29-04-07

zondag 29 april - One of the good guys ...

Het lijkt zo lang geleden dat ik hier ben geweest, naar mijn gevoel toch. Mijn plekje om mijn frustraties weg te schrijven, geluk te delen, trachten alles een plaats te geven. Er is veel gebeurd de afgelopen week, pieken en dalen, en nog eens dalen om dan weer te pieken. Moodswings van hier tot in Tokio, geluk, fel geluk, om vijf minuten later weer te sakkeren en te brullen. Soms wenste ik dat ik rustiger van aard was, niet zo opvliegend en ongeduldig, evenwichtiger, maar ik ben het niet. Het is niet altijd makkelijk, en ik weet dat mijn impulsieve driftbuien niet altijd goed vallen, ook niet bij mezelf. Maar deze week waren ze terecht. Veranderingen, niet altijd slecht, maar in mijn geval zorgen ze voor veel frustratie, twijfel of wat ik doe wel is wat ik wil blijven doen. Diep in mijn hart weet ik dat dit zo is, maar de tegenkantingen, de beslissingen van hogerhand roepen de rebel in mij op, de je-men-foutist die letterlijk denkt ‘dat ze mijn kl*ten kussen’. Soit, frustraties dus. Maar ook veel plezante momenten, met de mensen die nog wel aan dezelfde kar trekken, gieren, lachen, tot tranen toe, heerlijk. Pieken en dalen dus. Ook zo in the love life. Ik mis hem, een klein beetje, en tel nog de dagen af, maar er is weeral afleiding. J. van enkele, zeg maar gerust een half jaar geleden, kruist mijn pad, net iets teveel. J. is leuk, een man, waar ik puur op fysiek, helemaal zou voor kunnen gaan. Hij heeft ook een gouden hart, net als ik eigenlijk, dat weet ik uit goede bron. We hadden een klein momentje, samen, twee mensen die ineens de onherroepelijke drang hadden om elkaar te omhelzen, knuffelen, kussen. Het was de na-G-periode, een beetje losgeslagen, het geloof in de liefde verloren, en toen stond hij ineens voor mijn neus. Ik wist wie hij was, en waar hij voor stond. Hij was trouw, woonde samen, was gelukkig. Mijn slechte kant wou hem verleiden, mijn goede kant wou hem beter leren kennen, een dubbel gevoel. Ik zie hem nog dichter komen, net alsof het gisteren was, ik voel zijn handen nog op mij, zijn sterke schouders rond mij, heel zijn lichaam tegen mij. Ik wist dat ik niets mocht verwachten, hij was gebonden, en trouw, dus toen hij de vraag stelde, zei ik nee. Verschillende redenen, respect voor hem, zijn partner, respect voor mezelf. Een hele poos zag ik hem niet meer, of maar heel af en toe, vluchtig, en we spraken niet. Geen woord, geen blik van herkenning. Hij voelde zich schuldig, ik voelde het aan zijn kus, een dubbel gevoel, willen en weten dat het niet kan. Maar de laatste weken duikt hij weer vaak op, en hij kijkt, staart, zonder te flirten, zonder iets te doen. Het maakt me lastig, een onaangenaam gevoel hier vanbinnen. En gisteren was ik het beu. Ik spreek hem aan, uit het niets. De onrust was sterker dan het zelfbehoud. Hij kijkt me aan, vol ongeloof, over wat ik vertel, en zegt dat het hem spijt. Spijt dat hij het niet meer weet, hoe hij me vasthield, spijt dat hij zijn vriendin bedrogen heeft, denk ik. Ik zie hem denken, hij vraagt zichzelf af wat er precies gebeurd is. Ik vertel hem alles en hij zegt dat ik van goud ben, bedankt me omdat ik degene was met karakter. Ik laat hem achter, verward, en doe verder mijn ding. Ik zie hem kijken, met een open blik, geïntrigeerd of zichzelf afvragend hoe het zo ver is kunnen komen. Ik vraag me af waarom hij nu nog blijft staren, nu hij weet wie ik ben, terug weet wie ik ben. Als ik zijn ogen kijk, vraag ik me af wie hij is, buiten de man die blijkbaar iets minder trouw is dan hij zichzelf voorhield. Er is iets aan hem wat me bezighoudt, al van dag één, en de manier waarop hij naar mij kijkt, weet ik dat dit wederzijds is. Het moeilijke is, toch voor mij, dat hij duidelijk one of the good guys is, en ik weet, eerlijk en oprecht, niet of ik daarmee kan omgaan …

23:42 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.