15-04-07

zondag 15 april - De kikker en de prins ...

Nu ik weet wie de man met de blauwe ogen precies is, en dan bedoel wat hij nog zoal doet in het dagelijkse leven, buiten de dingen die ik al wist, sta ik weer met open mond en verbaasde ogen naar mezelf te kijken. Ik ben niet te schatten. Idioot, stom, naïef, ik weet het niet. Boos op mezelf, bwa, nee, niet echt, maar ik vraag me toch af wanneer het vallen op foute mannen, en deze keer viel ik echt gelijk een blok, gaat stoppen. Bijna dertig, en nog steeds de juiste van de verkeerde niet kunnen onderscheiden. Doe het me maar eens na. S. heeft gelijk, wanneer ze zegt dat ik deze mannen onbewust aantrek omdat ik gewoon zelf niet serieus genoeg ben, niet klaar genoeg voor iets deftig. Al bij al, en dat lijkt al helemaal op complete idiotie, was G. nog de serieuste van allemaal. Hij, de man met de blauwe ogen, blijkt dus wederom een muzikant te zijn, en niet éne van het serieuzere soort, en daarmee bedoel ik, violist of pianospeler van het zachte type, nee, een harde rocker. Fijn is dat. En blij dat ik ermee ben. Ik roep hier al maanden dat ik een type boekhouder zoek, nu ja zoek, een man toch van een iets ernstiger kaliber. Geen man die alles al gezien en geprobeerd heeft, geen man voor wie zelfs het grootste exces heel normaaltjes lijkt, geen man die steeds zoekt naar nieuwe impulsen, geen man rond wie er honderd andere, mooiere, vrouwen hangen. Maar het schijnt moeilijk te zijn. Het komt door mij, ongetwijfeld, mijn uitstraling, doel in het leven, mijn zottigheid. Want ik ben niet het type voor een boekhouder, en dat weet ik. Ook gisteren weer, een lief ventje komt naar me, trouwens de enige onbekende die het aangedurfd heeft, of de moeite heeft genomen, en stelt zich voor als de man van Parijs. Leuk, lief. En dan begint meneer te vertellen over wat hij doet, hij draait plaatjes voor de kost, en is vrij bekend en goed. Ik kan een lach niet onderdrukken en denk bij mezelf ‘hoe is het in godsnaam mogelijk’. Ik kap af, niet omdat ik afknap, maar omdat ik het echt en echt heel oprecht beu ben om steeds zo’n types tegen te komen. En ja, het is allemaal wel leuk, en een beetje spannend, soms, maar ik weet waar het om draait, en hoe het eindigt. Ik weet het, het antwoord ligt bij mezelf, ik ben de enige die er iets aan kan doen, en zolang ik dat niet wil, zal er ook niets veranderen. Het is uiteindelijk het verhaal van de kikker, de kus en de prins, en de wens dat ik van een kikker een prins kan maken, en dat iemand in mij de prinses kan wakker maken. Steeds meer begin ik te geloven dat dit sprookje eigenlijk een fata morgana is…

22:08 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Sprookjes Niet alle verhalen zijn sprookjes. Ooit, op een dag, op een moment waarop je het allerminst verwacht, in een periode waarin je NIET actief op zoek bent ...
Dan, dan is hij daar, de kikker, kwakend en waggelend en springend, en is het sprookje klaar verder te gaan met "En ze leefden nog lang en gelukkig ..."
Don't give up!

Gepost door: Baloe | 16-04-07

op bezoek in bloggenland veel succes nog verder, kom ook eens een kijkje nemen bij ons http://www.bloggen.be/steffi

Gepost door: steffi | 17-04-07

De commentaren zijn gesloten.