofte, want die bom zal er wel geweest zijn. Ach ja, je kan niet ieder feestje ten volle beleven denk ik dan.

Afgelopen nacht was wel anders. Ik begeef me buiten mijn hometown, een zeldzaamheid en soms een noodzakelijk kwaad. Op vraag van O., begeef ik me naar G. Hij is raar, O., maar ik mag hem wel. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren hoe ons eerste contact was. Een rare kwiet, dat dacht ik direct, maar wel cool, leuk, aangenaam. Ik weet niet wat van hem te denken, hij maakt me een klein beetje verward, hoe hij tegen me doet, wat hij allemaal voor me doet, het gaat er eigenlijk een beetje over. Een kwart van mijn maandloon, dat heb ik hem gisteren gekost, een exces dat ik mezelf nooit zou permitteren, maar blijkbaar ben ik voor hem belangrijk genoeg, dat hij het wel doet. Peanuts, voor hem, waarschijnlijk, maar zwaar gewaardeerd door mij. Ik heb ervan genoten, van de luxe, het eens aan de andere kant staan, zelf verwend worden. De champagne vloeide meer dan behoorlijk, de muziek was met momenten om u tegen te zeggen, en de mensen rondom me ook. Een dubbel gevoel, toch wel, hier vanbinnen, hij streelt over mijn hand, komt dichter tegen me staan dan hij hoort te doen, en ik speel het spel gewillig mee. S. vraagt zich af waar ik mee bezig ben, vraagt zich af wat hij van mij terug verwacht, eerlijk, ik kan haar geen antwoord geven. Spelen met vuur, dat is zeker, slim, dat zeker niet. Maar soit, het was een hell of a party. De man met de blauwe ogen is er ook, hij ziet er moe uit, een beetje afgeleefd, en ik zie hem duidelijk liever in de dag dan tijdens de nacht, een zeldzaamheid. Ik weet niet goed wat te denken, en verlang naar de volgende keer dat ik hem zie, verlangen om te weten wat ik voel en denk, wanneer we alleen zijn, geen feestgedruis rondom ons, enkel rust en stilte. En dan was er ineens, tegen de ochtend aan, C., een jonge, bloedmooie man uit de streek. Door hem voel ik me helemaal verward. Hij is leuk, lang, atletisch, intelligent, en into me. Ik snap het niet goed, wat hij ziet dat ik niet zie. Het leeftijdsverschil, onze leefwereld die mijlenver uiteen ligt, en toch, toch is er iets. We dansen een stuk in de nacht, om dan te gaan bezinnen bij het water, met onze neus naar de zon, praten we over van alles en nog wat. Ik wil niet weten hoe ik er in het ochtendlijke licht uitzie. Mijn make-up hangt waarschijnlijk overal en nergens, mijn haar plakt aan mijn hoofd van mijn nachtelijk exploot, en mijn kleren zijn doordrongen van allerlei drankjes en veel rook. Aantrekkelijk. Maar het enige wat hij doet is lief naar me kijken, me zachtjes strelen over mijn hand, spelen met mijn vingers. En dat is ook al wat hij doet. Geen voorstellen tot meer, zelfs geen kus. Rare mannen, die van over het water. We wisselen nummers uit, en hij stuurt me berichten die me lichtjes lastig maken. Lief, te lief, zo lief heb ik in geen tijden meer meegemaakt. Lief, zonder meer. Het verbaast me, en ik geraak vertederd door deze jongen, want dat is hij nog wel, een jongen. Ik weet niet of er gevoel is, van mijn kant, of er meer is dan hem enkel aantrekkelijk vinden. Ik weet wel dat ik nog maar eens verward ben, en lichtjes zenuwachtig, om wat komen gaat. Binnen enkele dagen zien we elkaar terug, als Miss A** niet terugkrabbelt, bang, bang van zoveel ‘schattig gedrag’, bang om hem te kwetsen, bang om mezelf nog maar eens te kwetsen …

 

00:00 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Si tous mes amours m'ont tué,
il suffit d'un pour que je vive!!

Stop met na te denken en ga ervoor!
En ben je gekwetst, dan ben je gekwetst, maar je leven zal er niet door stilstaan, integendeel.

Gepost door: kitty | 09-05-07

De commentaren zijn gesloten.