22-04-07

zondag 22 april - Wat als ...

Het was een raar weekend, een beetje onbestemd, lui, onzeker. Het is een warboel in mijn hoofd. Ik denk aan de man met de blauwe ogen, en zwijmel, duizel, val, heel diep. Een vingerknip van hem, en ik zou bergen verzetten. Alles zou ik doen, om hem te doorgronden, beter te leren kennen, opgaan in zijn wereld. Maar ik ben bang. Vraag raad, aan M., die me zegt: zie dat je angst om gekwetst te worden niet alles in de kiem smoort. En hij heeft gelijk. Het is wederom de angst die me belet voluit met hem te flirten, te laten voelen wat ik voel. Bang om gebruikt te worden, weer iemands nummer duizend-en-één te zijn. Bang om op het moment me hard op te stellen, en te laten uitschijnen dat het voor mij ook maar om één ding draait. Het spel, verleiden, nemen, en laten gaan. Ik ken mezelf goed, te goed, en weet dat het dikwijls ook maar om dat draait, maar ik weet ook dat het bij hem anders zou zijn. Oké, hij is een beetje gek, een beetje los van de wereld, een losgeslagen type, op zijn minst. De man die zich niet kan binden, gebruikt en gebruikt wordt. En ik weet, als ik me opstel zoals ik het nu doe, het bij ons hetzelfde verhaal gaat zijn, twee mensen die een leuke tijd hebben, voor even, en elkaar dan terug laten gaan, uit angst. Dus ik denk, en denk, en vraag me af wat primeert. De angst om op mijn bek te gaan, de angst om me te binden, of het verlangen om me eindelijk eens echt te geven, helemaal, honderd procent. En ik weeg af. Wat is het ergste, hem oppervlakkig leren kennen, plezier maken, en dan afscheid nemen met het gevoel dat ik niet eerlijk ben geweest, of alles op tafel gooien, zeggen waar het op staat, en hij die me laat gaan omdat hij niet klaar is voor iets, of omdat ik simpelweg niet het meisje van zijn dromen ben. S. maakt een rare opmerking, ‘nee, het kan niet dat mannen zoals hij echt verliefd worden’, en rolt daarbij met haar ogen, wel drie keer. Ja tuurlijk kan het wel, maar op mij? Zou hij echt helemaal krank kunnen worden van mij? Ik met al mijn rare kantjes en trekjes, met mijn wilde en onvoorspelbaar gedrag, met mijn, zoals die andere S. het zei ‘air van ongrijpbaarheid’. Dus ik wik en weeg. Angst. Maar hij zit diep. Afgelopen nacht was er niemand die me kon boeien, en ik kon enkel denken aan hem. Wat als hij hier ineens zou binnenlopen, het is niet ondenkbaar. Wat als … the story of my life.

22:28 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hoe? En hoe gaat het "inside your head" tegenwoordig? Al wat kunnen ordenen en objectief bekijken? Djiezus, hoor mij ... alsof het een gewone "issue" uit het bedrijfsleven is ...
Sorry for that!
Veel succes

Gepost door: Baloe | 26-04-07

De commentaren zijn gesloten.