17-04-07

dinsdag 17 april - Twee ogen ...

Twee ogen zo groot. Hij heeft twee ogen, op zich niets speciaal, maar ze zijn zo groot. Het gekke is, ik zie alleen zijn ogen. Hij kijkt naar me, ik kijk vluchtig terug, draai me om, en voel het branden, op mijn rug, mijn kont, mijn benen. Ik voel hoe hij me opneemt. Ik kijk terug, en alles lijkt wel even verlicht. Hij geeft licht. Ik ook. Zijn ogen, ik zie echt niets anders dan zijn ogen. Ik vraag me af, of ik het me inbeeld, de manier waarop hij naar me kijkt. Ik denk bij mezelf, zet honderd mannen op een rijtje, laat de lelijkste, en dat klinkt weer grof, zo naar mij kijken, en ik verwed mijn kop erop dat ik niet de vrouw van zijn leven ben. Maar als hij zo naar me kijkt, geeft het enkel verwarring. Ik denk aan de woorden van ‘haar’, zij die opvallend koeltjes tegen me is, zijn reputatie, zo zij zegt, die slecht zou zijn. Ik kijk terug naar hem, en kan niet geloven dat wanneer je zo naar iemand kijkt, je niet bevangen bent, al is het maar voor even. Ik word knettergek van zijn blik, zijn stem, die ik nu wel goed gehoord heb, zijn manier van bewegen, zijn, doen. Knetter, knetter, knettergek! En er hing al een serieus steekje los. We wandelen samen, noodgedwongen, maar de beleefdheid gebied me hem te helpen, waar ik kan. Ik wil niet met hem alleen zijn, maar op de één of andere rare manier kom ik wel altijd in die situatie terecht. En zelfs al zijn we met meer, dan lijkt het nog net of we alleen zijn. Hij slorpt me op. Zijn ogen vangen die van mij, keer op keer, zonder dat ik het wil. Pijnlijk. Ik weet niet wat hij denkt, wil het zo graag weten, maar het is noch de tijd, noch de plaats om het te vragen. We kijken naar elkaar en lachen, niet onderdrukt, maar bijna gierend, waarom, dat weet ik nog altijd niet. De situatie, ongetwijfeld de situatie. Dachten we hetzelfde? Denkt hij ook, haar ogen? Wil hij ook weten wat ik denk, voel, wat mijn verlangens en passies zijn? Of wil hij me gewoon neuken, meescharrelen zoals al die anderen? Hij is raar, en begint tegen me over romantiek. Hoeveel mannen zijn er in België, genoeg me dunkt, en de enige die het niet hoeft te doen, begint over romantiek tegen me. Ik mummel iets terug, bewust, wil niet denken aan hem en het woord romantiek, maar hij blijft gaan. Man, wat een etter, denk ik dan. Maar ik ben ook zo. Doordoen, verder vragen, mensen pushen, zodat ze er gek van worden. Hij is dus ook zo. Vonken denk ik dan, geen romantiek, maar vonken. Verliefdheid, zo echt hele diepe prille verliefdheid, dat is zijn volgende onderwerp, leuk, heel leuk. En ondertussen ontwijk ik zijn ogen, bang dat hij kan lezen wat ik denk: ‘geen romantiek, alsjeblieft geen romantiek, geen verliefdheid, ik wil niet, neem me, doe me, maar alsjeblief, maak me niet verliefd, doe niet romantisch, doe me geen pijn, want jij met die ogen, ik ben er zeker van dat je dat kan… ‘.  

23:39 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: verliefd, liefde, blauwe ogen |  Facebook |

Commentaren

murmel, girl from antwaarp zat je lang bij de oogarts vandaag ?

Gepost door: frank1965 | 17-04-07

Kennis Jij hebt precies wel heel wat kennis van mensen en mannen!
Hopelijk brengt het je waar jezelf wil!

Gepost door: Kurt | 18-04-07

Shit zeg... Nu ik dit gelezen heb, zie ik mezelf verplicht om nog een paar te komen spieken ;-)
groetjes,
Kevin

Gepost door: Kevin | 18-04-07

De commentaren zijn gesloten.